Een blik op de wereld
Armoede en het milieu
Ondanks economische groei moeten over de hele wereld nog steeds meer dan 1,3 miljard mensen leven van nog geen twee dollar per dag. Armoede, aldus een VN-rapport, houdt niet alleen aan maar wordt erger. Meer dan een miljard mensen verdienen nu minder dan 20, 30 of zelfs 40 jaar geleden. Dit draagt vervolgens weer bij tot milieuvernieling, aangezien „armoede vraagt om een directe aanwending van natuurlijke hulpbronnen waardoor elk langlopend natuurbeschermingsproject gedwarsboomd wordt”, aldus het tijdschrift UNESCO Sources. „Met het huidige tempo zullen de bossen in het Caribisch gebied binnen nog geen 50 jaar volledig verdwenen zijn . . . Op nationaal niveau is de situatie zelfs nog ernstiger: Op de Filippijnen is nog voor 30 jaar bos over, in Afghanistan voor 16 jaar en in Libanon voor 15 jaar.”
Het gevaar van wanhoop
„Geleerden . . . zeggen dat wanhoop het hart evenveel schade kan toebrengen als het roken van 20 sigaretten per dag”, bericht de Londense Times. „Uit een vier jaar durend onderzoek onder bijna 1000 Finse mannen van middelbare leeftijd bleek dat wanhoop leidde tot een aanzienlijk vergrote kans op atherosclerose, of verharding van de slagaders.” Het onderzoek toonde aan dat iemands geestesgesteldheid een aanmerkelijke uitwerking kan hebben op de gezondheid. „Wij komen keer op keer tot de bevinding dat psychische en emotionele stemmingen een rol spelen bij iemands gezondheid”, zegt dr. Susan Everson, die het onderzoek leidde. „Artsen moeten beseffen dat hopeloosheid een negatieve uitwerking heeft en de last van de ziekte nog verzwaart. Mensen dienen in te zien dat wanneer zij zich hopeloos voelen en een bepaald gevoel van wanhoop hebben, zij hulp moeten zoeken.”
Jaren in het verkeer
Inwoners van de voornaamste steden van Italië zijn heel wat tijd onderweg van hun huis naar hun werk of naar school en weer terug. Hoeveel tijd? Volgens Legambiente, een Italiaanse milieugroep, zijn inwoners van Napels daar elke dag 140 minuten mee bezig. Wanneer ervan uitgegaan wordt dat een gemiddelde levensduur 74 jaar is, zal een Napolitaan dus 7,2 jaar van zijn leven in het verkeer doorbrengen. Een Romein, die dagelijks 135 minuten onderweg is, kost dat 6,9 jaar. De situatie is in andere steden bijna net zo erg. Mensen in Bologna zijn 5,9 jaar kwijt, en die in Milaan 5,3 jaar, bericht de krant La Repubblica.
Tijd in het Midden-Oosten
Tijdsverschillen kunnen in het Midden-Oosten ingewikkeld zijn. Een typerend voorbeeld is Iran, dat al jarenlang „zijn klokken drie en een half uur vóór Greenwich-tijd zet in plaats van met hele uren te werken, zoals de meeste landen doen”, zegt The New York Times. „Om bijvoorbeeld naar het nieuwsbulletin van 5.00 uur van de BBC World Service te luisteren, moet u de radio om 8.30 uur aanzetten en uw best doen de slagen van de Big Ben te negeren die uw horloge voor leugenaar uitmaken.” En terwijl het de plaatselijke gewoonte is de zomertijd in het laatste weekend van september te laten ophouden, ging Israël het afgelopen jaar op 13 september over op de wintertijd. Het is ook moeilijk te bepalen wanneer het weekend is. In de meeste landen in het gebied rond de Perzische Golf heeft men donderdag en vrijdag vrij. Maar in Egypte en de meeste buurlanden ervan vormen vrijdag en zaterdag het weekend, terwijl dat in Libanon de zaterdag en zondag zijn. „Een reiziger die bijvoorbeeld van plan is op woensdag rond het middaguur in Aboe Dhabi te arriveren en vervolgens op vrijdagavond naar Beiroet te vliegen, verzekert zich van een weekend van vier dagen. De werkverslaafde hoeft enkel ongeveer het tegenovergestelde uit te denken”, aldus The Times.
Bezorgdheid om het Frans
Vertegenwoordigers van de Franssprekende wereld woonden onlangs in Hanoi (Vietnam) een driedaagse conferentie bij om „de universaliteit van het Frans” te huldigen, berichtte de Parijse krant Le Figaro. Ruim 100 miljoen mensen spreken regelmatig Frans. Het Frans was in zijn beste tijd, in de 17de eeuw, de taal van de internationale diplomatie. „In een verdeeld Europa eindigden oorlogen en schermutselingen met in het Frans geschreven vredesverdragen”, zegt de krant. Nu zoekt de Franse taal echter „naar haar plaats in de wereld”. Dat het Frans steeds minder wordt gebruikt, kan te wijten zijn aan de opkomst van het Engels, in het bijzonder als handelstaal. In een poging deze kloof te verkleinen, moedigde de Franse president aan tot het promoten van het Frans op de informatiesnelweg. Een politicus zei echter toen hij zijn bezorgdheid uitte om de toekomst van het Frans: „Het gebruik van het Frans over de hele wereld is niet iets waar het publiek, de media of de politiek warm voor loopt. Deze onverschilligheid is in Frankrijk waarschijnlijk zelfs nog opvallender dan in andere landen.”
Een poging een eind te maken aan omkoperij
In China is het huilu; in Kenia kitu kidogo. Mexico gebruikt de uitdrukking una mordida; Rusland vzjatka; en het Midden-Oosten baksheesh. In veel landen is omkoperij een levenswijze, en soms is het de enige manier om zaken te doen, bepaalde artikelen te verkrijgen of zelfs zijn recht te halen. Onlangs hebben 34 landen echter een verdrag ondertekend dat ten doel heeft een eind te maken aan omkoperij in internationale zakelijke transacties. Dit zijn de 29 lidstaten van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, samen met Argentinië, Brazilië, Bulgarije, Chili en Slowakije. Ook de belangrijkste financiële organisaties van de wereld — de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds — ondernemen stappen tegen ambtelijke corruptie. Deze stappen werden genomen nadat uit een onderzoek van de Wereldbank was gebleken dat 40 procent van de bedrijven in 69 landen smeergeld betaalden. De twee organisaties staan nu toe dat fondsen naar landen die corruptie negeren, geblokkeerd worden.
Rupsen-rage
Mopane-rupsen zijn al lang een onderdeel van het menu van arme mensen op het platteland van Zuid-Afrika, waar men er als bron van eiwit van afhankelijk is. Ze zijn het kroost van de nachtpauwoog en hun naam is afgeleid van de mopane-boom, waarop ze hun voedsel vinden. In april en december verzamelen vrouwen de rupsen en, na de ingewanden verwijderd te hebben, koken zij ze en drogen ze vervolgens in de zon. Qua eiwitten, vet, vitaminen en calorische waarde zijn de rupsen beter dan vlees en vis. Maar nu is de mopane-rups in restaurants in Zuid-Afrika een populair gerecht aan het worden. Deze rage heeft zich ook tot Europa en de Verenigde Staten uitgebreid, en dat heeft de plattelandsbevolking van Afrika gealarmeerd. Waarom? „Terwijl de vraag groeit, maakt men zich zorgen om het voortbestaan van de soort”, zegt de Londense Times. „De Mopane is [al] verdwenen uit grote gebieden in het naburige Botswana en Zimbabwe.”
Door roken opgelopen schade onherstelbaar?
Schade aan slagaders als gevolg van roken zou wel eens blijvend kunnen zijn, aldus een recent onderzoek. In The Journal of the American Medical Association berichtten onderzoekers dat zowel het roken van sigaretten als de blootstelling aan tweedehands rook de slagaders onherstelbare schade kan toebrengen. Het onderzoek volgde 10.914 mannen en vrouwen tussen de 45 en 65 jaar. De groep omvatte rokers, voormalige rokers, niet-rokers die regelmatig aan tweedehands rook werden blootgesteld en niet-rokers die niet regelmatig aan tweedehands rook werden blootgesteld. Onderzoekers maten met echografie de dikte van de halsslagaderwand. Deze metingen werden drie jaar later herhaald.
Zoals verwacht, was de verharding van de slagaders van geregelde rokers aanzienlijk toegenomen — met 50 procent in het geval van personen die gemiddeld al 33 jaar lang een pakje sigaretten per dag hadden gerookt. Ook de slagaders van voormalige rokers vernauwden zich, met een snelheid die 25 procent hoger lag dan bij die van niet-rokers — bij sommigen zelfs nog 20 jaar nadat zij waren gestopt. Bij niet-rokers die blootgesteld werden aan tweedehands rook was een verdikking van de slagaderwand te zien die 20 procent meer was dan die van hen die daar niet aan blootgesteld werden. Volgens het onderzoek kunnen alleen al in de Verenigde Staten jaarlijks naar schatting 30.000 tot 60.000 sterfgevallen toegeschreven worden aan de blootstelling aan tweedehands rook.
Geen face-lift
Na zeven jaar restaureren is de sfinx in Egypte eindelijk bevrijd van de steigers die eromheen stonden. „Er werden van 1990 tot 1997 honderdduizend stenen gebruikt om de sfinx te restaureren”, zei Ahmad al-Haggar, directeur van de plaatselijke dienst van oudheden. Maar hij voegde eraan toe dat het nauwgezette restauratiewerk niet het beschadigde gezicht betrof van „de kolossale kalkstenen halfleeuw-halfmens”.