Het vriendelijke roodborstje

DOOR ONTWAAKT!-CORRESPONDENT IN GROOT-BRITTANNIË

LANG voordat de roodbruine tinten onze Northumberlandse bosgebieden veranderen in warmgekleurde herfstcomposities geeft het roodborstje blijk van zijn aanwezigheid. Zijn helderrode borst en de zilveren cadensen van zijn lied verlenen kleur en vreugde aan onze tuin. Wat een kostelijk gezelschap!

Het roodborstje is gemakkelijk te herkennen aan zijn olijfbruine schouders en kop, zijn oranjerode borst, keel en voorhoofd en zijn witachtige buik. Dit ronde vogeltje, altijd alert, staat kwiek rechtop en meet van kop tot staart veertien centimeter. In 1961 werd het roodborstje, en dat zal niemand verbazen, verkozen tot Groot-Brittanniës nationale vogel.

Het Britse roodborstje is kleiner dan zijn Amerikaanse tegenhanger, die van vroege kolonisten uit Engeland dezelfde vertrouwde naam kreeg. Het Britse roodborstje heeft echter een heel eigen karakter.

Als de herfst nadert, is het roodborstje in een Britse tuin nadrukkelijk aanwezig. Hij gaat dicht bij iemand staan die in de grond aan het graven is, in afwachting van een worm die aan de oppervlakte komt. Wanneer de tuinier uitrust, zal het roodborstje soms op de spade gaan zitten om het tafereel te overzien. Bekend is dat deze brutale vogel zelfs wel het spoor van een mol volgt om zijn pas opgeworpen hopen te verkennen. Het voedsel van het roodborstje is gevarieerd — naast wormen eet hij ook insekten, zaden en bessen.

Wat heerlijk is het een nest van een roodborstje te vinden! Een open deur of raam van een schuur is altijd een uitnodiging voor een roodborstjespaartje. Een nest is snel gebouwd, in een oude bloempot of afgedankte ketel, op een kabeltros of zelfs in de zak van de tuiniersplunje! De vindingrijkheid van het roodborstje bij het zoeken naar ongebruikelijke nestplaatsen kent geen grenzen.

Het roodborstje is een van de vogels die u het gemakkelijkst kunt leren uit uw hand te eten. Leg als de winter nadert en zijn natuurlijke voedselaanbod afneemt, wat voedsel in uw open handpalm — stukjes kaas of maden — en iets op een niet-bewegend voorwerp dichtbij. Na twee of drie keer het laatstgenoemde voedselaanbod verorberd te hebben, zal hij vrijmoediger worden en hapjes uit uw uitgestrekte hand proberen. Hoewel het roodborstje misschien nooit op uw vingers zal neerstrijken, zal hij u voortaan altijd als zijn vriend beschouwen. Wanneer hij het jaar daarop terugkomt, zal hij u niet vergeten zijn — net zomin als u uw vriendje, het roodborstje, vergeten zult zijn!