Van onze lezers

Slechte manieren Zolang ik me kan herinneren, heb ik slechte manieren gehad. Het kwam zelfs voor dat ik trots was op het achterwege laten van uitingen van beleefdheid en attentheid als „Dank u wel”, „Neem me niet kwalijk” en „Het spijt me”. Toen las ik het artikel „De toenemende ongemanierdheid” en de daarin geciteerde stukjes uit de bijbel (22 juli 1994). Ik leerde dat God altijd goedgemanierd is in zijn omgang met degenen die onder hem staan en zijn verzoeken vaak vergezeld laat gaan van een „alstublieft”. Ik was zeer verrast dat in de bijbel te lezen. Het heeft mij gemotiveerd om te proberen God na te bootsen. Duizendmaal dank.

M. E. J., Nigeria

Ik heb het artikel erg op prijs gesteld. Nauw verwant aan manieren is respect voor de rechten en eigendommen van anderen. Wanneer je vrienden uitnodigt, hebben hun kinderen soms het idee dat zij alles mogen doen waar zij zin in hebben — andere kamers binnengaan, in laden en koelkasten snuffelen, enzovoort.

G. W., Verenigde Staten

Elke zin van het artikel was belangrijk. Het was precies wat ik nodig had voor het onderrichten van mijn twee tienerjongens. Ik leerde dat er op het gebied van manieren heel wat details zijn die ik mijn kinderen niet heb bijgebracht. Nu ken ik die prachtige details en weet ik hoe ze in praktijk te brengen.

P. H., Verenigde Staten

Moskous ondergrondse Onlangs las ik „Moskous verbluffend mooie ondergrondse paleizen” (22 juni 1994). Ik heb altijd naar het buitenland willen reizen en bij het lezen van zulke artikelen waan ik me er.

J. H., Nieuw-Zeeland

Ik heb Moskou bezocht in het kader van een recent congres van Jehovah’s Getuigen. Ik heb heel wat tijd in de metro gezeten maar besefte toen niet dat ik een van de mooiste en belangrijkste ondergrondse spoorwegstelsels ter wereld zag. Ik heb dan ook echt van het artikel genoten.

P. M., Finland

Sluipschutters? In het artikel „Mijn overpeinzingen als krijgshistoricus” schrijft de auteur dat hij Parijs binnenreed na de bevrijding van de stad aan het einde van de Tweede Wereldoorlog (22 april 1993). Hij beweert beschoten te zijn door Duitse sluipschutters en zijn jeep een paar keer te hebben verlaten om dekking te zoeken — en dat op de beroemdste straat van Parijs! Parijs is nooit „bevrijd” maar werd zonder slag of stoot overgegeven door de Duitse bevelhebber Dietrich von Choltitz, die in strijd met zijn orders handelde.

A. W., Italië

De auteur vertelde zijn persoonlijke ervaring, een herinnering die bevestigd wordt door andere ooggetuigen en historici. Zo bevestigt het boek „Liberation”, door militair historicus Martin Blumenson, dat hoewel von Choltitz Hitlers orders om Parijs plat te branden trotseerde, er wel hevig gevochten werd tussen de Duitse soldaten en de Franse en Amerikaanse troepen in de dagen voor zijn overgave. Wat de gevechten op de Champs-Élysées betreft — „de beroemdste straat van Parijs” — ook die worden bevestigd door andere geschiedschrijvers. Zie „Six Armies in Normandy — From D-Day to the Liberation of Paris”, door John Keegan. — Red.

Medische controverse Ik ben twaalf jaar en heb het artikel „Tovenaars noch goden” gelezen (8 mei 1994). Ik vond het fijn te zien hoe een christen die echt jong is zoals ik de dokters en chirurgen in het ziekenhuis trotseerde en ’zich onthield van bloed’. — Handelingen 15:20.

P. M. H., Verenigde Staten

Ik ben negentien jaar. Wat is mijn geloof gesterkt door het lezen van de ervaring van Mercy Uwasi! Ik ben me bewust geworden van het feit dat loyaliteit aan Jehovah niet afhankelijk is van iemands leeftijd maar van iemands innige liefde voor hem. Dat heeft me vastbeslotener dan ooit gemaakt mijn loyaliteit aan Jehovah te bewaren.

S. M., Zuid-Afrika