Een blik op de wereld
„Veilig vrijen” — niet zo veilig voor vrouwen
Ondanks veel publiciteit voor „veilig vrijen” en het gebruik van condooms om geen aids op te lopen, beginnen artsen vraagtekens te zetten bij dit soort raad. Een medisch bericht dat in de Parijse krant Le Figaro verscheen, luidt dat hoewel condooms mannen een mate van bescherming tegen aids bieden, ze vrouwen veel minder bescherming bieden, omdat een geïnfecteerde partner gemakkelijk de buitenkant van een condoom kan besmetten. Vrouwen lopen bovendien vooral tijdens de menstruatie gevaar besmet te worden en ook wanneer zij enige vorm van vaginale infectie of verwonding hebben. Statistisch blijken condooms nu voor minder dan 69 procent effectief te zijn om vrouwen tegen aids te beschermen. In een commentaar op deze verlaagde „veiligheids”-factor merkte een arts op: „Wat zouden we vinden van een vliegtuig dat over een jaar gerekend slechts een kans van 69 procent had om niet neer te storten?”
Hersengymnastiek
„Een slecht geheugen is gewoonlijk geen kwestie van noodlot maar van gebrekkige training”, bericht DAK Magazin, een publikatie van een Duitse ziektekostenverzekering. Net als spieren door inactiviteit atrofiëren, zo gaat ook het brein achteruit en neemt minder gegevens op als het weinig oefening krijgt. Is dit in hoofdzaak een probleem van de ouderen? Allerminst! „Aangezien denken ons vaak gemakkelijk of zelfs onnodig wordt gemaakt”, aldus het tijdschrift, lopen zelfs jongeren het risico een gebrekkiger geheugen te krijgen omdat zij hun geest niet op de juiste manier bezighouden. Waar kan men baat bij vinden? Het tijdschrift beveelt hersengymnastiek aan, denkspelletjes als puzzels met getallen en letters, om geest en geheugen te stimuleren. Ook „kruiswoordpuzzels kunnen nuttig zijn”.
Toiletpapier-boodschappen uit treinen
Totdat er moderner apparatuur is geïnstalleerd, blijft op praktisch alle Italiaanse treinen de enige manier waarop een treinconducteur de autoriteiten op de hoogte brengen van een noodsituatie, de volgende: Schrijf een briefje, stop dat in een rol toiletpapier en gooi die bij het eerstvolgende station uit de rijdende trein in de hoop dat iemand de boodschap vindt en de autoriteiten verwittigt. Dit systeem, „zo oud als de spoorwegen zelf”, staat beschreven in de officiële voorschriften. Het is „nog steeds een efficiënte, beproefde methode”, aldus een functionaris van de Italiaanse Staatsspoorwegen, die niettemin erkent dat ’communicatie op treinen een zeer ernstig probleem vormt’. Bij ziekte van een reiziger, een verdacht stuk bagage, een daad van agressie of een diefstal „staat het personeel van de Staatsspoorwegen in feite machteloos”, schrijft de Italiaanse krant Corriere della Sera, aangezien zij niet gemachtigd zijn om in te grijpen. Om het probleem van de communicatie op te lossen, zijn de Italiaanse Staatsspoorwegen van plan in de nabije toekomst een eigen netwerk met draagbare telefoons te gaan gebruiken.
De Amerikaanse vuurwapenparadox
Het stijgende aantal moorden gepleegd met handvuurwapens, gekoppeld aan ook nog eens een overvloed aan massale schietpartijen, hebben in de Verenigde Staten enerzijds geleid tot de opvatting dat het tijd is de misdadigers hun vuurwapens te ontnemen, en anderzijds dat het tijd is zelf een vuurwapen te kopen. „Een heleboel mensen hebben feitelijk beide opvattingen tegelijkertijd”, zegt het tijdschrift Time. En hoewel er steeds meer druk wordt uitgeoefend om het wapenbezit te reguleren, gaan ook steeds meer mensen vuurwapens kopen. Toen door voorstanders van vuurwapenbeheersing de Brady-wet werd aangenomen, berichtten de wapenwinkels hemelhoge verkoopcijfers in de periode voordat de wet van kracht werd. Er zijn nu ongeveer 211 miljoen vuurwapens in de Verenigde Staten. In een poging die hoeveelheid te verminderen, werden programma’s op gang gebracht waarbij mensen een vuurwapen konden inleveren en een waardebon van $100 kregen — en zonder dat er vragen werden gesteld. De campagnes zorgden ervoor dat er honderden vuurwapens van de straten verdwenen maar brachten ook sommigen ertoe goedkope vuurwapens te kopen om die in te leveren en winst te maken. Een eigenaar van een vuurwapenzaak zei: „Ik garandeer u dat een heleboel mensen die ’s morgens een vuurwapen inleveren, ’s middags nog steeds een vuurwapen hebben.”
Afluisteren in Japan
Afluisteren betitelend als Japans „nationale tijdverdrijf”, berichtte de Mainichi Daily News dat „Japan een van de dichtst met afluisterapparatuur bezaaide landen ter wereld is, met een verkoop van 60.000 minuscule radiomicrofoontjes” per jaar. Sommige afluisterapparaatjes zijn zo klein dat ze in een vulpen passen. Er is apparatuur waarmee op 15 meter afstand een gesprek opgepikt kan worden, dat dan over 3 kilometer doorgezonden kan worden. Wie zijn Japans luistervinken? Volgens de krant gaat het bij veel luistervinken gewoon om het aftasten van „de golflengten op zoek naar de sappigste brokjes” roddel. Maar velen zijn „jaloerse minnaars die zekerheid willen ten aanzien van de genegenheid van hun partner, of vaders die een oogje willen houden op wat hun dochter uitspookt”.
Aids decimeert Afrika
Volgens schattingen van de Wereldgezondheidsorganisatie telt Afrika van de wereldwijd meer dan 15 miljoen bekende gevallen van aids er zo’n 10 miljoen, wat het tot het ergst getroffen continent maakt. „Kleine dijkjes van zand tegen voortdurend zwellende rivieren”, zo beschreef professor Nathan Clumek de maatregelen waarmee op het moment de aids-epidemie bestreden wordt. In een interview gepubliceerd in de Parijse krant Le Monde zei professor Clumek dat de Afrikaanse staatshoofden nog niet ten volle beseffen wat een vernietiging het virus in Afrika gaat aanrichten. Toen professor Clumek in 1987 schatte dat 10 procent van het continent met aids besmet zou raken, achtten velen dat overdreven. Nu wordt geschat dat tussen de 20 en 40 procent van Afrika’s bevolking met het dodelijke virus besmet zal worden.
Overbevissing put de zeeën uit
„’Genoeg andere vissen nog in de zee’, luidt het Engelse gezegde. Maar het is niet zo”, schrijft The Economist. „Op de overvloed van de zee is een te zware aanslag gepleegd.” Sinds de top in 1989 vertonen de wereldvangsten aan zeevis een dalende lijn. De verklaring is eenvoudig: „Er is te weinig vis in de zee overgelaten om paaipopulaties te handhaven. Vissers teren van hun kapitaal in door de vissen naar boven te halen die voor hun toekomstige vangsten moeten zorgen.” Volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN zijn 13 van de 17 belangrijkste oceanische visgronden in de problemen — waarvan er 4 geclassificeerd zijn als commercieel uitgeput. Geavanceerde technologie — zoals sonar en satellietcommunicatie — heeft het de vissers mogelijk gemaakt zelfs in afgelegen gebieden de vis te lokaliseren en exact naar de beste visgronden terug te keren. Enorme fabriekstrawlers met ruwweg de afmetingen van een voetbalveld en zelfs nog grotere netten halen buitensporige hoeveelheden vis binnen. Regeringen dragen de verantwoordelijkheid voor de verspilling, aldus The Economist, aangezien 90 procent van de wereldvangst wordt opgehaald binnen de 200-mijlszone, het gebied waarover ze soevereiniteit claimen. De regeringen houden vissersvloten van andere landen weg maar staan hun eigen vloten toe zich uit te breiden en subsidiëren ze zelfs.
Betere slaapgewoonten
„Slapeloosheid mag veel mensen produktief toeschijnen, maar als men zijn lichaam uren slaap onthoudt, zullen de consequenties uiteindelijk nogal onproduktief blijken te zijn”, schrijft het Braziliaanse tijdschrift Exame. De neuroloog Rubens Reimão legt uit: „Het organisme zal het aantal uren slaap waar het recht op heeft niet vergeten. Integendeel, het zal het altijd onthouden en plotseling een rekening presenteren die zich laat vertalen in vlagen van geheugenverlies, concentratieproblemen en trager denken.” Om nodeloze gespannenheid weg te nemen, beveelt dr. Reimão aan: „Reserveer het oplossen van problemen van uw werk of het nadenken erover voor de tijd dat u op uw werk bent.” Om u te ontspannen en beter te slapen, staan in Exame tips als geregelde lichaamsbeweging, zachte muziek, gedempt licht en goede gedachten.
Katholieke mis met altaarassistentes
Het gebruik van meisjes om priesters bij het celebreren van de mis te assisteren is, tot dusver, getolereerd door sommige kerkelijke autoriteiten. In een brief die de goedkeuring draagt van paus Johannes Paulus II en die verzonden is naar de voorzitters van de katholieke bisschoppenconferenties in de hele wereld, heeft de Congregatie voor Aanbidding en het Reglement der Sacramenten individuele bisschoppen de beslissingsbevoegdheid gegeven om meisjes als altaarassistente te laten helpen bij de mis. Volgens de Corriere della Sera heeft de Vaticaanse woordvoerder Joaquin Navarro Valls bij de betreffende bekendmaking, teneinde „zelfs het geringste spoortje hoop voor feministische aspiraties uit te bannen”, er prompt aan toegevoegd dat de nieuwe mogelijkheid op geen enkele wijze verandering brengt in het standpunt van de kerk ten aanzien van vrouwelijke priesters. Waarom dan meisjes als altaarassistente? „Het verbaast me niet”, was het commentaar van de socioloog Franco Ferrarotti. „De Kerk kan geen priesters vinden, en ze schijnt ook geen misdienaren te kunnen vinden.”
Een cultus van eunuchen
De Indian Express, een krant in Bombay, bericht dat er in India meer dan een miljoen eunuchen zijn. Van hen is slechts 2 procent zo geboren. De overigen zijn gecastreerd. Volgens de Express worden knappe jongens overgehaald of ontvoerd en naar een van de vele Indiase centra gebracht waar men eunuchen creëert. Daar worden de jongens onderworpen aan een ceremonie die een „vorstelijke behandeling” omvat en culmineert in de verwijdering van hun testikels. Vervolgens wordt de nieuwe eunuch geadopteerd door een oudere eunuch, waarbij een „moeder-dochter”-relatie ontstaat. Deze eunuchen krijgen vrouwennamen en gedragen en kleden zich daarna als vrouwen. De meeste eunuchen zijn georganiseerd in een cultus met een daarboven staande godheid. Er zijn in heel India vele tempels waar eunuchen in hoog aanzien staan en waar zij tijdens een jaarlijks feest als goddelijke wezens vereerd worden.