Jonge mensen vragen . . .

Stel dat ik verliefd word op een ongelovige, wat dan?

„Ik heb een probleem”, bekende een christelijk meisje. „Ik ben verliefd op mijn buurman. Hij is vriendelijk, beleefd en attent, maar één ding is hij niet — hij is geen aanbidder van Jehovah. Ik weet dat het verkeerd is dat ik zo op hem gesteld ben, maar ik zou niet weten hoe ik met mijn gevoelens voor hem om moet gaan.”

Mark was veertien jaar toen hij in een soortgelijke situatie kwam te verkeren. Hij werd verliefd op een meisje dat zijn godsdienstige overtuiging niet deelde.a „Vaak dagdroomde ik hoe het zou zijn om samen te zijn, getrouwd”, zegt hij. „Maar ik wist dat het verkeerd was.”

VERLIEFDHEID is iets wat in de tienerjaren veel voorkomt doordat de romantische impulsen sterk zijn. (Vergelijk 1 Korinthiërs 7:36.) Zonder veilige uitlaatklep voor zulke gevoelens, worden jongeren gemakkelijk verliefd op hun favoriete leraar, een zanger, enzovoort. Daar persoonlijke relaties met zulke volwassenen meestal geen haalbare kaart zijn, zijn deze verliefdheden gewoonlijk van korte duur en betrekkelijk onschadelijk.b Stel nu echter dat je ontzettend gesteld bent geraakt op een leeftijdgenoot — iemand die een relatie met je aan wil en kan gaan — maar de persoon in kwestie gewoon je godsdienstige opvattingen niet deelt?

Sommigen bezien dat misschien niet als een probleem. Ten eerste hebben veel jongeren weinig belangstelling voor godsdienst. En zelfs onder degenen die er wel in geïnteresseerd zijn, wordt uitgaan met iemand van een ander geloof niet altijd afgekeurd. Ruimdenkende mensen keuren het soms zelfs wel goed. Veel volwassenen beseffen echter welke problemen zulke relaties met zich mee kunnen brengen, vooral omdat het vaak tot een huwelijk komt. De schrijfster Andrea Eagan gaf jongeren dan ook de raad: „Of jullie dezelfde godsdienstige achtergrond hebben is niet belangrijk als jullie geen van beiden religieus zijn. Maar als het vervullen van godsdienstige plichten voor een van jullie beiden of allebei belangrijk is, moeten verschillen in godsdienst wel degelijk in aanmerking worden genomen. . . . Je hoeft niet gelijkdenkend te zijn wanneer het om godsdienst gaat . . ., maar je moet wel met elkaar kunnen leven.”

Zulke raad kan redelijk klinken, maar weerspiegelt in feite „de wijsheid van deze wereld” (1 Korinthiërs 3:19). De bijbel maakt duidelijk dat bij een romance tussen een gelovige en een ongelovige veel belangrijker kwesties een rol spelen dan goed met elkaar kunnen opschieten. Jongeren onder Jehovah’s Getuigen weten dat dit een zaak van gehoorzaamheid aan Gods Woord is, waarin christenen dringend wordt aangeraden „alleen in de Heer” te trouwen (1 Korinthiërs 7:39). Daar met elkaar uitgaan niet louter een kwestie van ontspanning is maar het voorspel tot een huwelijk, zou het God mishagen als een van zijn dienstknechten romantische betrekkingen zou aanknopen met iemand die zijn of haar leven niet aan Jehovah heeft opgedragen.

Niettemin hebben sommige jonge Getuigen gemerkt dat zij zich aangetrokken gingen voelen tot ongelovigen. Hoe kan zoiets gebeuren? Wat moet je doen als je je in zo’n situatie bevindt?

Hoe het kan gebeuren

Besef allereerst dat alle mensen geneigd zijn fouten te maken. „Fouten — wie kan ze onderscheiden?”, vroeg de psalmist (Psalm 19:12). Jongeren zullen bijzonder gauw fouten maken op romantisch gebied. Hoe komt dat? Eenvoudig doordat zij de schranderheid missen die met de ervaring en leeftijd komt (Spreuken 1:4). Het kan zijn dat een christelijke jongere doordat hij of zij weinig ervaring heeft met het andere geslacht, gewoon niet weet hoe met romantische aantrekkingskracht of aandacht van de kant van het andere geslacht om te gaan.

Dit was het geval met Sheila toen zij besefte dat een jongen van school verliefd op haar was. „Ik kon merken dat hij me aardig vond”, zei Sheila. „Tijdens de lunchpauze kwam hij altijd bij me zitten eten. Tijdens studieperiodes in de bibliotheek zocht hij me op.” Sheila begon steeds meer voor de jongen te voelen. De reeds eerder genoemde Mark vertelt iets dergelijks: „Ik zag dit meisje altijd tijdens de gymles. Ze deed dan speciaal moeite om een praatje met me te maken. Als vanzelf kwam het tot een vriendschap.” In het geval van de veertienjarige Pam ging een jongen bij haar uit de buurt zover haar een ring te geven als uiting van zijn genegenheid voor haar.

Natuurlijk is het niet altijd zo dat een Getuige het onschuldige voorwerp van avances is. Zo beantwoordde een meisje slechts de duidelijke belangstelling die een christelijke jongen, een zekere Jim, voor haar toonde. Maar hij had de poppen aan het dansen toen ze op een dag in de Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen verscheen, op zoek naar hem!

Wat de omstandigheden ook geweest mogen zijn, je hebt misschien best geweten dat het verkeerd was je met hem of haar in te laten. Maar soms is het moeilijk weerstand te bieden aan aandacht van het andere geslacht. Neem nu Andrew eens. In het eerste jaar dat hij op de middelbare school zat, gingen zijn ouders scheiden. „Ik had iemand nodig om mee te praten”, herinnert hij zich. Een meisje op school scheen altijd het juiste woord van aanmoediging voor hem te hebben. Al gauw ontwikkelden zich wederzijds romantische gevoelens.

De gevaren

Indien zulke gevoelens niet beteugeld worden, kun je in ernstige moeilijkheden raken. Spreuken 6:27 zegt: „Kan een man vuur in zijn boezem bijeenhalen zonder dat zijn kleren verbranden?” Neem bijvoorbeeld de ervaring van een zekere Kim. Hoewel zij als christen opgevoed was, liet zij zich inpalmen door een jongen op school. „Hij was een van de populairste en opwindendste jongens van de school”, vertelt Kim. Het duurde niet lang of zij ging stiekem naar feestjes waar openlijk drugs werden gebruikt. „Ik was zo bang, maar ik was verliefd op hem. Ik raakte in verwachting.” Kim trouwde met haar vriend, maar hij belandde in de gevangenis wegens een gewapende roofoverval. Opnieuw was de bijbelse waarschuwing waar gebleken: „Slechte omgang bederft nuttige gewoonten.” — 1 Korinthiërs 15:33.

Dit wil niet zeggen dat alle jongeren die geen Jehovah’s Getuigen zijn, immoreel zijn of drugs gebruiken. Op z’n allerminst echter hebben zulke jongeren niet dezelfde waardebepaling, dezelfde opvattingen of oogmerken als jongeren die Getuigen zijn. In 1 Korinthiërs 2:14 wordt uitgelegd dat een ongelovige eenvoudig „niet de dingen [aanvaardt] die van de geest Gods zijn, want ze zijn hem dwaasheid; en hij kan ze niet te weten komen omdat ze geestelijk worden onderzocht.” Bedenk hoezeer je religieuze waarden bepalend zijn geweest voor je emoties — de vreugde die je op christelijke vergaderingen ervaart, de intense blijdschap als je de bijbelse boodschap met iemand kunt delen die er ontvankelijk voor is, het genoegen de bijbel zelf te bestuderen. Kan een ongelovige mogelijkerwijs zulke gevoelens begrijpen, laat staan ze delen? Waarschijnlijk niet.

Paulus vermaant christenen dan ook: „Komt niet onder een ongelijk juk met ongelovigen. Want wat voor deelgenootschap hebben rechtvaardigheid en wetteloosheid? Of wat heeft licht met duisternis gemeen? Welke overeenstemming bestaat er voorts tussen Christus en Belial? Of welk deel heeft een gelovige met een ongelovige?” (2 Korinthiërs 6:14, 15) De jonge Sonya ondervond dit persoonlijk toen zij een relatie aanging met een ongelovige. Zij geeft toe: „Iets eenzamers dan een partner te hebben die je ijver en liefde voor Jehovah niet deelt, kun je je niet indenken. Het maakt je emotioneel kapot. Wanneer de waarheid de aandrijvende kracht in je leven is, moet je die delen — dat moet je gewoon! Het geeft zo’n gevoel van leegte als je de waarheid niet met je partner kunt delen omdat hij een ongelovige is.”

In zo’n relatie wordt godsdienst meestal in plaats van een punt van overeenkomst een twistpunt. Je zou je gemakkelijk gedwongen kunnen voelen je geestelijke interesses op een laag pitje te zetten om de vrede te bewaren. Maar dat zou alleen maar verwoestend zijn voor je geestelijke gezindheid. Een jonge vrouw vertelt in dat verband: „Ik raakte erg bevriend met een jongen die geen Getuige was. Maar toen de vriendschap hechter werd, besefte ik dat ik verliefd op hem was geworden. Beetje bij beetje ging mijn band met Jehovah steeds minder voor me betekenen; mijn relatie met deze jongen werd het belangrijkste voor me. Ik wilde geen vergaderingen meer bezoeken, niet meer met mijn christelijke broeders en zusters omgaan of gaan prediken. Het enige wat ik nog wilde, was bij hem zijn. De daaropvolgende twee jaar was ik inactief als Getuige. En al die tijd heeft mijn ’vriend’ mijn liefde voor hem nooit beantwoord. Ik bleef denken dat het uiteindelijk eens zover zou komen, maar het is nooit gebeurd.”

Ja, het aangaan van een relatie met iemand die je godsdienstige en morele waarden niet deelt, zal je gegarandeerd verdriet en narigheid bezorgen. Het is alleen maar verstandig je van zo’n ongelijk juk te ontdoen. Maar hoe kun je dat als je dol op iemand bent? Dat zal het onderwerp zijn van ons volgende artikel in deze serie.

[Voetnoten]

[Illustratie op blz. 19]

Zal een ongelovige jouw enthousiasme voor geestelijke zaken delen?