Wanneer kinderjaren een nachtmerrie zijn

DOOR ONTWAAKT!-CORRESPONDENT IN SPANJE

Vandaag — een doorsneedag in de jaren ’90 — zullen 200.000 kinderen strijden in guerrillaoorlogen, zullen 100 miljoen kinderen in de schoolgaande leeftijd niet naar school gaan, zullen 150 miljoen kinderen met honger naar bed gaan, zullen 30 miljoen kinderen op straat slapen en zullen 40.000 kinderen sterven.

MOCHTEN de bovenstaande cijfers vreselijk lijken, de gezichten achter de cijfers zijn hartverscheurend. Hier volgt het korte verhaal van vijf kinderen wier verschrikkelijke lot ons helpt begrijpen wat deze akelige cijfers betekenen.

Kind en soldaat. Mohammad is nog maar dertien jaar, maar hij is reeds een doorgewinterd soldaat in Zuidwest-Azië: hij heeft meegevochten in zeven veldslagen. Hij was geitenhoeder voordat hij de oorlog inging — op tienjarige leeftijd. Nu hanteert Mohammad een lichtgewicht AK-47-aanvalsgeweer en hij aarzelt niet het te gebruiken. Bij een schermutseling doodde hij twee vijandelijke soldaten van dichtbij. Toen hem werd gevraagd hoe hij het doden ervoer, antwoordde hij: „Ik was blij omdat ik hen gedood had.” Kinderen zijn betere soldaten, legt zijn commandant uit, „omdat zij niet bang zijn”.

Kinderarbeid. De vierjarige Woodcaby woont in een huis van sintelbetonblokken op een Caribisch eiland. Hij staat om zes uur ’s ochtends op om zich van zijn dagelijkse huishoudelijke taken te kwijten: koken, water halen en het huis van zijn meester schoonmaken. Hij krijgt geen loon en zal waarschijnlijk nooit naar school gaan. Woodcaby zegt dat hij zijn ouders mist, maar hij weet niet waar zij zijn. Zijn dag is ten einde om half tien ’s avonds en als alles meezit, gaat hij niet met honger naar bed.

Een hongerig kind. In het Afrikaanse dorp Comosawha is een elfjarig meisje dag in dag uit bezig met het slopende graven naar knollen. De kleine knollen van een variëteit van het Frans raaigras (Arrhenatherum elatius bulbosum) — zo ongeveer het enige dat in de verschroeide grond kan groeien — houden haar en haar familie in leven. De knollen worden gekookt of fijngestampt en dan gebakken. Een dodelijke combinatie van droogte en burgeroorlog heeft de dorpelingen aan de rand van de hongerdood gebracht.

Een kind van de straat. Edison is slechts een van de duizenden straatkinderen in een grote Zuidamerikaanse stad. Hij verdient wat geld met schoenpoetsen en hij slaapt op het trottoir bij het busstation, samen met andere kinderen die dicht tegen elkaar aan kruipen in de koude nachten. Soms pleegt hij kruimeldiefstallen om zijn verdiensten als schoenpoetser aan te vullen. Tweemaal is hij door de politie in elkaar geslagen en hij heeft drie maanden in de gevangenis gezeten. Edison vertelt nadrukkelijk dat hij nu „bijna” van de drugs en het lijmsnuiven af is. Hij droomt ervan monteur te worden, een vak te leren.

De dood van een kind. Het is een koude, natte ochtend op de berg Dugen in het Midden-Oosten. Een zuigeling, gewikkeld in een begrafeniskleed, wordt in een ondiep graf gelegd. De baby is gestorven aan diarree — een veel voorkomende oorzaak van zuigelingensterfte. De moeder is een vluchtelinge en haar melk is tijdens haar afmattende tocht naar de veiligheid opgedroogd. In haar wanhoop heeft zij haar kind met suiker en water gevoed, maar het water was besmet en de baby stierf. Net als 25.000 andere kinderen die op diezelfde dag werden begraven, is hij nog geen jaar oud geworden.

Duizenden malen vermenigvuldigd illustreren deze tragische verslagen hoe het leven voor veel van de kinderen op de wereld is. De kinderjaren, een tijd om te leren en op te groeien in de beschutting van een liefdevol gezin, zijn voor deze kinderen een nachtmerrie geworden waaruit velen nooit zullen ontwaken.

Peter Adamson, redacteur van het rapport The State of the World’s Children, verklaarde in 1990: „Sterfte en lijden op deze schaal zijn gewoon niet langer nodig en daarom niet langer aanvaardbaar. Ons zedelijk besef mag niet achterblijven bij onze mogelijkheden.”

[Illustratieverantwoording op blz. 3]

Foto: Godo-Foto