Varen bejaarden wel bij lichaamsbeweging?
„Kan lichaamsbeweging verandering brengen in het verouderingsproces?” Zo luidde bijna vijf jaar geleden een kop in The New York Times. In het artikel stond: „Medische wetenschappers van de Tufts University [in Boston] hebben ontdekt dat mensen van in de negentig sterker kunnen worden en zelfs de omvang van hun spieren kunnen vergroten als zij een pittige gewichthef-therapie ondergaan.”
De bewijzen dat bejaarden inderdaad welvaren bij lichaamsbeweging zijn zich blijven opstapelen. In de Harvard Health Letter van februari 1991 werd over een in 1990 ingesteld onderzoek bericht: „Negen [bewoners van een verzorgingstehuis] variërend van 87 tot 96 jaar hebben twee maanden lang intensieve spierversterkende oefeningen met behulp van gewichten gedaan.” Over dit onderzoek werd in de Mayo Clinic Nutrition Letter uitgelegd: „De deelnemers verdubbelden bijna de kracht in hun beenspieren, vergrootten de omvang van hun dijspieren met 9 procent en leverden betere prestaties bij mobiliteitsproeven.”
De onderzoekers berichtten: „De gunstige reactie op krachttraining bij onze patiënten is opmerkelijk gezien hun vergevorderde leeftijd, hun in extreme mate zittend leven, combinaties van chronische ziekten en van functionele handicaps en voedingstekorten.” De waarde van lichaamsbeweging is steeds weer bewezen.
Neem bijvoorbeeld de negentigjarige Jack Siebert eens, die in 1979 een hersenbloeding kreeg waardoor zijn rechterkant verlamd raakte en hij niet meer in staat is zonder looprekje te lopen. Al meer dan tien jaar steekt hij praktisch elke ochtend terwijl hij in bed ligt zijn niet-verlamde linkerbeen omhoog en maakt er een minuut of twintig fietsende bewegingen mee. Soms laat hij zijn verlamde rechterbeen op zijn linkerbeen rusten (zoals u op de foto ziet) en laat hij de twee samen ronddraaien. Deze geregelde lichaamsbeweging heeft niet alleen zijn beenspieren sterker gemaakt, zodat hij nog met een looprekje kan lopen, maar is ook zijn hart- en vaatstelsel ten goede gekomen en heeft hem mentaal alert gehouden.
Bedenk dus dat het nooit te laat is om met lichaamsbeweging te beginnen. Het is waar, u zult misschien nooit de marathon van Boston — een wedloop over 42 kilometer — lopen in vijf uur en vijf minuten, zoals de 82-jarige John Kelley in 1990. En het is evenmin waarschijnlijk dat u die afstand zelfs in zeven uur en negen minuten zult kunnen afleggen, zoals de 84-jarige overgrootmoeder Mavis Lindgren in 1991. Niettemin werd vorig jaar in Circulation, een blad van de Amerikaanse Hartstichting, de dringende raad gegeven: „Het is belangrijk er een gewoonte van te maken, manieren te zoeken om actief te zijn.”
Het blad legde uit: „Zelfs dagelijks verrichte, niet al te inspannende activiteiten kunnen op lange termijn gunstige resultaten voor de gezondheid afwerpen en de kans op hart- en vaatziekten verkleinen. Tot zulke activiteiten behoren wandelen voor uw plezier, tuinieren, klusjeswerk buiten, huishoudelijk werk, dansen en voorgeschreven oefeningen thuis.”
[Illustratie op blz. 23]
Een bejaarde gehandicapte kan welvaren bij lichaamsbeweging, daarvan kan dit 90-jarige slachtoffer van een beroerte getuigen