De mensheid hunkert naar een nieuwe wereld
DE HUNKERING naar een nieuwe wereld is nog nooit zo groot geweest als nu. De afgelopen acht decennia van oorlogen, ongeregeldheden, hongersnoden, pestilenties, misdaad en vervuiling zijn een nachtmerrie geweest. De mensheid wil ontwaken in een nieuwe wereld van vrede. Als reactie op dit verlangen zijn wereldleiders begonnen over het scheppen van zo’n wereld te praten.
Ongetwijfeld hebt u toespraken van vooraanstaande mannen gehoord of gelezen waarin zij aankondigden dat er een nieuwe wereld in het verschiet ligt. De Amerikaanse president George Bush zei in september 1991 in een toespraak: „Vanavond, terwijl ik de opmerkelijke voortgang van de democratisering overal op aarde zie, zijn wij misschien — misschien dichter bij die nieuwe wereld dan ooit.”
Als bewijs dat een nieuwe wereld nabij is, wijzen wereldleiders op het einde van de koude oorlog tussen de Oostblok- en Westbloklanden. Het is waar dat de wereld weer wat ruimer ademhaalt nu er ontwapeningsprogramma’s worden uitgevoerd. De vermindering van het aantal kernwapens versterkt de hoop van veel mensen op een nieuwe wereld van vrede en zekerheid.
In april van dit jaar verklaarde George McGhee, onderminister van Buitenlandse Zaken tijdens de ambtsperiode van wijlen president John F. Kennedy van de Verenigde Staten: „Nu doet zich de gelegenheid — ja, de noodzaak — voor een plan te ontwerpen voor een nieuw wereldstelsel, gebaseerd op nieuwe veiligheidsconcepten.” Hij voegde eraan toe: „Ik geloof dat de veelbelovendste hoop voor een succesvol nieuw wereldstelsel gelegen is in het versterken van de banden van de internationale gemeenschap.”
McGhee zei dat het feit dat Frankrijk zijn kernproeven heeft opgeschort tot en met eind 1992, „een poging [was] om andere kernmachten te overreden hetzelfde te doen”. Hij wees ook op de Russische „initiatieven om het nucleaire arsenaal te verminderen en een eind te maken aan de gevaarlijke situatie van een operationele gereedheid van de strategische kernstrijdmachten”.
Verder verklaarden in juli 1991 op een bijeenkomst van wereldleiders in Londen zeven van hen, dat de vorming van een coalitie ten tijde van de Golfoorlog „bevestigde dat de internationale gemeenschap in staat is tot een gezamenlijk optreden ’om de internationale vrede en veiligheid te herstellen en conflicten op te lossen’”.
Wat voor nieuwe wereld?
Dat klinkt allemaal aanmoedigend. Maar vraag u eens af: Wat voor nieuwe wereld hopen de naties te scheppen? Is het een wapenvrije, oorlogvrije wereld?
McGhee antwoordt: „Amerika moet voldoende gevechtskracht behouden om zijn deel bij te dragen aan een eventuele toekomstige verenigde militaire operatie of te zegevieren als een oorlog onvermijdelijk is.” Wereldleiders zijn dus geen voorstanders van algehele ontwapening, noch sluiten zij een militaire operatie uit indien, zoals McGhee zei, „een oorlog onvermijdelijk is”. Regeringen kunnen eenvoudig geen oorlogvrije nieuwe wereld beloven. Zij hebben genoeg werkelijkheidszin om te beseffen dat zij niet in staat zijn zo’n wereld te scheppen.
Kijk bijvoorbeeld eens naar wat er reeds gebeurd is. Onder de titel „De nieuwe wereldorde” schreef de columnist Anthony Lewis in The New York Times van 17 mei 1992: „Toen ik de televisiebeelden van op [Sarajevo, Bosnië en Hercegovina] vallende granaten en van angst ineenkrimpende burgers zag, bedacht ik dat de beschaving sinds er nazi-bommen op Rotterdam vielen, nog niet ver is voortgeschreden. Dat heet dan een nieuwe wereldorde.”
Maar naast het uitbannen van oorlog zijn er nog heel wat meer problemen die opgelost moeten worden om een bevredigende nieuwe wereld te scheppen. Beschouw de verraderlijke vervuiling eens die langzaam onze lucht, grond en zeeën verwoest; de machtige misdaadsyndicaten en drugskartels die miljoenen van hun bezittingen en gezondheid beroven; het lichtzinnig kappen van het regenwoud, wat bijdraagt tot bodemerosie en uiteindelijk leidt tot overstromingen waardoor oogsten worden vernietigd.
Bovendien zijn er verschrikkelijke fysieke kwalen, waaronder hartaandoeningen, kanker, AIDS, leukemie en diabetes, die nog niet te genezen zijn. En wat te zeggen van de problemen armoede, dakloosheid, voedsel- en watertekorten, ondervoeding, analfabetisme en het dunner worden van de ozonlaag? Ja, er komt geen eind aan de lijst. Deze ernstige problemen zijn te vergelijken met een hele berg tikkende tijdbommen. De mens moet ze nu onschadelijk maken voordat ze exploderen en een kettingreactie van rampen teweegbrengen die tot zijn uitroeiing zouden kunnen leiden. Kan hij tijdig een nieuwe wereld tot stand brengen om dit voor elkaar te krijgen?
Jarenlang is er in organisaties en op conferenties hard gewerkt aan het oplossen van de problemen op aarde. Maar de problemen zijn niet alleen geëscaleerd, er zijn ook nieuwe en gecompliceerder problemen ontstaan. Betekent het onvermogen van de mens om die op te lossen dat de hunkering van de mensheid naar een vredige, veilige nieuwe wereld ijdel is? Wij kunnen vol vertrouwen nee antwoorden! Beschouw eens waarom wij dat zeggen.