Onder druk en vechtend voor mijn leven

„KLAAR je oren! Je moet geeuwen of slikken om de druk op je oren op te heffen!” Dit waren de eerste woorden die ik hoorde na mijn operatie — resectie van de dikke darm. Ik dacht: „Dat is vreemd — ik ben aan mijn buik geopereerd. Wat hebben mijn oren daarmee te maken?”

Maar naarmate ik mij bewust werd van mijn omgeving drong het langzaam tot mij door dat dit geen gewone ziekenhuiszaal was. Ik lag in een lange, smalle, torpedovormige ruimte — een decompressiekamer.

Complicaties tijdens de operatie

Ik ontdekte dat mijn operatie ingrijpender was geweest dan oorspronkelijk de bedoeling was. De kanker had zich tot mijn lever uitgebreid en ik had een ernstige inwendige bloeding gekregen. Tegen de tijd dat ik de operatiekamer verliet, was het hemoglobinegehalte van mijn bloed gedaald tot 3,6. (Normaal is het hemoglobinegehalte bij volwassenen ongeveer 15 g/100 ml bloed.) De artsen waren verontrust en lieten mijn vader naar het ziekenhuis komen. Hij is ook een van Jehovah’s Getuigen en weigerde mijn beslissing om geen bloedtransfusie te aanvaarden nietig te verklaren. — Handelingen 15:20, 29.

Mijn chirurg vroeg met spoed toestemming om de decompressiekamer in het diepzeeduikerscomplex in Dyce, vlak bij Aberdeen (Schotland), te gebruiken. Die zou kunnen bijdragen tot het laten circuleren van zuurstof in de kleine hoeveelheid bloed die in mijn lichaam was overgebleven. De toestemming werd verleend. Er volgde een snelle rit van acht kilometer per ambulance van Aberdeen naar Dyce, waar ik werd blootgesteld aan een druk die overeenkwam met die op vijftien meter onder de zeespiegel.

Dit was voor alle betrokkenen een nieuwe ervaring, want de kamer werd normaal gesproken gebruikt om duikers die op booreilanden in de Noordzee werkten te decompresseren. Het was de eerste keer dat ze bij een postoperatieve behandeling werd gebruikt, en twee verpleegsters en een technicus, allen in de twintig, vergezelden mij de kamer in, waar zij moesten blijven totdat deze gedecompresseerd was. De ingewikkelde bedieningspanelen buiten de kamer werden door decompressiespecialisten bediend.

Onder druk

Naarmate er lucht in de kamer werd gepompt, nam de druk toe. Dat ik via een masker lucht inademde van twee en een half maal de normale atmosferische druk, betekende dat ik mijn longen met twee en een half maal de gebruikelijke hoeveelheid zuurstof vulde. Doordat de zuurstof tot oplossing gedwongen werd in het vloeibare bestanddeel van mijn bloed (dat nu door plasmavervangingsmiddelen werd aangevuld), werd het tekort aan hemoglobine gecompenseerd.a

De volgende paar dagen waren erg moeilijk. Alleen bezoekers die aan strenge medische criteria voldeden, mochten de aangrenzende ruimte binnen waar de druk verlaagd kon worden. Andere bezoekers konden mij door een klein kijkgaatje in de neus van de torpedo zien, maar het enige wat ik kon zien was één oog!

Mijn broer, die ook een Getuige is, bezocht mij korte tijd in de kamer. Dat beurde mij enorm op. Hetzelfde gold voor alle kaarten met uitingen van liefde en schriftuurlijke gedachten die mijn vele vrienden mij stuurden. Deze boodschappen schenen mij allemaal te bereiken op tijdstippen dat ik mij bijzonder zwak voelde.

Op de vijfde dag in de kamer werd ik benaderd door de voor de afdeling verantwoordelijke arts. Hij was duidelijk bezorgd en verklaarde: „Nu is er te veel zuurstof in uw bloed.” Als gevolg daarvan functioneerde mijn beenmerg kennelijk niet meer. Hij zei dat mijn bloed kenmerken van hemofilie vertoonde en men verwachtte dat het kleine beetje bloed dat was overgebleven, zou wegsijpelen doordat de stollingsmechanismen niet meer werkten. (Tegen die tijd was mijn hemoglobinegehalte te ver gedaald om nog door de apparatuur gemeten te kunnen worden. Het was ongeveer 2,6.)

De verpleegsters barstten in tranen uit. Ik deed wat ik kon om hen gerust te stellen en legde mijn lot in Jehovah’s handen.

Decompressie — een succes!

In opdracht van de arts werd onmiddellijk het decompressieproces op gang gebracht. Bij de verpleegsters begon de schadelijke uitwerking van het zo lang onder druk staan merkbaar te worden; drie dagen was de langste tijd die iemand ooit in de kamer had doorgebracht. Dit was voor ons allemaal al de vijfde dag! Nu moesten wij nog eens twee dagen wachten voordat de druk geleidelijk was opgeheven.

De volgende keer dat de arts binnenkwam, keek hij heel wat opgewekter en deelde mee: „Door een onbekende oorzaak is uw hemoglobinegehalte een heel klein beetje gestegen.” Hij geloofde dat het beenmerg opnieuw was gaan functioneren. Ik was in de wolken.

Een week na de operatie kwam ik eindelijk uit de kamer met een hemoglobinegehalte van 4,6 en werd naar de aangrenzende ruimte overgebracht om te wachten op de ambulance die mij naar de intensive care-​afdeling in Aberdeen zou brengen. Terwijl ik daar lag, kwam een van onze mede-Getuigen binnen met de tijdschriften die zij de avond ervoor in de Koninkrijkszaal had ontvangen. Het omslagartikel „Medische beslissingen — Door wie moeten ze genomen worden?” (Ontwaakt! van 8 november 1984) kwam precies op tijd! Ik gebruikte het om de reden voor het standpunt dat ik had ingenomen te laten zien.

Mijn hemoglobine steeg geleidelijk tot boven de vijf en ik werd van de lijst van kritieke gevallen geschrapt. Naast goed, gezond voedsel kreeg ik geen verdere behandeling. Mijn lichaam deed nu zelf opmerkelijk goed werk. De volgende dag werd ik met een hemoglobinegehalte van 7,8 uit het ziekenhuis ontslagen.

Omdat er gewoonlijk lange tijd nodig is om van dit soort operaties te herstellen, kreeg ik drie maanden verlof om weer op krachten te komen. Mijn bloedhemoglobine bereikte nu de 15,3 en ik kwam 19 pond aan.

Met wat een genoegen heb ik de afgelopen jaren deze verlenging van mijn leven gebruikt om mijn geloof verder met anderen te delen! Mijn bijzondere dank gaat uit naar Jehovah, de Instandhouder van het leven, en ook naar het vriendelijke medische personeel dat mij met zo veel succes zo’n onorthodoxe behandeling heeft gegeven. — Verteld door Doreen Strachan.

[Voetnoot]

[Illustratie op blz. 21]

Doreen, één week na haar ontslag uit het ziekenhuis

[Illustratieverantwoording op blz. 20]

Met vriendelijke toestemming van de Grampian Health Board