Een blik op de wereld
Persoonlijke bezoeken — ouderwets?
Waarom heeft zich in Japan nooit het Amerikaanse slag van tv-evangelisatie ontwikkeld? De heer Kendji Isjii van het Bureau voor Culturele Zaken vertelde Ontwaakt! dat de Japanse omroepmaatschappijen geen programma’s toelaten waarin om geld wordt gevraagd of die onwetenschappelijke leringen propageren. Religieuze organisaties hebben echter manieren gevonden om zulke beperkingen te omzeilen. Vele verlaten zich op video’s, communicatiesatellieten, computernetwerken en faxapparatuur om hun geloof te propageren. Voor sommige heeft zo’n technologische bediening de persoonlijke bezoeken waar predikers in bijbelse tijden gebruik van maakten en die Jehovah’s Getuigen in deze tijd met groot succes in Japan aanwenden, helemaal uit het beeld doen verdwijnen. „Wij zijn tot het besef gekomen dat het brengen van persoonlijke bezoeken, onze traditionele stijl van zending bedrijven, totaal uit de mode is geraakt”, zei de publiciteitsfunctionaris van een zes miljoen leden tellende boeddhistische lekenorganisatie. „Dit is commercialisering van religie”, zei de heer Isjii over het gebruik van de fax voor het opzenden van gebeden. „Religieuze groeperingen slaan gewoon munt uit de trend van de tijd.”
Abortusreizen
Wetten zijn vaak net zomin effectief als religie als het gaat om het tegenhouden van het macabere tij van abortus. In 1989 werd in de Republiek Ierland een wet aangenomen die beperkingen oplegde aan het bekendmaken van informatie aangaande het waar en hoe van het laten verrichten van een abortus; tijdschriften mochten bijvoorbeeld geen advertenties voor abortusklinieken meer opnemen. Niettemin reizen steeds meer Ierse vrouwen naar Engeland en Wales voor een abortus. Volgens de Irish Times (Dublin) werd in de eerste drie maanden van 1989 door 981 vrouwen zo’n trip gemaakt. Voor dezelfde periode van 1990 steeg het aantal tot 1027. In het onder Brits bestuur staande Noord-Ierland is de wet van 1967 die in Engeland abortus toestaat, niet van toepassing, zodat het Ulster Zwangerschapsbureau meer dan 1000 vrouwen per jaar naar Britse abortusklinieken verwijst.
Hoe zwaarden tot ploegscharen te smeden?
„Het probleem is: Hoe vernietigt men een stuk wapentuig dat speciaal geconstrueerd is om moeilijk vernietigd te kunnen worden?”, aldus The Wall Street Journal. Overeenkomstig een verdrag tot wapenbeheersing staat de Sovjet-Unie voor de taak zich van zo’n 40.000 tanks te ontdoen. Voor het onbruikbaar maken van de tanks heeft men voorgesteld ze op te blazen met behulp van erin aangebrachte explosieven, ze kapot te laten vallen, en ze — ontdaan van hun olie, verf en hydraulische vloeistof — in de oceaan te dumpen. Er werd zelfs overwogen ze om te bouwen voor civiel gebruik als zware tractoren en brandweervoertuigen, maar zo’n „langzame, benzine-verslindende kolos” werd toch als onpraktisch beschouwd. De voorkeur gaat sterk uit naar het bouwen van ovens die de tanks kunnen omsmelten, en het oud metaal te gebruiken. Daar de technologie nog ontwikkeld moet worden, zijn er enorme treinladingen tanks op transport gegaan „naar het oosten, over de Oeral, naar depots waar ze niet onder de in het verdrag opgenomen tijdschema’s vallen, met het daaraan gekoppelde vereiste ze te ontmantelen en op te blazen”.
Wol-overschot
Australische schapenboeren, die 70 procent van de wol leveren voor alle kleding in de wereld, zitten plotseling met te veel schapen. Zo’n 20 miljoen te veel, bericht de Londense Sunday Correspondent. Nu de prijs van een schaap is gekelderd tot luttele centen, geven de boeren meer uit aan de kogels om schapen mee af te maken dan de schapen waard zijn. Waarom de vraag naar wol zo sterk gedaald is? De Correspondent noemt drie oorzaken: De crisis in de Perzische Golf heeft een eind gemaakt aan de handel met de Arabische naties; wereldomvattende demilitarisatie vermindert de behoefte aan uniformen, die gewoonlijk van wol zijn gemaakt; en het warmer worden van de aarde heeft de behoefte aan warme wollen kleding verminderd.
Homo-ouders
In het begin van 1991 berichtte het tijdschrift Newsweek dat er in de Verenigde Staten zeven miljoen kinderen zijn die wonen bij een homoseksuele ouder en de van hetzelfde geslacht zijnde minnaar/minnares van die ouder. Volgens enkele onderzoeken zijn de meeste van deze ouders lesbische vrouwen, die een kind nemen dat via kunstmatige inseminatie wordt verwekt. Sommige deskundigen zijn zelfs van mening dat de Verenigde Staten een ’lesbische geboortengolf’ beleven. Eén uitgeverij mikt op een dergelijk publiek met kinderboeken. Een nieuw boek voor kinderen van twee tot zes jaar gaat over een jongen die soms bij zijn vader en diens minnaar woont. Een boek voor drie- tot achtjarigen gaat over een meisje met „twee mammies”. De boeken zijn erop gericht kinderen ervan te overtuigen dat zulke gezinnen normaal zijn en dat homoseksualiteit „gewoon nóg een soort liefde” is.
Plastic geld in opmars in India
Grote creditcard-maatschappijen beginnen de weerstand tegen het lenen van geld die lang kenmerkend is geweest voor de Indiase middenklasse, te overwinnen. Het tijdschrift Asiaweek bericht dat hoewel er in India maar 400.000 creditcards in gebruik zijn, steeds meer leden van de economische middenklasse, die ongeveer 150 miljoen Indiërs omvat, „toegeven aan het idee om voor het heden te leven en de toekomst voor zichzelf te laten zorgen”. Sommige Indiase bankiers zijn dan ook optimistisch en een van hen vertelde Asiaweek: „Als de expansie en de groei zich voortzetten zoals gepland, dan zal India tegen het eind van de eeuw als de op een na grootste markt voor creditcards alleen nog voor de VS onderdoen.”
Franse jongeren en zelfmoord
Zelfmoord wordt nu als doodsoorzaak onder Franse jongeren alleen overtroffen door auto-ongelukken. De Parijse krant Le Figaro bericht dat Frankrijk in de laatste 20 jaar het aantal zelfmoorden onder jonge mannen van 15 tot 25 jaar met 130 procent heeft zien stijgen en voor vrouwen in dezelfde leeftijdsgroep met 35 procent. Slechts 3 procent van deze zelfmoorden wordt toegeschreven aan de een of andere ernstige geestesziekte. In de overgrote meerderheid van de zelfmoordpogingen onder jongeren gaat het niet om een echt verlangen naar de dood maar veeleer om een wanhopig en soms fataal aflopend vragen om hulp. Deskundigen wijten de groeiende wanhoop onder hedendaagse jongeren aan het ineenstorten van het gezinsleven, materialisme en de dagelijkse erosie van sociale en geestelijke waarden.
Moederschap op jonge leeftijd
„Een op elke zeven kinderen die in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika geboren worden, is het kind van een tienermoeder, een totaal van 2,5 miljoen baby’s per jaar”, aldus een Noordamerikaans onderzoek waarover werd bericht in O Estado de S. Paulo, een Braziliaanse krant. Brazilië neemt de eerste plaats in met 601.023 baby’s van tienermoeders, Mexico de tweede met 498.277, en de Verenigde Staten staan derde met 430.389. De hoge aantallen waren een verrassing voor de auteurs van de studie, die hadden verwacht dat de sociale en economische veranderingen van de laatste 25 jaar het aantal tienerzwangerschappen zouden hebben gereduceerd. Zijn er oplossingen? De studie bevatte de aanbeveling jongeren te motiveren hun schoolopleiding langer voort te zetten, de status van vrouwen te verbeteren en maagdelijkheid tot aan het huwelijk te promoten.
Gehuwde priesters
Onlangs heeft paus Johannes Paulus II de ordinatie van twee gehuwde Braziliaanse priesters goedgekeurd. „De nieuwe priesters ondertekenden een document waarin zij beloofden geen seksuele betrekkingen te hebben met hun vrouw”, aldus de Braziliaanse O Estado de S. Paulo. Volgens de krant vindt Aloísio Lorscheider, de kardinaal van Fortaleza, „de ordinatie van gehuwde mannen een oplossing voor het tekort aan priesters”. De kardinaal haalde verder uit naar het kerkelijke vereiste van het celibaat. „Volgens Dom Aloísio is het celibaat een ’anachronistische’ instelling zonder bijbelse basis”, zegt het tijdschrift Veja. „Het celibaat is niet voortgesproten uit de Heilige Schrift en is derhalve niet iets wat niet verworpen kan worden.” Het Vaticaan blijft echter de voorkeur geven aan celibataire priesters.
Schadeloosstelling?
Volgens de National Catholic Reporter heeft de regering van Newfoundland financiële schadeloosstelling beloofd aan de slachtoffers van in hun jeugd ondergaan seksueel misbruik in het Mount Cashel-weeshuis. In 1975 stelde de politie voor het eerst een onderzoek in naar beschuldigingen dat sommige van de „Christelijke Broeders” die het weeshuis beheerden, de jongens daar mishandelden en seksueel misbruikten. Het onderzoek werd gestaakt en er werden geen arrestaties verricht nadat twee van de beschuldigden erin toestemden Newfoundland te verlaten en drie anderen het weeshuis verlieten. In 1989 werd het onderzoek echter heropend; er worden nu acht „Christelijke Broeders” beschuldigd van kindermishandeling. (Zie Ontwaakt! van 8 november 1990, blz. 31.) Minister van Justitie Paul Dicks verklaarde dat de regering had gefaald in haar taak de misbruikte wezen te beschermen en, waar passend, tot schadeloosstelling zal overgaan. Hij stelde echter met nadruk dat de allereerste verantwoordelijkheid om iets goed te maken berust bij de „Christelijke Broeders” en hun werkgevers.
Wat aan kinderen wordt gespendeerd
In Latijns-Amerika sterven er van de 30 miljoen aan hun lot overgelaten kinderen in de leeftijd van 6 tot 15 jaar per dag zo’n 2000 aan ondervoeding of geweld, zo bericht de Braziliaanse krant O Estado de S. Paulo. Maar volgens UNICEF-directeur James Grant is het bedrag dat de wereld besteedt aan het bestrijden van ziekten en honger onder kinderen over de hele wereld „equivalent aan het bedrag dat er per jaar door Amerikaanse sigarettenproducenten aan [reclame] wordt uitgegeven”. UNICEF raamt dat er in dit decennium $2.500.000.000 moet worden uitgegeven om het publiek wakker te schudden ten aanzien van de problemen van kinderen. Grant merkt op dat de wereld iedere dag meer dan dat aan wapens uitgeeft en dat Noordamerikaanse consumenten in een jaar meer dan dat bedrag besteden aan voedsel voor hun huisdieren.