Belemmeringen voor de vrede tussen mens en dier
Afbeeldingen zoals die op de omslag van dit tijdschrift worden schitterend gevonden door kinderen. Ook volwassenen voelen zich vaak aangetrokken door zo’n tafereel.
Waarom reageren mensen zo? Is echte vrede tussen de mens en zelfs het verscheurendste dier slechts een kinderlijke droom? Of zal die vrede werkelijkheid worden?
De mens een belemmering
Een grote belemmering voor die vrede is de mens zelf. Een oude spreuk zegt dat „de ene mens over de andere mens heeft geheerst tot diens nadeel” (Prediker 8:9). En dit eeuwenlange berokkenen van nadeel door de mens aan zijn eigen soort wordt weerspiegeld in de manier waarop hij dieren behandelt.
Zo werden er talloze wilde dieren gevangen om in de arena’s van het oude Rome te vechten. Naar verluidt heeft in 106 G.T. de Romeinse keizer Trajanus spelen georganiseerd waarbij 10.000 gladiatoren en 11.000 dieren werden afgeslacht om de bloeddorst van sadistische toeschouwers te bevredigen.
Het is waar dat die bepaalde vorm van amusement thans niet meer in zwang is. Maar de groeiende lijst van uitgestorven en bedreigde soorten getuigt ervan dat er iets mis is met de manier waarop de mens de in het wild levende dieren behandelt. Doordat de menselijke bevolking zich zo sterk uitbreidt, slinkt het woongebied van die dieren. En door de hebzucht van de mens is er vraag naar de huid, de horens en de slagtanden van exotische dieren. Sommige deskundigen vrezen dat de enige exemplaren van de meeste grote soorten uiteindelijk alleen nog in dierentuinen te vinden zullen zijn.
Menseneters
Een andere belemmering voor de vrede lijkt wellicht door sommige wilde dieren zelf gevormd te worden. In Afrika en Azië is het niet ongewoon berichten te lezen over wilde dieren die mensen aangevallen en gedood hebben. In The Guinness Book of Animal Facts and Feats staat dat leden van de familie der katten „vermoedelijk verantwoordelijk zijn voor tegen de 1000 sterfgevallen per jaar”. Alleen al in India doden tijgers jaarlijks meer dan vijftig mensen. Sommige luipaarden in dat land zijn ook menseneters geworden.
In zijn boek Dangerous to Man legt Roger Caras uit dat luipaarden soms menseneters worden als ze zich na epidemieën te goed doen aan mensenlijken. Op zulke epidemieën, legt hij uit, volgden vaak „maanden van verschrikking als luipaarden hun pasverworven voorliefde voor mensenvlees botvierden en begonnen te doden”.
Maar Caras merkt op dat epidemieën niet alle aanvallen van luipaarden verklaren. Een andere oorzaak is de prikkelbaarheid van het dier, vooral als het in de buurt van kinderen is.
In de jaren 1918–1926 doodde één luipaard in India 125 mensen, schrijft kolonel J. Corbett in zijn boek The Man-Eating Leopard of Rudraprayag. Tientallen jaren later werden in het district Bhagalpur minstens 82 personen door mensenetende luipaarden gedood.
Een jachtopziener in Tanganyika (nu een deel van Tanzania) vertelde hoe hij in 1950 vijf maanden lang zonder succes probeerde een mensenetende luipaard neer te schieten die mensen rond het dorp Ruponda terroriseerde. Uiteindelijk werd het dier, na 18 kinderen gedood te hebben, gevangen door een Afrikaanse dorpeling. Een andere luipaard doodde 26 vrouwen en kinderen in het dorp Masaguru.
Dan is er nog de Afrikaanse leeuw. Als die overgaat tot het eten van mensen zijn de slachtoffers vaak volwassen mannen. „In de drieëntwintig jaar dat ik voor het Ministerie van Wildbeheer heb gewerkt,” schrijft C. Ionides in zijn boek Mambas and Man-Eaters, „heb ik ruim veertig leeuwen neergeschoten, waarvan de meeste menseneters waren, terwijl de overige óf op weg waren menseneters te worden óf het op het vee gemunt hadden.” Volgens Ionides worden leeuwen een bedreiging voor mensen als de mens hun gebruikelijke prooi drastisch reduceert.
Wereldwijde vrede voorzegd
Ondanks zulke belemmeringen voor de vrede tussen mens en dier verklaart de bijbel: „Wilde beesten, . . . elke diersoort wordt getemd of is al getemd door het menselijk geslacht.” — Jakobus 3:7, Willibrordvertaling.
De bijbel voorzegt in Ezechiël 34:25: „Ik [God] wil met hen een vredesverbond sluiten en ik zal stellig het schadelijk wild gedierte uit het land wegdoen, en zij zullen werkelijk in zekerheid in de wildernis wonen en in de wouden slapen.”
Zijn zulke bijbelprofetieën niets dan een irreële droom? Sta voordat u het vooruitzicht op wereldwijde vrede tussen mens en dier als onmogelijk verwerpt, eens stil bij enkele aanwijzingen die pleiten voor de betrouwbaarheid van wat de bijbel zegt. Er zijn enkele verbazingwekkende voorbeelden van harmonie tussen toegewijde mensen en potentieel gevaarlijke dieren vastgelegd.