Op muziek gezette obsceniteit

„DE heilige missie van rockbands — zo veel mogelijk ouders te kwetsen — is een steeds zwaardere taak in een cultuur die met de dag grover wordt”, stond in een recent redactioneel artikel in U.S.News & World Report. Er werd echter in opgemerkt dat sommige rockbands voldoen aan deze „uitdaging hoe de reeds verdoofden nog te schokken” door meer bizar vulgaire taal te gebruiken — niet alleen in hun muziek maar zelfs in de namen waarmee ze zich tooien. In het artikel stond: „Er zijn nu minstens dertien bands genoemd naar de mannelijke geslachtsdelen, zes naar vrouwelijke geslachtsdelen, vier naar sperma, acht naar abortus en één naar een vaginale infectie.” Er werd aan toegevoegd dat uit een onderzoek was gebleken dat minstens tien bands genoemd waren naar „diverse seksuele handelingen” en zes naar braaksel. Toegegeven, de meeste van deze groepen vertegenwoordigen allerminst de belangrijkste stroming, maar hun invloed is onmiskenbaar.

In de Amerikaanse staat Florida verklaarde een rechtbank een album van de rockgroep 2 Live Crew obsceen dat, volgens een van degenen die het hadden beoordeeld, „87 beschrijvingen van orale seks, 116 vermeldingen van mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen en andere passages over zaadlozingen” bevatte. De uitspraak van de rechtbank werd later in hoger beroep herzien. De eigenaar van een platenzaak werd echter gearresteerd en later schuldig bevonden aan obsceniteit wegens de verkoop van het album en veroordeeld tot een boete van $1000. Zijn advocaten waren van plan in hoger beroep te gaan.

Niet iedereen echter voelt zich gekwetst door deze uitbarsting van obsceniteit. In The Olympian, een krant uit de Amerikaanse staat Washington, dweepte een recensent onlangs met het concert gegeven door een populaire heavy metal-​band. Hij schreef dat de groep ’wel eens een record gevestigd zou kunnen hebben’ door een schunnig woord „meer dan 200 keer” te gebruiken „in de opmerkingen tussen het zingen door. De menigte reageerde in dezelfde geest. Het was een avond vol obsceniteit, rock ’n roll en de ’American way’, en de menigte was gelukkig.” De groep, zo resumeerde hij, „was groots”.

Er is beslist een hemelsbreed verschil tussen de maatstaven van sommige hedendaagse musici en critici en de wijze raad uit de bijbel: „Laat er . . . geen vuile taal uit je mond komen” (Efeziërs 4:29, Het Levende Woord). Muziekliefhebbers, zowel jong als oud, doen er goed aan dergelijke obsceniteiten ook niet in hun oren te laten komen.