Wonderen en verschijningen — waarom niet nodig

TOEN Jezus op aarde was, verrichtte hij veel wonderen. Hij veranderde water in wijn, voorzag grote menigten van voedsel, genas de zieken en dreef demonen uit. Jezus’ leer en het feit dat in hem de bijbelse profetieën over de Messías in vervulling gingen, overtuigden veel van zijn tijdgenoten. Anderen redeneerden: „Wanneer de Christus gekomen is, zal hij dan soms meer tekenen verrichten dan deze man [Jezus] heeft verricht?” — Johannes 7:31.

Het doel van wonderen

Wat was het doel van de wonderen die Jezus verrichtte? De bijbel verklaart dat Jezus ’een profeet gelijk Mozes’ zou zijn (Deuteronomium 18:15, 18). Jehovah God gaf Mozes de macht bepaalde wonderen te verrichten om te bewijzen dat hij de uitverkoren leider was om de Israëlieten uit hun gevangenschap in Egypte te bevrijden (Exodus 4:1-9, 30, 31). ’Gelijk Mozes’ verrichtte Jezus wonderen om zich te identificeren als de Messías, als de beloofde Bevrijder van de joden. — Handelingen 3:22.

Door Jezus’ wonderen werd echter ook bewezen dat hij bijzondere macht van God had ontvangen. Als Gods koninkrijk onbelemmerd over de aarde regeert, zal Jezus de macht die hij op kleine schaal tentoonspreidde toen hij op aarde was, ten volle aanwenden. Neem ter illustratie het wonder van de broden en de vissen eens (Lukas 9:12-17). In Gods nieuwe wereld zal Jezus erop toezien dat de gehele mensheid genoeg te eten heeft (Psalm 72:16). Hij zal ook alle ziekten en kwalen genezen, waardoor hij gehoorzame mensen in staat stelt eeuwig te leven (Openbaring 21:4). Door drie opgetekende opstandingen te bewerkstelligen, bewees hij het vermogen te bezitten om miljoenen mensen uit de doden op te wekken. — Lukas 7:11-17; 8:40-56; Johannes 5:28, 29; 11:11-44.

Een middel tot identificatie

Nog een reden waarom Jehovah ten behoeve van Israël wonderen verrichtte, was om onomstotelijk te bewijzen dat het zijn uitverkoren volk was (Deuteronomium 4:32-34). De begunstigden waren een heel volk, niet een bevoorrechte enkeling.

In overeenkomstige zin werd door de wonderen uit de eerste eeuw onder meer bewezen dat Jehovah zijn gunst van het vleselijke Israël op de vroege christelijke gemeente had overgedragen (Matthéüs 21:43; 27:51; Romeinen 9:6; 11:7). Door de vele wonderen die de apostelen verrichtten, werd bewezen dat Gods goedkeuring rustte op de gemeente, die geleid werd door Gods Zoon, Jezus Christus. — Handelingen 2:22, 43; 4:29, 30; Hebreeën 2:3, 4.

Verder hadden de mensen in die dagen de gewoonte de zieken op plaatsen te leggen waar tenminste Petrus’ schaduw op hen zou vallen, en de bijbel vermeldt dat degenen die naar hem toe werden gebracht, „allen zonder uitzondering genezen” werden (Handelingen 5:15, 16). Waarom worden dan in deze tijd niet allen genezen die in geloof naar bedevaartplaatsen gaan?

Verschijningen niet nodig

De voornaamste reden is dat tekenen en wonderen niet langer nodig zijn om te bewijzen dat God zijn gunst van het vleselijke Israël op de ware christelijke gemeente heeft overgedragen. In een brief aan zijn christelijke metgezellen legde de apostel Paulus duidelijk uit dat de wonderbare gaven uiteindelijk weggedaan zouden worden. De tijd zou komen dat ze niet langer een middel zouden zijn om ware christenen te identificeren. — 1 Korinthiërs 13:8-13.

Zelfs het aanroepen van Jezus’ naam zou geen bewijs zijn dat iemand een ware christen was. In zijn Bergrede voorzei Jezus dat hij bepaalde mensen zou verwerpen die beweerden: „Heer, Heer, hebben wij niet . . . in uw Naam veel wonderen gedaan?” Wat was de reden waarom Jezus deze wonderdoeners zou verwerpen? Hij antwoordt: „Nooit heb Ik u gekend; gaat weg van Mij, gij die ongerechtigheid doet!” Kennelijk zouden sommigen in Christus’ naam wonderen verrichten, maar in feite zouden zij bedriegers zijn. — Matthéüs 7:22, 23, WV.

Het ware criterium

Hoe is het, gezien het voorgaande, in deze tijd mogelijk ware christenen te identificeren? Jezus verschafte een criterium toen hij verklaarde: „Een goede boom kan geen waardeloze vruchten dragen . . . Aan hun vruchten zult gij die mensen dus waarlijk herkennen.” De dag voor zijn dood vermaande Jezus zijn apostelen: „Hieraan zullen allen weten dat gij mijn discipelen zijt, indien gij liefde onder elkaar hebt.” Daaruit volgt dat het verrichten van wonderen niet altijd het criterium zou blijven. Maar allen zouden moeten bewijzen Christus’ discipelen te zijn door hun ware liefde. — Matthéüs 7:18-20; Johannes 13:34, 35.

Moet uw geloof dus, al is het maar gedeeltelijk, gebaseerd zijn op „wonderen” die thans in Christus’ naam worden verricht? Of moet het geheel en al gebaseerd zijn op de waarheid die in Gods Woord, de bijbel, wordt aangetroffen? Het is van essentieel belang het gedrag van hen die beweren Gods dienstknechten te zijn in het licht van Gods Woord aan een onderzoek te onderwerpen.

Wie maken thans overal ter wereld Gods Woord bekend en wie proberen in overeenstemming ermee te leven? Wie staan wereldwijd bekend om hun eenheid? Wie hebben onderling geen nationale, politieke, raciale of religieuze barrières? Wie prediken ijverig het goede nieuws van Gods koninkrijk? Indien u als oprecht gelovige meer vragen hebt, zullen Jehovah’s Getuigen u graag de feiten verschaffen die u nodig hebt om zelf uw oordeel te vellen. Voel u alstublieft vrij om contact op te nemen met de Getuigen bij u in de buurt of in hun plaatselijke Koninkrijkszaal. Zij zullen u helpen uw vertrouwen te stellen op Jehovah en Jezus Christus, zijn Zoon, want er is „in niemand anders redding”. — Handelingen 4:12.

[Illustratie op blz. 10]

Wonderen van genezing zijn niet langer nodig om de ware christelijke gemeente te identificeren