Te vroeg geboren baby’s hebben tedere, liefdevolle zorg nodig
HET was zondagochtend drie uur. Wat de weeën voortijdig op gang heeft gebracht, weet ik niet. Maar ik vermoed dat ik te veel visite had gehad. Hoe dan ook, mijn zoontje was een maand te vroeg in aantocht.
De weeën duurden lang en verliepen grillig. De hele zondag en de hele zondagnacht had ik weeën, maar de bevalling liet op zich wachten. Vaak kon de vroedvrouw bij de ene wee het hoofdje van de baby zien, maar bij de volgende was het dan weer volkomen buiten bereik. ’s Maandagsochtends om vier uur, 25 uur nadat de weeën waren begonnen, constateerde de vroedvrouw door naar de hartslag van de baby te luisteren dat de baby in nood verkeerde. Ze diende me zuurstof toe en bracht me onmiddellijk naar het ziekenhuis. Drie uur later werd Danny geboren.
Mijn man, Bill, en ik konden zien dat hij moeite had met ademhalen doordat zijn longetjes niet goed werkten. Wij mochten hem een paar seconden vasthouden en toen merkten Bill en ik dat zijn ademhaling makkelijker ging als wij hem vasthielden en tegen hem praatten. Toen het ziekenhuispersoneel zei dat hij in de couveuse moest, kon ik het na die lange en moeizame bevalling niet meer opbrengen om ertegenin te gaan.
Om 9.30 uur v.m. kwam de kinderarts bij me. Hij zei dat hij de baby had onderzocht en dat het goed met hem leek te gaan; de dokter zou hem bij me laten brengen zodat ik hem kon voeden. Maar de baby kwam niet. Het werd tien uur, elf uur, twaalf uur, en nog steeds geen Danny. Eindelijk, het was net twaalf uur geweest, kwam er een verpleegster uit de kinderafdeling en deed de schokkende mededeling: „Uw baby heeft retractie en fladdert, en hij moest naar een isolette worden overgebracht!” Met die mededeling en zonder verdere uitleg vertrok zij.
U kunt u voorstellen wat dat betekende voor mijn toch al wankele emotionele toestand. Omdat ik niet wist wat „retractie en fladdert” betekende, belde ik de vroedvrouw op en vroeg haar of dat ernstig was. „Ja,” zei ze, „dat is heel ernstig. Daar zijn ze juist altijd zo bang voor bij te vroeg geboren baby’s.”
„Wat bedoelt u?”, vroeg ik. „Kan hij doodgaan?”
„Dat is mogelijk”, zei ze. Zij vertelde me dat ik erop moest staan hem te mogen zien.
De verpleegsters zeiden me dat ik hem niet mocht zien voordat de dokter hem onderzocht had. Op dat moment begon ik hysterisch te schreeuwen en ik veroorzaakte een hele opschudding. „Het is mijn baby en hij gaat dood en ik mag hem niet eens vasthouden!” Daarop brachten ze me snel bij hem. Ik kon hem wel niet vasthouden, maar er zat een kleine opening in de zijkant van de isolette of couveuse, waar ik mijn hand door kon steken om hem aan te raken.
Danny zag er verschrikkelijk uit. Zijn buikspieren zwoegden nog omdat hij op de verkeerde manier adem probeerde te halen en zijn neusgaten stonden wijd open omdat hij gewoon niet voldoende zuurstof kreeg. (Vandaar de uitdrukking retractie van het borstbeen en fladderen van de neusvleugels.) Zijn handjes en voetjes waren paars door het gebrek aan zuurstof.
Ik stak mijn hand naar binnen en begon hem zachtjes van top tot teen te masseren en hem te vertellen hoeveel ik van hem hield. Ik vertelde hem alles over zijn papa en zijn broertje, Timmy, en zijn hele familie en hoeveel wij allemaal van hem hielden en hoe graag wij wilden dat hij thuiskwam. Hij luisterde heel aandachtig naar mijn stem en door het masseren kalmeerde hij. Niemand hoeft mij ervan te overtuigen dat liefde wonderen doet. Ik heb het die dag met eigen ogen gezien. Binnen een half uur was zijn ademhaling volkomen normaal en waren zijn handjes en voetjes lichtroze.
De dienstdoende verpleegster zei: „Ik kan het niet geloven! Kijk eens naar ’m! Hij ademt zo goed, en kijk eens naar zijn handjes en voetjes!” Zij nam hem eruit en gaf hem aan mij zonder de toestemming van de dokter af te wachten.
De crisis was voorbij. Danny mankeerde niets. Dit alles is ruim zeven jaar geleden. Tot op deze dag vindt Danny het heerlijk om te horen wat er met hem gebeurd is en hij vindt het fijn als ik het aan anderen vertel. — Verteld door Mary Jane Triggs.
[Illustratie van Danny Triggs op blz. 9]