Van onze lezers

Het verlies van een kind

Na het lezen van de artikelen over het verlies van een kind moet ik jullie prijzen voor zulke op feiten gebaseerde en realistische artikelen (8 augustus 1987). Mijn vrouw en ik konden alles wat jullie zeiden, op onszelf betrekken omdat wij onlangs ons zoontje van vijf en een half door een hartaanval hebben verloren. Wij hebben alle gevoelens die jullie in het artikel noemden, schuldgevoelens, boosheid, enzovoort, doorgemaakt. Ook hebben wij alle „Woorden die niet altijd vertroosten” moeten aanhoren en nog enkele meer. Wij zien heel erg uit naar de nieuwe wereld. Pas wanneer ik mijn kleine jongen weer in mijn armen terug heb, zal de pijn werkelijk verdwijnen. Nogmaals, dank jullie wel voor zo’n liefdevolle en begrijpende serie artikelen, waarvan wij zeker weten dat met ons heel velen zichzelf zullen kunnen herkennen en erdoor worden geholpen.

K. I., Engeland

Ik kan niet zeggen hoezeer ik jullie artikelen over het verwerken van het verlies van een kind heb gewaardeerd. Onze zoon pleegde in augustus zelfmoord. De inlichtingen die jullie verschaften gaven mij het gevoel dat ik eigenlijk heel normaal ben. Ik had niet gedacht dat zo veel mensen zich net zo voelen als ik. Maar hoezeer ik ook die inlichtingen nodig had over de verschillende stadiums die iemand doormaakt na de dood van een kind, ik heb niet kunnen begrijpen waarom zelfmoord in verband werd gebracht met een normaal sterfgeval, zoals op bladzijde 15 gebeurde. Geen enkel sterfgeval is normaal, dat weet ik, maar zelfmoord is zo tragisch omdat er niet altijd hoop op een opstanding bestaat. Ik weet niet of ik mijn zoon ooit nog zal terugzien.

J. D., Verenigde Staten

Het stukje over George, die zelfmoord pleegde, was er niet in opgenomen om aan te duiden dat zelfmoord een normaal sterfgeval zou zijn, maar om te tonen hoe de vader van George in staat was om zelfs deze tragedie te verwerken door de troost die hij in bepaalde schriftplaatsen vond. Inderdaad, het plegen van zelfmoord is heel ernstig en tragisch, maar in ieder afzonderlijk geval hebben wij de verzekering dat Jehovah en zijn Zoon, Jezus Christus, het juiste zullen doen. Jehovah kent alle omstandigheden, de mate van verantwoordelijkheid en de mogelijkheid van berouw. Wij kunnen er volledig op vertrouwen dat hij zijn barmhartigheid in de grootst mogelijke mate zal aanwenden in harmonie met zijn wil. — Red.

Het leven van een ander nemen

Ik schrijf u in verband met een verklaring die stond in het artikel „Wereldvrede — Hoe en wanneer?” (8 juni 1987). Betreffende Jehovah’s Getuigen wordt verklaard: „Zij zijn vreedzame personen geworden, en onder geen enkele omstandigheid zullen zij hun naasten van het leven beroven.” Betekent dit dat wij niets mogen doen wat een ander zou kunnen doden als het erom gaat onszelf of ons gezin te beschermen?

H. N., Verenigde Staten

De uitdrukking ’de naaste van het leven beroven’ impliceert een bewuste poging om de ander te doden. Een waar christen zal dit niet doen. Als hij wordt aangevallen en niet voor zijn aanvaller kan wegvluchten en deze vastbesloten is om hem te verwonden of te doden, kan een christen proberen de slagen af te weren of zelfs uit zelfverdediging terug te slaan, misschien gebruik makend van wat er ook maar voorhanden is om zichzelf of anderen te beschermen. Maar hij zou slechts defensief handelen. Hij zou niet proberen zijn aanvaller te doden of een afstraffing te geven, maar slechts trachten de aanval af te weren. Als de aanvaller een dodelijke klap zou oplopen, zou dat per ongeluk zijn, niet opzettelijk. — Red.