„Het embryo van mij”

HOE meer de mens leert over de wijze waarop de foetus zich ontwikkelt, des te meer wordt hij geconfronteerd met bewijsmateriaal waaruit blijkt dat de ongeboren vrucht een zich geleidelijk ontplooiend leven is met gevoel, gehoor, gezicht, beweeglijkheid en andere functies. Steeds weer wordt de mens verrast door ontdekkingen die bewijzen dat de foetus meer is dan slechts een verzameling cellen en weefsel. In Chatelaine, een Canadees damesblad, zet Anne Beirne uiteen wat er thans bekend is. Beweging: Hoewel de moeder het misschien niet voelt, begint de foetus zijn spieren al te bewegen als hij acht weken is — en zijn hartje klopt dan al! „Wanneer een zich normaal ontwikkelende foetus 28 weken is, beweegt hij elke twaalf uur ten minste tienmaal.” Gevoel: Als hij zestien weken is, reageert hij op pijn en schopt zelfs wanneer hij bij een vruchtwaterpunctie geprikt wordt. Gehoor: Als hij 24 weken is, kan hij de hartslag van zijn moeder horen en reageert hij op harde geluiden, muziek en stemmen. „Hij kan zelfs meedeinen op het ritme van zijn moeders stem.” Gezicht: „Als hij zestien weken is, zijn zijn ogen zover ontwikkeld dat ze kunnen bewegen; wanneer de foetus 24 weken is, . . . is hij in staat door de baarmoederwand heen licht te onderscheiden.”

Ook Jehovah ziet dit alles, vanaf de verwekking van het nieuwe leven — de wonderbaarlijke, geleidelijke ontwikkeling van een afzonderlijk levend wezen. Zij die werkelijk respect hebben voor het leven en de Bron van het leven, zullen dit feit niet negeren door te doen alsof een abortus slechts het verwijderen van niet meer dan een klompje cellen inhoudt. De psalmist sprak tot Jehovah: „Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven, met betrekking tot de dagen dat ze werden gevormd en nog niet één onder ze er was.” — Psalm 139:16.