Bijbelse dateringen onbetwistbaar
HOE zijn de resultaten van de wetenschappelijke dateringsmethoden van invloed op ons begrip van de bijbel? Dat hangt van ons gezichtspunt af. Als wij de fundamentalistische interpretatie hebben aangehangen dat de aarde, de zon, de maan en de sterren — niet alleen de mensheid — allemaal in slechts zes dagen van 24 uur zijn geschapen, moeten wij toegeven dat het wetenschappelijk bewijsmateriaal dat alles op losse schroeven zet.
Als wij daarentegen begrijpen dat de dagen van Genesis lange periodes van duizenden jaren waren, met daaraan voorafgaand nog eens miljarden jaren voor de vorming van de planeet Aarde, bestaat er geen probleem.
Er ontstaat echter een conflict wanneer een paar radiokoolstofdateringen erop duiden dat mensen meer dan 6000 jaar geleden kampvuren brandden, gereedschappen maakten of huizen bouwden. Zulke dateringen zijn in tegenspraak met de bijbelse chronologie. Wat moeten wij geloven?
Vanaf de tijd dat Adam is geschapen, geeft de bijbel een van jaar tot jaar bijgehouden tijdrekening die aansluit op betrouwbare wereldlijke geschiedschrijving zo’n 25 eeuwen geleden. De jaren werden afgemeten aan de jaarlijkse weg van de zon van zomer- naar wintersolstitium en weer terug, een teken dat God voor dat doel aan de hemel had geplaatst. Intelligente mensen registreerden de opeenvolgende jaren van de ene historische gebeurtenis tot de volgende. De door hen genoteerde gegevens gingen deel uitmaken van de vroegste boeken van de bijbel en werden daarna bewaard als deel van het heilige erfgoed van het joodse volk zolang hun nationale bestaan duurde. Deze geschiedenis, die een ongeëvenaarde nauwkeurigheid en gezag bezit, vertelt ons dat de mensheid slechts ongeveer 6000 jaar op aarde is.
Hoe ziet tegenover deze duidelijke en positieve autoriteit de radiokoolstoftheorie eruit? Ze is gebaseerd op veronderstellingen die stuk voor stuk in twijfel zijn getrokken, herzien zijn, waar allerlei beperkende bepalingen aan zijn toegevoegd en die voor een aantal nog steeds met ernstige twijfels omgeven zijn. Hoe kan deze theorie dan een serieuze uitdaging vormen voor de historische chronologie van de bijbel?
Wat kunnen wij dus concluderen? Wij hebben gezien dat geologen in het algemeen voor hun theorieën over de geschiedenis van de aarde een goede ondersteuning vinden in de radiometrische dateringen, hoewel de meeste dateringen verre van zeker zijn.
Paleontologen, door hun opleiding en hun wetenschappelijke collega’s merendeels bevooroordeeld ten gunste van de evolutietheorie, blijven hopen dat radiometrische dateringen hun beweringen zullen ondersteunen dat veronderstelde fossielen van „aapmensen” miljoenen jaren oud zijn. Hun pogingen zullen hun veel teleurstellingen opleveren.
Aan de ene kant werken de geologische klokken, uranium en kalium, zo langzaam dat ze niet geschikt zijn. Aan de andere kant is er de radiokoolstofklok die voor een paar duizend jaar terug redelijk goed werkt maar nog verder terug hopeloos in moeilijkheden verstrikt raakt. En zelfs dan vallen de meeste radiokoolstofmetingen binnen de bijbelse spanne van 6000 jaar. De paar oudere dateringen, waar de evolutionisten zich met de moed der wanhoop aan vastklampen, zijn allemaal verdacht.
Andere wetenschappelijke dateringsmethoden, waarbij de aminozuurracemisatie in de aanval op de bijbelse geschiedenis van de schepping van de mens de eerste plaats innam, hebben de evolutionisten jammerlijk in de steek gelaten.
Wij kunnen ons vol vertrouwen verlaten op dit feit: De chronologie in de bijbel wordt niet door enige wetenschappelijke dateringsmethode ongeldig gemaakt.