Vertroosting voor de berouwvollen

HEBT u zich ooit aan een ernstige vorm van kwaaddoen schuldig gemaakt en er later diep berouw over gehad? Dat kan zelfs dienstknechten van God met een lange staat van dienst overkomen. Koning David van Israël pleegde overspel, maar toen hij oprecht berouw aan de dag legde, vergaf God hem en hield hem staande gedurende de moeilijke jaren die er in zijn leven volgden. — 2 Samuël 11:2-4; 12:13.

Waar kunt u hulp en vertroosting vinden indien u een ernstige morele zonde hebt begaan? Dit wordt geïllustreerd door de ervaring van een jonge vrouw die destijds sinds kort met Jehovah’s Getuigen de bijbel was gaan bestuderen. Zij zet uiteen:

„Mijn ouders waren niet bepaald wat je religieus zou noemen. Vader maakte altijd opmerkingen over de grove huichelarij van de kerken die hij persoonlijk had onderzocht. Niettemin leerde hij mijn twee oudere broers zich als heren en mij me als een dame te gedragen. Vader had zelfs lange gesprekken met mij om uit te leggen dat seksuele genoegens uitsluitend voor het huwelijk gereserveerd dienden te worden. Het was zo’n fijne man; ons gezin voelde het als een schrijnend verlies toen hij in 1967 stierf.

Zes jaar later begon ik met Jehovah’s Getuigen de bijbel te bestuderen. Maar na slechts enkele weken werd mijn bijbelstudie onderbroken toen ik voor mijn werk naar Engeland moest. Daar werd ik verliefd op iemand met wie ik nauw samenwerkte, en na verloop van tijd vroeg hij mij ten huwelijk.

Maar wat kan er gebeuren als een hevig verliefde man en vrouw zich alleen in een prachtige hotelsuite bevinden, omringd door de lucht van geurige bloemen, met gedempt licht en zachte muziek op de achtergrond plus een uitgebreide keus aan voortreffelijke wijnen binnen handbereik? Eerst een aanraking, dan een kus, en al snel leidt het een tot het ander. Dan, voordat je het goed en wel beseft . . .

In die tijd wist ik echt niet hoe de bijbel over hoererij oordeelde, hoewel ik wel vermoedde dat het niet goedkeurend zou zijn. Maar ik wist terdege wat mijn ouders mij hadden geleerd. Mijn geweten begon mij steeds heviger te kwellen. Ik voelde mij verschrikkelijk beschaamd en diep teleurgesteld in mijzelf. Bijna twee weken heb ik lopen tobben, tot ik het niet meer uithield. Ik wist niet precies hoe ik er bij Jehovah voorstond, en dat zat mij dwars.

Ten slotte raapte ik al mijn moed bij elkaar en trof regelingen voor een gesprek met mijn vriend Robin, met wiens vrouw mijn bijbelstudie werd voortgezet. Hij was een christelijke ouderling van Jehovah’s Getuigen. Ik weet niet waarom ik een bekentenis wilde doen. Ik bezag Robin beslist niet als een soort priester. Niettemin voelde ik mij gedrongen hem om raad en leiding te vragen.

Robin luisterde aandachtig en geduldig, terwijl ik hem met een niet te stuiten woordenvloed vertelde wat ik had gedaan. Hij gaf mij zijn schone, witte zakdoek om mijn tranen te drogen. En een hele tijd — het leek wel uren — maakte hij geen enkele opmerking. Ten slotte zei hij:

’Mijn lieve kind. Weet je dan niet dat Jehovah van je houdt? Ik weet dat er heel wat moed en nederigheid voor nodig is geweest om naar mij toe te komen. Dat zijn zeldzame eigenschappen, werkelijk zeldzaam. Ik weet zeker dat God iemand als jou kan vormen en gebruiken. Natuurlijk zeg ik niet dat het goed is wat je gedaan hebt. Want dat is het niet. Laten wij eens zien wat de bijbel over jouw probleem zegt, in de hoop dat wij er allebei door opgebouwd en gesterkt zullen worden. Vind je dat goed?’

Nooit zal ik de eerste bijbeltekst vergeten die Robin opsloeg. Ik kon hem door mijn tranen heen nauwelijks lezen: ’Zodat gij hem nu integendeel goedgunstig dient te vergeven en dient te vertroosten, opdat zo iemand niet op de een of andere wijze wordt verzwolgen doordat hij overmatig bedroefd is’ (2 Korinthiërs 2:7). Zo kwam het dat ik gedurende mijn laatste weken in Londen van Robin en zijn vrouw een overvloed aan nuttige bijbelse raad en bijbelonderricht kreeg.

Ik legde de man die ik liefhad uit wat mijn nieuwe besluit was, dat ik wilde voldoen aan Gods maatstaven van morele reinheid en dat het mijn bedoeling was uiteindelijk een van Jehovah’s Getuigen te worden. Aarzelend legde hij zich bij mijn beslissing neer, zonder het helemaal te begrijpen.”

Kort daarop werd deze jonge vrouw als een van Jehovah’s Getuigen gedoopt. En hoewel zij heel veel van de man hield, gaf zij hem te verstaan dat zij niet met hem zou trouwen tenzij ook hij een dienstknecht van Jehovah God werd. Toen hij geen geestelijke vorderingen maakte, maakte zij ten slotte een eind aan hun verkering. Zij ging in de volle-tijddienst en is nu al tien jaar een gewone pionierster.

[Inzet op blz. 22]

„Eerst een aanraking, dan een kus, en al snel leidt het een tot het ander”