’Nog eentje voor onderweg’

WIJ HOORDEN de sirenes, maar wij dachten dat het brandweerwagens waren op weg naar een brandje. Ik belde mijn buurman aan de overkant, omdat die bij de brandweer is. ’Hij zal wel weten wat er aan de hand is’, dacht ik. Maar hij was in gesprek. Toen dacht ik, ’Laat ik mijn zoon Jeff opbellen. Misschien heeft hij op weg naar huis gezien wat er is gebeurd’. Er werd niet opgenomen. Nu begon ik werkelijk ongerust te worden.

Mijn 29-jarige zoon Jeff had die zondagavond bij ons gegeten en zou de volgende dag met vakantie gaan. Ongeveer een half uur geleden had hij zijn vader en mij omhelsd en gekust en was daarna vertrokken. Maar waarom was hij nog niet thuis? Hij woonde maar een paar blokken verderop.

Opnieuw belde ik mijn buurman, en nu nam zijn vrouw op. Zij zei dat zij haar man zou laten terugbellen; hij was de deur uit gegaan om te kijken wat er was gebeurd. Terwijl ik in mijn slaapkamer op zijn telefoontje wachtte, stopte er voor ons huis een politieauto.

De agent liep op de voordeur af. Mijn man, Steve, deed met bonzend hart open. Zoekend naar woorden bracht de agent er ten slotte uit: „Het spijt me u te moeten vertellen . . . er is een vreselijk ongeluk gebeurd en uw zoon . . . uw zoon is . . . is dood.”

Op dat moment hoorde ik een kreet van Steve, en ik rende naar buiten om te kijken wat er was gebeurd. Ongelovig hield ik vol: „Het kan niet waar zijn. Het moet iemand anders zijn.”

„Nee, ik vind het erg u dit te moeten zeggen, mevrouw Ferrara,” verklaarde de agent. „Het gebeurde heel snel, heel plotseling, maar hij is dood.” Ik weet niets meer van wat ik die avond verder nog heb gezegd of gedaan.

Om 9.50 uur die avond, 24 februari 1985, werd onze zoon Jeff, een spontane jonge man met krullend haar, op slag gedood toen zijn bestelbusje door een andere auto werd gegrepen. En de andere bestuurder? Volgens de kranteberichten die ik heb uitgeknipt en bewaard, is hij een plaatsvervangend officier van justitie. Onder andere moet hij nu voorkomen voor rijden onder invloed. En je moet nog maar afwachten of hij wordt veroordeeld. Hoe dan ook, onze Jeff is dood. — Zoals verteld aan Ontwaakt! door Shirley Ferrara.

Rijden onder invloed — Een dodelijk probleem. De statistieken zijn ontnuchterend. Ongeveer elke 20 minuten herhaalt zich ergens in de Verenigde Staten een tafereel zoals hierboven beschreven. Alcohol draagt bij tot meer dan de helft van alle verkeersdoden, en eist op de Amerikaanse wegen ieder jaar tussen de 23.000 en 28.000 levens op. In Canada, zo wordt geschat, heeft 40 procent van de bestuurders die in het verkeer omkomen, een bloedalcoholgehalte dat boven de wettelijk toegestane limiet ligt. Ook Duitsland heeft dit soort problemen — ongeveer één op elke vier verkeersdoden is het gevolg van rijden onder invloed.

En zoals de tragische ervaring van Jeff laat zien, bent u, ook als u zelf niet drinkt, geenszins veilig. De Amerikaanse dienst voor verkeersveiligheid schat dat op vrijdag- en zaterdagavonden, wanneer de alcoholconsumptie op haar hoogst is, in sommige gebieden één op elke tien bestuurders op de weg wettelijk gezien dronken is! Hoe veilig bent u dus als de bestuurder die u om de volgende bocht tegemoetkomt, te dronken is om zijn wagen te besturen?

Maar statistieken vertellen nog niet het hele verhaal. Statistieken kunnen niets weergeven van de smart van de moeders — zoals Shirley — wier zoon of dochter is gedood in een auto-ongeluk waarbij alcohol een rol speelde. Statistieken kunnen niets overbrengen van het schuldgevoel van de bestuurder die, wanneer hij weer nuchter is, beseft dat hij iemand anders het leven heeft benomen. Zo jammerde één jongeman: „Wat de jury ook beslist, ik moet leven met het feit dat door mijn schuld vier mensen dood zijn. Sinds het gebeurde, is er geen moment geweest dat ik er niet aan dacht. Het is altijd in mijn gedachten, ’s morgens als ik wakker word, en ’s avonds als ik naar bed ga.”

Natuurlijk is het aan u om te beslissen of u met mate of helemaal niet drinkt. Maar autorijden terwijl u onder invloed bent (van alcohol, maar dit geldt ook voor drugs en bepaalde medicijnen), is geen persoonlijke zaak — niet wanneer het leven van anderen op het spel staat! Hoe vaak echter zullen mensen er niet ’nog eentje voor onderweg’ hebben genomen, om dan achter het stuur te kruipen en naar huis te rijden?

Rijden onder invloed is een probleem, een dood en verderf zaaiend probleem. Wat kunt u doen om uzelf en uw gezin te beschermen tegen de bestuurder die te veel gedronken heeft? Alvorens echter die vraag te beantwoorden, willen wij beschouwen hoe alcohol van invloed is op u en op uw rijvaardigheid.