Wiens kinderen? Wiens beslissing?

IN 1982 verklaarde Engelands Medical Protection Society: „Het is alleszins redelijk dat men rekening moet houden met de geloofsovertuigingen van de ouders. Maar het is te enen male onredelijk het leven van het kind in gevaar te brengen.” Dit was een krachtige steun in de rug voor artsen die kinderen van Jehovah’s Getuigen bloedtransfusies toedienen zonder daar door een rechter toe gemachtigd te zijn.

Door de snelle opkomst van AIDS in de afgelopen tijd is deze situatie echter gecompliceerder geworden, zoals het tijdschrift Justice of the Peace in maart van dit jaar berichtte: „De verschrikkelijke ziekte AIDS brengt een nieuwe factor in het geding. Als een deel van het toegediende bloed is besmet door een donor die bloed heeft afgestaan, zou dit technisch gezien . . . tot gevolg kunnen hebben dat een kind de ziekte oploopt en korte tijd later op een afschuwelijke manier sterft. Er zijn al gevallen geweest waarin het ergste is gebeurd . . . Iedere terminale ziekte is ontzettend vanuit het gezichtspunt van ouders of anderen die nauw bij het kind betrokken zijn, maar de uitwerking van AIDS is blijkbaar zo afgrijzenwekkend dat het vrijwel niet te geloven is.”

Enkele weken later stierf er inderdaad een kind van nog geen twee jaar aan AIDS in een Londens ziekenhuis. Een „tragisch slachtoffer van een transfusie met besmet bloed”, berichtte de Daily Mail. Bij het gerechtelijk onderzoek kwam aan het licht dat waarschijnlijk nog meer baby’s in Groot-Brittannië AIDS zullen oplopen, „ondanks strengere controle van het bloed dat bij transfusies wordt gebruikt”. Het is al bekend dat de Britse bloedbanken besmet zijn. Zullen de artsen en de rechtbanken nu toestaan dat de ouders beslissen welke medische behandeling hun eigen kinderen zullen krijgen en zullen zij het wettelijke recht van deze ouders om zich tegen gedwongen bloedtransfusies te verzetten, erkennen? De tijd zal het leren.