Een epidemie van homoseksuelen

IN 1970 waarschuwde Dr. Charles W. Socarides van het Albert Einstein College of Medicine in New York dat homoseksualiteit een epidemie was die sneller om zich heen greep dan de vier voornaamste ziekten.

Negen jaar later schatten verkiezingsfunctionarissen in San Francisco dat bijna 30 procent van de kiezers in de stad homo was. Er zijn gekozen stadsbestuurders die openlijk toegeven dat zij homo zijn. Er zijn politieke clubs voor homo’s, kerken voor homo’s, synagogen voor homo’s en een kennismakingsbureau voor homo’s.

In 1982 paradeerden in Atlanta, Georgia, de homoseksuelen op straat en maakten aanspraak op 25 procent van de stemmen. Het Institute of Sex Research schat dat 10 procent van de bevolking van de Verenigde Staten homo is. „Homoseksuele mannen en vrouwen komen als nooit tevoren uit hun schuilhoek om in de openbaarheid te treden”, zegt het tijdschrift Time. „Zij koloniseren wijken van grote steden als hun eigen grondgebied, drijven cafés en stichten in conservatieve stadjes zelfs kerken, en richten in het gehele land een netwerk van organisaties op met het oogmerk advies en gezelschap te bieden aan die homo’s — nog steeds de grote meerderheid — die hun seksuele gerichtheid verborgen blijven houden.”

Er is een tijd geweest dat autoriteiten op het gebied van de geestelijke gezondheid homoseksualiteit behandelden als een ziekte. Maar had Freud zelf niet betoogd dat homoseksueel gedrag „niet als een ziekte kan worden geklasseerd”? In 1973 deed de raad van curatoren van de American Psychiatric Association de uitspraak dat „homoseksualiteit . . . op zichzelf genomen niet noodzakelijkerwijs een stoornis van psychiatrische aard is”.

De eerste-eeuwse christenen beschouwden homoseksualiteit niet als iets normaals zoals blauwe ogen of een donkere huid. Wanneer homoseksuele vrouwen „het natuurlijke gebruik van zichzelf” veranderden „in een tegennatuurlijk gebruik” en homoseksuele mannen met elkaar ’ontucht pleegden’, beschouwden de christenen dat als het aankweken van „schandelijke seksuele begeerten”. — Romeinen 1:26, 27.

Toch kan men homoseksuele neigingen net als andere onreine begeerten en schadelijke verlangens beteugelen en zelfs overwinnen, en als een deel van de oude persoonlijkheid afleggen. In de gemeente in Korinthe bevonden zich personen die homoseksueel waren geweest, alsook anderen, die dieven, hebzuchtige personen, afpersers, dronkaards, overspelers en afgodendienaars waren geweest. Toch waren die allemaal veranderd. Zij waren „rein gewassen, . . . geheiligd, . . . rechtvaardig verklaard”. — 1 Korinthiërs 6:9-11; Kolossenzen 3:5-11.