Ik was allergisch voor giftige chemicaliën
„Ik ben altijd gevoelig geweest voor insekticiden, cosmetica en verfdampen. Ik kreeg er uitslag en hoofdpijn van, maar ach, niet iets om je echt zorgen over te maken — dat dacht ik tenminste. Ik had geen flauw idee waartoe het kon leiden.” Zo begon Millie haar verhaal.
Zij vervolgde:
„O DIE vliegen!” Ik hing dus een paar strips op. Al gauw was er geen vlieg meer te bekennen. Ik dacht: ’Wat prachtig zijn al die moderne hulpmiddeltjes toch!’ Maar dit was een keerpunt in mijn gezondheidstoestand.
Ik kreeg hartkloppingen en extreme spierzwakte, ging overgeven, had huilbuien. Wat kon er mis zijn? Ik had een gelukkig huwelijk en genoot van het leven. Toen verhuisden wij. Onze nieuwe woning was vergeven van kakkerlakken en wij spoten dus met een verdelgingsmiddel.
Plotseling kon ik bijna niet meer ademen. Mijn man, Jerry, bracht me ijlings naar het ziekenhuis. Na thuiskomst kwam ik in een toestand van depressiviteit terecht, werd verward en kon nauwelijks praten. Ik was al gauw weer terug in het ziekenhuis, waar de arts aan Jerry vertelde: „Uw vrouw is geestelijk gestoord — schizofrenie.” Toen wij echter in een andere woning trokken, verdwenen de symptomen.
Toen kregen we mieren. Mensen van de bestrijdingsdienst kwamen een insekticide spuiten. De depressiviteit, misselijkheid en huilbuien kwamen allemaal terug. Achttien uur lang gaf ik om de 30 minuten over. Ik had diarree. Al mijn botten deden me zeer. In wanhoop gingen wij naar een psychiatrisch ziekenhuis.
Bloedonderzoek in het ziekenhuis bracht aan het licht dat ik een tekort had aan witte bloedlichaampjes, wat kon wijzen op een verstoring van mijn natuurlijke afweer. Toch bracht ik dat niet in verband met mijn problemen. Toen verklaarde een psychiater na een onderzoek: „U bent beslist niet schizofreen. Uw geestelijke gezondheid is beter dan die van de meeste mensen buiten.” In het ziekenhuis verbeterde mijn toestand. Weer thuis, vertroebelde prompt mijn gezichtsvermogen. Ook alle andere symptomen kwamen terug!
„Telkens wanneer ik haar naar het ziekenhuis breng, gaat het beter, maar wanneer ze thuiskomt, wordt het weer erger”, vertelde Jerry de dokter. „Ze is nooit meer de oude geweest sinds wij thuis hebben gespoten tegen de mieren.”
„Dat is het, dat is het”, reageerde de arts meteen. „Laat haar een tijdje buiten dat huis blijven, dan hebben we zekerheid.”
Drie dagen sliep ik in een caravan en mijn symptomen verdwenen. Nog steeds twijfelend of het huis de oorzaak van het probleem was, kwam ik er weer terug. Onmiddellijk snoerde mijn keel zich dicht en zwol mijn tong op. Nu wist ik het! Ik was allergisch voor giftige chemicaliën in huis. Na verloop van tijd ging ik reageren op parfum, schoonmaakmiddelen, haarverf, cosmetica, benzinedampen, uitlaatgassen — zelfs op synthetische vezels in mijn kleding!
Millie leed aan wat wel het syndroom van de 20ste eeuw is genoemd. Het is waar dat zij een extreem geval is. De reactie van de meeste mensen op de chemische vervuiling blijft beperkt tot niezen, jeuk en branderige ogen. Maar vormt het feit dat wij gevallen zoals het hare over de hele wereld in aantal zien toenemen een waarschuwend signaal dat de verontreiniging van het milieu toeneemt? Is de mens werkelijk ’de aarde aan het verderven’ zoals eeuwen geleden in de bijbel is voorzegd? — Openb. 11:18.