Het „oor” van de cobra

Al vaak is de juistheid betwist van een bijbelse zinswending die poëtisch spreekt van het „oor” van een cobra (Ps. 58:4, 5). Het Duitse dierkundige tijdschrift Grzimeks Tier, Sielmanns Tierwelt heeft echter een artikel gepubliceerd dat, zo geeft men toe, in „rechtstreekse tegenspraak” is met de mening „dat cobra’s doof zijn”. Het tijdschrift vraagt dan ook: „Wie hoeft gelijk — is de in wetenschappelijke kringen geldende mening juist of heeft de schrijver het bij het rechte eind?”

De schrijver vertelt over een cobra die in een termietenheuvel op mijn landgoed op Sri Lanka leefde. Hij vroeg een slangenbezweerder de slang te vangen en te laten dansen. De schrijver verhaalt: „Nadat ik mijn gast had verzekerd dat er echt een cobra was, zette hij zich voor de termietenheuvel op de grond en begon op zijn fluit te spelen. Na een heel lange tijd — ik geloofde al niet meer dat er nog iets zou gebeuren — stak de cobra zijn kop een aantal centimeters uit een opening. Voordat de slang zijn bek kon openen, had de bezweerder zijn kop tussen duim en twee vingers te pakken.” De Indiër kreeg de slang daarop inderdaad aan het dansen. Dit is dan althans één geval geweest dat de cobra werkelijk ’luisterde naar de stem van de bezweerder’.