Toen het maar niet wilde ophouden met regenen
Door Ontwaakt!-correspondent op Madagaskar
HET tropische Madagaskar kent slechts twee seizoenen: het natte en het droge. Daar het natte seizoen van november tot maart loopt, was niemand verbaasd toen het in december 1981 begon te regenen. De boeren waren opgelucht. Zij hadden de regen nodig voor hun rijstvelden.
Maar de glimlach van de boeren veranderde in een bezorgde frons toen het bleef regenen. In Antananarivo, de hoofdstad, regende het drie weken aan één stuk, dag en nacht. En het was geen normale regen. Op één middag, na slechts 10 minuten van buitengewoon zware stortregen, waren verscheidene delen van de stad door overstromingen van elkaar geïsoleerd. Daar de regen bleef neerstromen, begonnen de rivieren te stijgen. Dit regenseizoen begon onheilspellende en dreigende vormen aan te nemen. Wat was er aan de hand?
Madagaskar werd getroffen door cyclonen, wilde stormen die in de Indische Oceaan, waar Madagaskar is gelegen, niet ongewoon zijn. Cyclonen zorgen voor een groot deel van de regen waar de rijstverbouwers elk jaar vurig op hopen. Maar dat jaar trokken er drie krachtige cyclonen over het eiland, de een na de ander, en elk stortte ongelooflijke hoeveelheden water over het eiland uit. De situatie werd verergerd doordat het oude dijkenstelsel dat de rivieren bij hoogwater binnen hun oevers moest houden, het begaf. De grond van de dijken werd weggespoeld, en het water stroomde uit de rivier de stad in en het bouwland op.
Dagen gingen voorbij, maar het bleef regenen. Tegen het begin van februari had de schade door de overstromingen zeer ernstige vormen aangenomen. Vele gewassen waren niet meer te redden. Velden, plantages, huizen en wegen verdwenen onder het water van de steeds uitgestrektere overstromingen. Van vele huizen in de hoofdstad werden de muren van klei door het voortdurende contact met water zachter en stortten in, waardoor uiteindelijk 71.000 personen in Antananarivo dakloos werden. Zij werden ondergebracht in scholen, maatschappelijke centra, ziekenhuizen en kerken, totdat zij naar hun huizen zouden kunnen terugkeren — of nieuwe zouden kunnen bouwen.
Het hogere deel van de stad, dat op heuvels gebouwd was, werd niet overstroomd. Maar ook daar was de situatie niet zonder gevaar. De regen erodeerde de grond en spoelde de steunmuren weg, wat leidde tot aardverschuivingen. Ook de wegen overal op het eiland hadden van de regen te lijden. Het was moeilijk voor te stellen dat ze eens verhard waren geweest. En daar niet verwacht werd dat het voor eind maart zou ophouden met regenen, bekommerden de autoriteiten zich er niet om ze te herstellen. Automobilisten moesten dus bedreven zijn in het vermijden van de enorme gaten in de weg, en voetgangers moesten oppassen niet drijfnat te worden als gevolg van het door passerende voertuigen opgespatte modderwater.
Ten slotte, tegen het eind van maart, nam de regen af. Spoedig keerde het zonnige, tropische weer terug, zodat het moeilijk voor te stellen was dat het geregend had — totdat men de schade in ogenschouw nam. Drieënnegentig personen waren bij de overstromingen omgekomen. Negenhonderd gebouwen waren er alleen al in Antananarivo verwoest, en meer dan duizend in Toamasina, een stad aan de oostkust. In totaal waren er 117.000 daklozen in het hele land, op een bevolking van slechts 9.000.000. En de boeren verloren hun oogst.
Het zal een tijd duren eer de bewoners van Madagaskar deze ervaring vergeten. Sommige gezinnen treuren nog steeds om hun doden. Vele anderen hadden maandenlang geen dak boven hun hoofd. Boeren moesten nog een jaar wachten op een oogst — in de hoop dat de regens in de toekomst minder hevig zouden zijn.
Het zou het leven voor de meesten onder ons gelukkiger maken als wij er zeker van konden zijn dat rampen, zoals die welke Madagaskar trof, nooit meer zouden voorkomen. Wel, de bijbel vertelt ons dat spoedig de tijd zal aanbreken waarin wij dat vertrouwen zullen hebben (Jes. 11:9; 65:21, 22; Micha 4:4). Oprechte christenen op Madagaskar zijn druk bezig dit goede nieuws te delen met de bewoners van dat eiland terwijl zij zich inspannen om de tijd te boven te komen dat het maar niet wilde ophouden met regenen.