Wat mankeert Markje toch?

DE TWEEJARIGE Markje was net een ’perpetuum mobile’, een eeuwig lopende machine — hij kon niet stilzitten. ’s Avonds ging hij pas tegen middernacht slapen, maar ’s ochtends was hij al vroeg op — trappelend van ongeduld! Niet alleen deed hij dingen die niet mochten, maar ook scheen hij alles te breken. Zijn coördinatie was zo slecht, dat hij voortdurend over zijn eigen voeten struikelde en overal tegenop botste. „Een echte jongen”, zeiden anderen tegen zijn moeder. „Hij groeit er wel overheen.”

Maar dat deed hij niet. Toen hij vijf jaar was, drukte Markje zich nog heel onbeholpen uit, vergeleken bij andere vijfjarigen. Hij had er moeite mee gedachten in zijn geest te formuleren. Toen hij zes werd, kon hij de letters van het alfabet niet schrijven en kon hij geen kleuren benoemen. Toen hij naar school ging, stapelden de problemen zich op. Hij kon niet stilzitten. Groepsactiviteiten schenen zijn aandacht niet te kunnen vasthouden, al was het ook nog zo kort. Toch beschreef de onderwijzeres hem als een gevoelig jongetje, dat vreselijk zijn best deed.

Markje werd ook heel gemakkelijk afgeleid. Hij kon nog niet van de keuken naar de badkamer lopen om zijn handen te wassen, zonder onderweg allerlei andere dingen te doen. Eenmaal in de badkamer aangekomen, was hij vergeten wat hij er kwam doen.

Verder had hij driftbuien — onbeheerste en dikwijls beangstigende uitbarstingen van woede, hevig huilen en stampvoeten en schoppen tegen de vloer. Altijd als Markje’s ouders hem vroegen iets te doen, was het hetzelfde liedje — hij luisterde niet. En hoewel hij nogal eens een pak voor zijn broek kreeg, scheen ook dat niet te helpen. Markje’s moeder was ten einde raad!

Een ondeugende jongen? Nee. Achterlijk? Nee. Ligt zijn intelligentie dan soms onder het gemiddelde? Nee, feitelijk is zijn intelligentie normaal. Wat is er dan met hem aan de hand? De kwestie is, dat Markje een leerstoornis heeft.

[Illustratie op blz. 3]

Heeft uw kind leermoeilijkheden?