Hoop op een betere toekomst

VAN een hoogte van 240 kilometer op de aarde neerkijkend verklaarde Jack Lousma, gezagvoerder tijdens de derde vlucht van de space shuttle Columbia: „Het is duidelijk dat wij een wereld zagen die precies zo was zoals God haar gemaakt had zonder al die grenzen die wij aantreffen op de globes en kaarten die wij in onze huizen en scholen hebben.” De aarde met een ruimtevaartuig vergelijkend zei hij vervolgens: „We zullen als bemanning beter met elkaar moeten opschieten, want anders zal het voor niemand van ons een erg succesvolle vlucht worden.”

Voor de meeste waarnemers is het inmiddels wel duidelijk dat de omvang van de problemen waarvoor wij ons nu gesteld zien, veel te groot is voor enige natie of zelfs groep van landen. Vele deskundigen en instanties hebben ingezien dat de enige manier waarop de knellende problemen van de mensheid opgelost kunnen worden, is dat de natiën hun individuele soevereiniteit afstaan, of althans ondergeschikt maken, aan een centrale wereldregering.

Arnold Toynbee, de bekende Britse historicus, heeft herhaaldelijk de gedachte verdedigd dat de toekomst van de mensheid gelegen is in het scheppen van „een wereld die verenigd is onder de controle van één enkele politieke autoriteit” en een „confederatie van volken met een centrale regering die aanspraak kan maken op de directe persoonlijke trouw van iedere individuele burger van de unie”. Hij zag een dergelijke regeling ook als de enige manier waarop er een eind kan komen aan oorlog. „Oorlog kan alleen gevoerd worden door staten, en er zijn minstens twee staten nodig om een oorlog te kunnen voeren.” „Geen staat, geen oorlog”, zoals hij stelde.

Hoewel de ideeën die Toynbee een kwart eeuw geleden lanceerde, zijn bekritiseerd als idealistisch, zijn er sindsdien vele soortgelijke stemmen gehoord. Aurelio Peccei, de stichter van de Club van Rome, heeft bijvoorbeeld verklaard dat de huidige politieke orde van individuele, wedijverende soevereine staten niet alleen „onstabiel, irrationeel, achterhaald” is, maar ook niet kan „beantwoorden aan de moderne realiteiten”. Hoewel hij geen voorstander is van een absolute wereldregering, is hij wel van mening dat er een nieuw soort wereldgemeenschap nodig is om de mensheid te bevrijden uit haar huidige hachelijke situatie. „Als u zich aan boord van een zinkende oceaanstomer bevindt,” voegt hij eraan toe, „moet er solidariteit bestaan tussen bemanning en passagiers, anders ontstaat er een chaos en komen allen om.”

Dergelijke opmerkingen getuigen duidelijk van logica en inzicht. Maar ze geven wel aanleiding tot de vraag: Hoe moet zo’n wereldorde of wereldregering tot stand komen? Ja, wie komt ervoor in aanmerking de regeerder te zijn die de mensheid ervan terughoudt zichzelf te vernietigen?

Een bron van hoop

Ongeveer 3000 jaar geleden zei een wijze en bekwame koning aan het eind van een succesvolle regeringsperiode van 40 jaar:

„Van u, o Jehovah, is de grootheid en de macht en de luister en de voortreffelijkheid en de waardigheid; want alles in de hemel en op aarde is van u. Van u is het koninkrijk, o Jehovah, Gij die u ook als hoofd over alles verheft. De rijkdom en de heerlijkheid zijn vanwege u, en gij heerst over alles; en in uw hand is kracht en macht, en in uw hand is het vermogen om groot te maken en sterkte te verlenen aan allen.” — 1 Kron. 29:11, 12.

Toen koning David van het oude Israël bovenstaande gedachte tot uitdrukking bracht, gaf hij er blijk van datgene te herkennen wat de moderne politicologen zoeken — een krachtig, verenigend, centraal bestuur met grootheid, uitnemendheid en waardigheid, en tegelijkertijd met het „vermogen om groot te maken en sterkte te verlenen aan allen” die er onderdanen van zijn. Voor ons is echter de belangrijke vraag of Jehovah God de Almachtige zelf genoeg belangstelling heeft voor de aangelegenheden van de mensheid om over hen te willen regeren. Hier is zijn antwoord aan de profeet Daniël:

„En in de dagen van die koningen [de individuele, wedijverende soevereine staten die in deze tijd van het einde op aarde bestaan] zal de God des hemels een koninkrijk oprichten dat nooit te gronde zal worden gericht. En het koninkrijk zelf zal aan geen ander volk worden overgedragen. Het zal al deze koninkrijken verbrijzelen en er een eind aan maken, en zelf zal het tot onbepaalde tijden blijven bestaan.” — Dan. 2:44.

Ja, Gods koninkrijk en soevereiniteit zullen de mens te hulp komen. Een betere toekomst voor de mensheid is nabij.

Dit is geen utopische droom of een strohalm waaraan mensen zich in een wanhopige situatie willen vastklampen. In zijn Woord, de bijbel, heeft God namelijk duidelijk uiteengezet hoe hij de oplossing zal verschaffen voor de problemen van de mensheid.

Vrede en zekerheid zullen niet door een bewapeningswedloop maar door een totale ontwapening worden verwezenlijkt. „Hij doet oorlogen ophouden tot de uiteinden der aarde”, zegt de bijbel. Hoe? „De boog verbreekt hij en hij slaat de speer werkelijk aan stukken; de wagens verbrandt hij in het vuur” (Ps. 46:9). Wat de Verenigde Naties beweren te doen, namelijk „zij zullen hun zwaarden tot ploegscharen slaan, en hun speren tot snoeimessen: natie zal tegen natie geen zwaard opheffen en zij zullen de oorlog niet meer leren”, zal alleen onder het rechtvaardige en vredige bestuur van Gods koninkrijk verwezenlijkt worden. — Jes. 2:4, Authorized Version.

Een schone en veilige omgeving, vrij van vervuiling en de schadelijke gevolgen daarvan, zal het resultaat zijn van Gods koninkrijksbestuur over de aarde. God zal een eind maken aan de verwoesting en vervuiling van het milieu door „te verderven die de aarde verderven” (Openb. 11:18). De onderdanen van het Koninkrijk zullen dan de gelegenheid krijgen Gods oorspronkelijke opdracht ten uitvoer te brengen en de aarde te onderwerpen en zorg te dragen voor het plante- en dierenleven erop (Gen. 1:28). De aarde zal het permanente tehuis voor de mensheid zijn — een Paradijs.

Geluk en vrijheid zullen alle bewoners van die gereinigde paradijsaarde ten deel vallen. Dit zal niet bereikt worden door alle normen overboord te gooien of een „doe maar waar je zelf zin in hebt”-filosofie te volgen. De welbekende gulden regel — „Alle dingen dan die gij wilt dat de mensen voor u doen, moet ook gij insgelijks voor hen doen” — zal de algemene gedragsregel worden. Iedereen zal gaan inzien dat het inderdaad ’gelukkiger is te geven dan te ontvangen’. — Matth. 7:12; Hand. 20:35.

In onze korte beschouwing over het onderwerp toekomst hebben wij gezien dat milieudeskundigen, geleerden, geschiedkundigen en anderen al vele jaren waarschuwen dat er dringend iets moet gebeuren om een catastrofaal einde van de beschaving zoals wij die kennen, af te wenden. Wij hebben ook gezien dat dergelijke waarschuwingen in het algemeen genegeerd zijn, zodat zelfs het voortbestaan van de mensheid ernstig bedreigd wordt en er van een betere toekomst al helemaal geen sprake lijkt.

Handel nu om u te verzekeren van een betere toekomst

Aan de andere kant is opgemerkt dat de vorming van een nieuw soort van wereldgemeenschap ons enige alternatief is, willen wij een vernietiging vermijden. Terwijl de deskundigen het er heel moeilijk mee hebben om een uitvoerbaar plan aan te dragen, heeft Jehovah God lang voordat de mensheid zich zelfs maar van de problemen bewust werd, een gedetailleerde, stap voor stap uitgewerkte regeling uiteengezet om de aarde onder een rechtvaardige regering, zijn koninkrijk, tot een paradijs te herstellen.

Al reeds meer dan 100 jaar wijzen Jehovah’s Getuigen op Gods koninkrijk als ’s mensen enige hoop op een betere toekomst. Het is ons oprechte verlangen om u, de lezer, te helpen erachter te komen wat u nu moet doen om u te verzekeren van die gelukkiger toekomst voor uzelf uw geliefden.

[Illustraties op blz. 10, 11]

Zal ZO de toekomst zijn . . .

. . . of zal ze ZO zijn?