Terrorisme — een binnenlandse oorlog

SINDS de Eerste Wereldoorlog zijn machtige koloniale rijken uiteengevallen. Uit de brokstukken hebben zich nieuwe naties gevormd, die strijden voor hun soevereiniteit. Binnen hun grenzen is het een ziedende, kolkende politieke situatie die van het ene politiek-sociale uiterste naar het andere omslaat. Latijns-Amerika is een kookpot van binnenlandse politieke twisten. En leg eens een kaart van Afrika anno 1914 naast een kaart van het Afrika van nu. Verdwenen zijn de enorme koloniale rijken. In hun plaats zijn er meer dan 30 naties, waarvan vele te lijden hebben van interne beroering.

Naarmate de interne, binnenlandse oorlogen beangstigender worden, groeit de vrees dat naties tot anarchisme kunnen vervallen. Tijdens zijn proces in Israël vertelde een terrorist van het Japanse Rode Leger zijn aanklagers: „Wij weten [dat oorlogen binnen naties] ernstiger zullen worden dan veldslagen tussen naties.”

Terrorist of vrijheidsstrijder?

’Wat voor de één een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder.’ Linkse terroristen wijzen op George Washington. Leidde hij geen revolutionaire legers om het Britse juk af te werpen? „George Washington was een terrorist”, verklaarde een lid van de Rote Armee Fraktion in een Westduitse rechtszaal. „Een man een terrorist noemen is een eervolle betiteling.”

Voor Amerikanen kan het weerzinwekkend klinken om George Washington een terrorist te horen noemen. Toch hebben Amerikanen Fidel Castro eens begroet als een heldhaftige vrijheidsstrijder. Dat was toen hij met een klein legertje guerrilla’s het leger van de dictator Batista versloeg. De regeringsvorm die hij instelde, maakte dat men hem later in de VS op één lijn ging stellen met de revolutionairen die door een bomaanslag tsaar Alexander II doodden en de Russische revolutie in beweging zetten.

Sommigen zien in het terrorisme een razernij die de maatschappij zelf over zich brengt. Anderen zien het als kankergezwellen in de beschaving — benden of bewegingen, groot of klein, die met geweld ijveren voor de omvorming van politieke, economische en zelfs religieuze stelsels.

Tactieken van terroristen

De moderne terrorist maakt gebruik van beroving, diefstal, brandstichting, bomaanslagen, ontvoeringen en moord. Voor hem zijn dat geen misdaden in de algemene zin van het woord. Hij ziet zichzelf dingen doen die oorlogvoerende landen elkaar aandoen. Zijn daden zijn oorlogshandelingen. Hij voert oorlog tegen een maatschappelijke orde.

Als regel sluit hij zich aan bij bloedbroeders. Zij opereren in kleine eenheden. Hun tactiek is die van de overrompelende aanval en snelle terugtocht, zij zijn guerrillastrijders die ’in verspreide gevechtsorde’, niet in gesloten gelederen vechten. Soms groeien hun aantallen tot legers. De vrees voor hen brengt naties tot oorlogen, invasies, gruwelijke tegenacties. Hoe zou een lichaam als de Verenigde Naties bijvoorbeeld een neutrale geschiedenis schrijven van het moderne Libanon — strijdtoneel van Palestijnen, Syriërs en Israëli’s? En gesteld dat alle strijdkrachten die niet in dat land thuishoren, zich inderdaad eruit terugtrekken, hoe moet Libanon dan de binnen dat land bestaande partijen van maronitische christenen en islamitische soennieten, sjiïeten en Druzen tot eenheid brengen? Zou geweld van een partij tegen een andere terrorisme zijn? Het antwoord hangt af van de partij aan wie u het vraagt.

Om te zien hoe terrorisme de koers van naties heeft beïnvloed, zou men een goed deel van de wereldgeschiedenis van de afgelopen 50 jaar in beschouwing moeten nemen. Stormsignalen van een zich nog verder uitbreidend terrorisme, aangewakkerd en gemanipuleerd door krachten van binnen zowel als van buiten, doen in de geest van wereldleiders de angstige vraag leven: Welke rol zullen de „binnenlandse oorlogen” spelen in het lot van de naties?

[Inzet op blz. 3]

’Wij weten dat oorlogen binnen naties ernstiger zullen worden dan veldslagen tussen naties’