Toen de Chichonal uitbarstte

Door Ontwaakt!-correspondent in Mexico

VELEN weten dat de Chichonal, een slapende vulkaan in Zuidoost-Mexico, vorig jaar plotseling tot een uitbarsting kwam. Niet zo bekend echter zijn de ervaringen van enkele overlevenden die nadien werden geïnterviewd.

Deze ooggetuigen geven ons een relaas van de dramatische gebeurtenissen waarin zij plotseling meegesleurd werden. Abigail vertelt: „Ik hoorde een luide explosie, rende naar de voordeur en keek in de richting van het geluid. Daar zag ik dat de krater van de Chichonal vuur uitbraakte. Toen begon het as te regenen — fijn als cementpoeder — enkele minuten later gevolgd door een hagel van stenen, waarvan sommige zo groot als mijn vuist. De huizen van enkelen van onze buren werden volledig bedolven. In andere nederzettingen in de buurt werden tussen de 400 en 500 mensen levend begraven onder de as, het zand en de stenen.”

Onder de overlevenden die konden na vertellen wat er die zondag in maart 1982 gebeurde, was ook Esdras: „Toen de uitbarsting van de vulkaan begon, vroegen wij ons af wat wij zouden doen. Moesten wij onmiddellijk vertrekken en al onze bezittingen achterlaten? Zouden onze jonge kinderen het aankunnen als wij moesten gaan en door het dichte oerwoud moesten trekken? Als Jehovah’s Getuigen legden wij de kwestie in gebed aan Jehovah God voor en zochten zijn leiding. Daarop besloten wij te vertrekken. Toen wij op weg gingen, konden wij zien welk een verwoesting de vulkaan had aangericht. In het dorpje Francisco Leon waren tientallen mensen aan brandwonden bezweken. Ik kon zien hoe sommigen van hen hun armen om bomen heen hadden geslagen, hun lichaam volkomen verschroeid. In andere gevallen staken delen van lichamen uit de as en het zand waaronder zij bedolven waren geraakt. In het dorpje El Naranjo waren 38 personen ten gevolge van de intense hitte volledig verbrand. Maar niet één van de getuigen van Jehovah is om het leven gekomen.”

Een uit zeven leden bestaand gezin maakte een ervaring mee die hen tot in het diepst van hun hart trof en hun geloof in Jehovah en hun vertrouwen in hun christelijke broeders versterkte. Het gezin kon niet meer uit Tapilula wegkomen. Zij hadden twee dagen door de bergen gelopen om het dorp te bereiken en hadden gehoopt daar voedsel te bemachtigen om hun reis te kunnen voortzetten. Maar wat een schok toen zij ontdekten dat alle inwoners waren gevlucht! Dit betekende dat zij om vervolgens de stad Villahermosa te bereiken nog eens vier dagen moesten lopen, maar dan met een lege maag. Andere Getuigen uit dezelfde streek waren er echter wel in geslaagd Villahermosa te bereiken en hadden daar uitgelegd in welke moeilijke situatie het gezin van zeven personen zich bevond, en hadden bericht dat zij inmiddels misschien in Tapilula waren. Onmiddellijk begaf een broeder zich in zijn stationcar op weg over bijna onberijdbare wegen, bedekt met as en zand. Hij wist er echter door te komen, vond het gezin en bracht hen veilig uit het rampgebied.

Liefdevolle hulp

De ochtend na de uitbarsting zonden radiostations over het hele land het nieuws uit dat de Chichonal tot uitbarsting was gekomen. Het Wachttorengenootschap in Mexico telefoneerde onmiddellijk naar de dichtstbijzijnde grote stad, Villahermosa, om een nauwkeurig beeld te krijgen van de situatie en erachter te komen wat er kon worden gedaan om Jehovah’s dienstknechten in dat gebied te helpen. Binnen 48 uur was er een zes man sterk comité voor hulpverlening gevormd, dat meteen aan de slag ging en onafgebroken bleef doorwerken, 24 uur per dag. Het dringendst noodzakelijk was niet geld of kleding, maar voedsel.

Zodra was vastgesteld waaraan de grootste behoefte bestond, begon er voedsel naar de noodlijdende gezinnen te stromen. Het Genootschap maakte geld over naar de broeders in twee grote steden, met de instructies voedsel te kopen en dat per vrachtwagen naar Villahermosa te brengen en daar te distribueren, een regeling waardoor kostbare tijd werd gewonnen. Deze tijdige actie herinnert aan het eerste-eeuwse reliefwerk, of ondersteuningswerk, met Pinksteren (Hand. 4:32). Vanwege het gevaar van epidemieën werden behalve voedsel en kleding ook medicamenten gedistribueerd.

Toen Jehovah’s Getuigen in het land eenmaal de noden van hun christelijke broeders in het rampgebied kenden, stroomden de giften bij het Genootschap en het hulpverleningscomité binnen in een mate die de bestaande behoeften zelfs overtrof. Het comité schreef: „De manier waarop de broeders op de noden van hun medechristenen hebben gereageerd, is fantastisch geweest. Voor iedereen wordt gezorgd.”

Regeringsfunctionarissen bezochten het gebied en gaven opdracht een eind te maken aan een nodeloze bureaucratie en het speculeren met voedsel en andere artikelen die geschonken waren ten behoeve van de slachtoffers van de uitbarsting. Tijdens een inspectietocht door het getroffen gebied gaven zij instructies voor hulpverlening op het gebied van gezondheidszorg, voeding en preventieve geneeskundige hulp voor de 4453 gezinnen die uit de zestien dorpen rond de vulkaan verdreven waren.

Georganiseerde uittocht

Wat opviel met betrekking tot de uittocht uit het gebied van de vulkaan, was de georganiseerde manier waarop Jehovah’s Getuigen wegtrokken. Het was niet een kwestie van ieder voor zich, maar men ging gezamenlijk, waarbij de ouderlingen de leiding namen. De ouderlingen hielden de broeders bijeen en zij, op hun beurt, waardeerden de geest van liefde, eenheid en samenwerking die zich zo duidelijk manifesteerde toen zij wegtrokken naar andere verblijfplaatsen.

Opnieuw demonstreerde Jehovah’s volk hoe ware christenen zich in hun handelingen laten leiden door een band van liefde en eenheid, een identificerend kenmerk dat in tijden van nood — zoals na de uitbarsting van de vulkaan Chichonal — nog duidelijker aan het licht treedt. „Hieraan zullen allen weten dat gij mijn discipelen zijt, indien gij liefde onder elkaar hebt”, zei Jezus Christus. — Joh. 13:35.