Obsceniteiten worden deel van algemeen taalgebruik

Schunnige taal is deel gaan uitmaken van het „normale” leven, aldus het tijdschrift U.S. News & World Report. In een artikel getiteld „Onwelvoeglijke taal komt in de openbaarheid” verklaarde het tijdschrift: „Woorden die men vroeger alleen in kroegen en legerbarakken hoorde, zijn nu overal te zien en te horen — in gesprekken in restaurants, op de stickers waarmee autobumpers versierd zijn, in de kreten die het publiek bij sportevenementen brult, op de televisie en in films. Vele deskundigen zijn van mening dat deze ontwikkeling niet terug te dringen is.”

Wat is de oorzaak van de enorme toename van grofheden? Het artikel citeert een taalgeleerde, Reinhold Aman, die wijst op de jaren ’60 en ’70 toen maatschappelijke normen wegvielen en respect voor traditionele instellingen verdween. Hij zegt: „Wat eerst onderdrukt was, kwam plotseling tot een uitbarsting. Iedere idioot begon zonder enige reden te vloeken. Kleine kinderen vloeken. In de hogere kringen vindt men het plotseling heel chic.”

Sommige deskundigen leggen de verantwoordelijkheid voor het ingeburgerd raken van schuttingtaal bij de egocentrische ik-generatie. „Mensen vinden hun leven onecht, onbevredigend, en ze zijn boos”, is een opmerking van Thomas Cottle, die psychiatrie doceert aan de Harvard University. „Achter deze boosheid loert een agressiviteit”, die naar zijn mening een gevaar vormt voor de maatschappij.

Het artikel vervolgt: „Deskundigen leggen uit dat men door te vloeken zijn gevoelens kan luchten en zijn frustraties niet langer hoeft op te kroppen.” Maar is het de juiste manier? „Wordt toornig en zondigt toch niet”, zo vermaant de bijbel, door „schimpend gepraat” en „ontuchtig gescherts” te vermijden en dat te vervangen door „elk woord dat goed is tot opbouw waar het nodig is, opdat daardoor iets meegedeeld mag worden wat gunstig is voor de hoorders”. — Ef. 4:26, 31; 5:4; 4:29.