Wetenschap en God

In een artikel over de interne gang van zaken in de op wetenschappelijk gebied veel aanzien genietende Bell Laboratories verschafte The New York Times een kenschets van een wiskundige en elektrotechnisch ingenieur, Misha Buric, die gespecialiseerd is in microcircuits voor geavanceerde computers.

„Hoe organiseer ik 17.000 transistors [in een chip van een kwart inch] zo dat ze iets nuttigs doen?” vraagt Buric. Kan hij iets van de hersenen leren? „Het is absoluut verbijsterend”, zegt hij. „Je beseft hun complexiteit en dat ze nog totaal niet begrepen worden. . . . Wij hoeven niet te proberen hersenen na te bouwen, want we weten niet hoe we dat moeten doen.” Dat was niet alles. „Hij ontdekte iets wat ook andere geleerden geloven maar slechts zelden bespreken”, vertelt het artikel. Wat dan wel? Buric, die er geen aanspraak op maakt godsdienstig te zijn, merkt op: „Je gaat op een of andere manier beseffen dat ons idee dat we zo’n beetje alles kunnen, fout is. Er zijn dingen die we niet zo prachtig kunnen doen als de natuur of God heeft gedaan.” Waartoe leidt dit? „Als je gaat beseffen dat er iets is dat machtiger is dan wij”, bekent hij, „geeft dat je een bepaalde kalme vrede in je leven.”

Men beluistert hier een heel zwakke en onvolkomen echo van wat de psalmist duizenden jaren geleden opschreef: „Ik zal u prijzen omdat ik op een vrees inboezemende wijze wonderbaar ben gemaakt. Uw werken zijn wonderbaar, zoals mijn ziel zeer wel weet.” — Ps. 139:14.