Jonge mensen vragen . . .

Wat zal onze toekomst zijn?

HIJ was zeventien jaar oud, en voor de camera’s van de nationale televisie richtte hij zich tot de leider van zijn land. Hij zei tegen de ervaren politicus tegenover hem: „Ik ben bang voor de toekomst, een toekomst in een wereld die gekenmerkt wordt door nucleaire dreiging. . . . Ook ben ik bang voor uw politiek.”

Veel jonge mensen koesteren een soortgelijke angst voor de toekomst. Jij ook? Dat zou heel begrijpelijk zijn, gezien de problemen waarmee jonge mensen tegenwoordig geconfronteerd worden.

Neem bijvoorbeeld de traditionele manier om je voor te bereiden op een zekere toekomst: een goede opleiding volgen. Tegenwoordig kan het in sommige landen al moeilijk zijn zelfs maar een basisopleiding te krijgen. Een commentator in een van zulke landen merkte op: „Om de waarheid te zeggen: niemand is meer tevreden over de scholen, de leraren niet, de leerlingen niet en vooral de ouders niet.” Het falen van vele scholen is te zien aan het grote aantal leerlingen dat een diploma in handen gestopt krijgt zonder zelfs de meest elementaire vaardigheden te beheersen. Is dat op jouw school ook een probleem?

En als je een hogere opleiding wilt volgen, wat dan? In sommige landen wordt dat voor velen onbereikbaar. In Duitsland zullen tegen 1985 naar schatting 260.000 jonge mensen per jaar hun aanvraag om toelating tot een of andere universiteit afgewezen zien. Dat is zowel voor de teleurgestelde aanvragers als voor anderen frustrerend.

Een met onderwijszaken belaste functionaris legt uit dat degenen die niet in staat zijn naar een universiteit te gaan „banen zullen bezetten waarop werd gemikt door degenen die zich een niveau lager bevinden, en dat dezen op hun beurt weer worden gedwongen banen aan te nemen op een nog lager niveau. Uiteindelijk worden mensen op arbeidersniveau die banen voor halfgeschoolden zoeken, helemaal uit de markt gedrukt”. Wat voor toekomst staat hun te wachten?

Zelfs zij die wel slagen, zijn nog bang voor de toekomst. Een vaste baan of een universitaire graad zal niet veel waard zijn in een nucleaire oorlog — die volgens steeds meer jonge mensen waarschijnlijk wel zal uitbreken. En zelfs als de oorlog wordt afgewend, maken de zich uitbreidende vervuiling, verslechterende economische omstandigheden, inflatie en andere harde feiten van onze wereld een zekere toekomst onwaarschijnlijk. Deze en andere problemen hebben frustratie veroorzaakt onder de jongeren, en hun reactie is in sommige gevallen extreem geweest.

De gevaren van frustratie

Sommigen hebben hun toevlucht gezocht in alcohol en drugs. Maar draagt dat ertoe bij de problemen op te lossen? Als een jongere verslaafd is aan drugs of alcohol, maakt hij dan meer kans of minder kans op een baan in een maatschappij met grote werkloosheid? Is er meer kans of minder kans dat hij een van die felbegeerde plaatsen aan de universiteit bemachtigt?

Anderen hebben hun frustratie afgereageerd in gewelddaden. Maar je ziet toch zeker wel in dat ook dat geen oplossing is. Relschoppen, vandalisme en op andere manieren tekeergaan maakt alleen de onzekerheid voor anderen groter en dwingt de autoriteiten kostbare reserves te besteden aan het handhaven van orde en wet en het herstellen van de aangerichte schade.

Weer anderen hebben ’afgehaakt’, hebben de strijd opgegeven. Een aantal heeft alle hoop verloren — zo velen zelfs, dat in West-Duitsland zelfmoord als doodsoorzaak onder tieners op de tweede plaats komt. Sommige jonge mensen hebben zich echter tot religie gewend. Heb jij ooit gedacht dat daar wellicht de oplossing zou kunnen liggen?

Wat kan de bijdrage van religie zijn?

Vorig jaar juni werd in Hamburg, Duitsland, het negentiende Congres van de Evangelische Kerk gehouden. Het thema was: „Wees niet bevreesd!” Meer dan de helft van de ruim 100.000 aanwezigen bestond uit tieners. Men zou zeggen dat dit een prachtkans voor hen was om oplossingen te horen, als religie op dat gebied iets te bieden heeft. Werden er oplossingen geboden?

Een kranteverslag over de conferentie zei: „Het programma was vrees, de geestesgesteldheid was vrees — zelden is de innerlijke radeloosheid van zoveel mensen zo duidelijk te zien geweest . . . Aan alle kanten vrees, hopeloosheid, wantrouwen — en dit uitgerekend onder christenen.” Kennelijk hebben die tienduizenden tieners niet de boodschap van hoop te horen gekregen waarnaar zij op zoek waren.

Hoe kwam dat? Luister naar dit verslag uit het nieuwsblad Die Welt: „Hoofdonderwerp op dit Kerkcongres was . . . politiek. Niet vroomheid, maar betrokkenheid. Waar men zich om bekommerde, was niet de redding in het hiernamaals, maar de vrees voor rampspoed in het hier en nu.” De overheersende belangstelling voor politiek was te zien aan een aandoenlijk briefje dat een jong meisje op een mededelingenwand had geprikt: „Waarom heb ik niets over Jezus gehoord?”

Vele religies zijn zo. Hun boodschap is politiek geworden in plaats van schriftuurlijk. Vraag jij je wel eens af hoe religieuze leiders op het idee komen dat zij zich met de politiek kunnen bemoeien en de problemen van de wereld kunnen oplossen, wanneer beroepspolitici het al zo lang zonder veel succes met die aanpak hebben geprobeerd?

Als politici, religieuze leiders en andere wereldleiders ons niet gerust kunnen stellen ten aanzien van de toekomst, betekent dat dan dat er geen hoop is? Dat hoeft niet. Als die tienduizenden tieners die het Kerkcongres in Hamburg bijwoonden, een paar weken later teruggekomen waren, hadden ze kunnen horen over een andere benadering van het probleem.

Een andere benadering van het probleem

Op dat tijdstip werd in Hamburg weer een congres gehouden, ditmaal door Jehovah’s Getuigen. Ook hier merkte een verslaggever het „verbazingwekkende aantal” jonge mensen onder de aanwezigen op. Maar deze jongeren hoorden geen discussies over politiek. De verslaggever merkte daarentegen op: „De ’Getuigen’ . . . nemen niet actief deel aan de politiek. Voor hen bestaat alleen Gods regering.” Waarom is dit zo?

Jehovah’s Getuigen hebben realistisch lering getrokken uit wat de hele wereldgeschiedenis ons vertelt — dat de mens niet in staat is de aarde vrede en zekerheid te brengen. Daarom waarschuwt de bijbel ook: „Stelt uw vertrouwen niet op edelen [menselijke leiders], . . . aan wie geen redding toebehoort.” Maar, zo staat er vervolgens: „Gelukkig is hij . . . wiens hoop is op Jehovah, zijn God.” — Ps. 146:3, 5.

Waarom zouden wij op Jehovah hopen? Omdat hij voornemens is de problemen van de mensheid op zijn eigen manier op te lossen. Jezus leerde ons bidden: „Uw koninkrijk kome. Uw wil geschiede . . . op aarde” (Matth. 6:9, 10). Dit koninkrijk is een hemelse, door God ingestelde regering, die in rechtvaardigheid over de aarde zal heersen en goddeloosheid zal verwijderen. Jezus verkondigde dit als de enige weg naar een zekere toekomst. Kun jij nog een alternatief bedenken, nu menselijke inspanningen zo duidelijk hebben gefaald?

Het jouwe doen

Maar misschien vind je dit naïef. Je bent misschien van mening dat Jehovah’s Getuigen zich er gemakkelijk afmaken — rustig zitten wachten tot God al hun problemen oplost. Maar zo is het echt niet. Zij geloven niet in nietsdoen.

Zij zijn van mening dat wie oprecht naar een betere wereld verlangt, ervoor moet zorgen iemand te worden die zo’n wereld waard is. Daarom proberen zij bij zichzelf eerlijkheid, loyaliteit, onzelfzuchtigheid en waarheidsliefde aan te kweken. Ja, in plaats van te proberen het systeem te veranderen, werken Jehovah’s Getuigen er hard aan zichzelf te veranderen. Bovendien laten zij anderen delen in de hoop op een betere wereld onder Gods koninkrijk.

Deze houding kan werkelijk van invloed zijn op jonge mensen. Giovanni bijvoorbeeld raakte in het begin van zijn tienerjaren in slecht gezelschap. Hij zegt: „Al gauw had ik geleerd fietsen en motorfietsen te stelen, en hoe je sloten moest forceren . . . Toen ik nog maar net zestien was, gebruikte ik regelmatig drugs . . . de akelige nawerking ervan bracht me dikwijls op de gedachte aan zelfmoord.”

Giovanni is nu zesentwintig jaar, en hij vormt geen bedreiging meer voor de gemeenschap of voor zichzelf. Waardoor werd die verandering veroorzaakt? Hij antwoordt: „Wat mijn hart het sterkst trof, was de boodschap van de bijbel dat in de toekomst de aarde zal worden gereinigd van alle soorten van vervuiling en slechtheid en zal worden veranderd in een wereldomvattend paradijs.”

Elk jaar brengen duizenden jonge mensen soortgelijke veranderingen in hun leven aan omdat zij van deze hoop horen. Dat heeft de wereldgemeenschap er alvast aan gewonnen.

Natuurlijk neemt dit geloof de huidige problemen niet volledig weg. Maar wel maakt het deze problemen gemakkelijker te verwerken. Zekerheid omtrent Gods voornemens neemt de vrees voor de toekomst weg. Ook zullen mensen die eerlijk, prettig in de omgang en optimistisch zijn, nog het meeste profijt hebben van de opleidingsmogelijkheden die voor hen openstaan. En achteraf merken zij dat zij veel gemakkelijker werk vinden dan degenen die verzuurd zijn geraakt of uit frustratie hun heil hebben gezocht bij drugs en alcohol.

Hoe lang nog?

Als de gebeurtenissen op de huidige manier zouden blijven doorgaan, zou de mensheid zichzelf uiteindelijk vrijwel zeker vernietigen. Hoe lang zal het daarom nog duren voordat Gods koninkrijk ingrijpt? Klaarblijkelijk niet lang meer.

De apostel Paulus schreef aan een jonge vriend en sprak met hem over het einde van dit samenstel van dingen. Lees zijn woorden zelf. Hij schreef: „Maar weet dit, dat er in de laatste dagen kritieke tijden zullen aanbreken, die moeilijk zijn door te komen. Want de mensen zullen zichzelf liefhebben, het geld liefhebben, zullen aanmatigend zijn, hoogmoedig, lasteraars, ongehoorzaam aan ouders, ondankbaar, deloyaal, geen natuurlijke genegenheid hebbend, niet ontvankelijk voor enige overeenkomst, kwaadsprekers, zonder zelfbeheersing, heftig, zonder liefde voor het goede, verraders, onbezonnen, opgeblazen van trots, met meer liefde voor genoegens dan liefde voor God, die een vorm van godvruchtige toewijding hebben maar de kracht ervan niet blijken te bezitten.” — 2 Tim. 3:1-5.

Herken je de vervulling daarvan? Juist omdat mensen tegenwoordig die houding aan de dag leggen, zijn jongeren begrijpelijkerwijs bevreesd voor de toekomst. Maar heb je opgemerkt dat Paulus zei dat die houding opgeld zou doen in de laatste dagen, de tijden onmiddellijk voorafgaand aan Gods ingrijpen in menselijke aangelegenheden? Dit is een van de vele schriftplaatsen die bewijzen dat God spoedig zal ingrijpen. Waarom zou je de zaak niet eens met Jehovah’s Getuigen bespreken en nog enkele van de andere schriftplaatsen over dit onderwerp lezen?

De vrees die tot uitdrukking werd gebracht door de tiener in dat televisiegesprek aan het begin van dit artikel, was echt en begrijpelijk. Maar jongeren hoeven de toekomst niet te vrezen. Zij kunnen uit de bijbel leren wat God zich heeft voorgenomen te doen. Dan kunnen zij, als ze dat willen, naar een toekomst toewerken die zeker, zinvol en vol hoop zal zijn.

Zij kunnen zich dezelfde overtuiging eigen maken als de bijbelschrijver die zei: „Nog maar een korte tijd, en de goddeloze zal er niet meer zijn . . . De zachtmoedigen daarentegen zullen de aarde bezitten, en zij zullen inderdaad hun heerlijke verrukking vinden in de overvloed van vrede.” — Ps. 37:10, 11.

[Illustratie op blz. 17]

Een universitaire graad zou van weinig waarde zijn in een nucleaire oorlog

[Illustratie op blz. 18]

Zal verslaving het gemakkelijker maken een baan te vinden?

[Illustratie op blz. 19]

Mensen kunnen er iets aan doen hun eigen leven te verbeteren

[Illustratie op blz. 20]

Getuigen laten anderen delen in de hoop op een betere wereld onder Gods koninkrijk