De nieuwe moraal
De uitwerking ervan op kinderen
DE MODERNE seksuele revolutie tast de hele structuur van de maatschappij aan. Oude waarden verbrokkelen sinds het „Ego” op de troon is geplaatst en „Ik” als koning regeert. „Doe waar je zin in hebt” is het richtsnoer voor onze tijd. Is dat seksuele gemeenschap vóór het huwelijk? Doe het! Is het buitenechtelijke seks? Doe het! Is het homoseksualiteit? Doe het! Is het echtscheiding om elke reden, hoe onredelijk ook? Doe ook dat, ongeacht wie daar pijn van heeft.
Beslist niet iedereen onderschrijft deze verheerlijking van de nieuwe moraal, maar de stemmen die zich bij het koor van lofprijzers voegen, worden wel steeds talrijker. Steeds meer boeken, tijdschriften, films en televisie draaien haast uitsluitend nog om seks, vaak op het vlak van overspel en hoererij. Amerikaanse televisieseries van de namiddag zitten er vol mee, en dit amusement verbreidt zich als een epidemie over de andere kijktijden. Deze series, waarnaar men kijkt in de veronderstelling dat ze normale menselijke betrekkingen weerspiegelen, zijn in feite één grote beddendans.
De homobeweging beijvert zich om homoseksualiteit moreel aanvaardbaar te maken. Wanneer homoseksualiteit en de bijbelse moraal in tv-programma’s met elkaar geconfronteerd worden, wordt het bijbelse standpunt als bekrompen en dwaas voorgesteld — kenmerkende voorbeelden zijn de populaire series „All in the Family” en „M.A.S.H.”. Het Amerikaanse blad TV Guide zegt dat homoseksuelen de doeltreffendste pressiegroep in de televisiewereld zijn geworden. Belangrijke producers en netwerken laten zich door homogroepen adviseren alvorens programma’s met homo-thema’s op te zetten. Veel schandelijker nog is de mate waarin tegenwoordig pornografie via de tv de huiskamer binnendringt.
Jongeren zijn geneigd te imiteren, en zij schenken terdege aandacht aan de voorbeelden die volwassenen hun verschaffen of de rollen die zij spelen. Wat volwassenen doen heeft veel meer invloed dan wat zij zeggen. En die invloed is beangstigend! In de Verenigde Staten heeft één op de vijf kinderen tegen de leeftijd van veertien al geslachtsgemeenschap gehad. Voordat zij van de middelbare school komen, is dat al 50 procent geworden. Drie van de tien seksueel actieve meisjes raken in verwachting. Ieder jaar worden in de VS 600.000 baby’s geboren van wie de moeders ongehuwde tieners zijn, en bij 9000 baby’s is de moeder elf jaar of jonger. Hierbij komen dan nog de vele zwangerschappen die niet worden gerapporteerd en die welke door een abortus worden afgebroken. Jaarlijks lopen anderhalf miljoen kinderen van huis weg, en duizenden, jongens zowel als meisjes, belanden ten slotte in de prostitutie, overgeleverd aan souteneurs.
„Een fundamentele leerstelling in de moderne ontwikkelingspsychologie”, zo zegt Dr. Sam Janus in zijn boek The Death of Innocence (De dood van de onschuld), „is altijd het geloof geweest dat tussen vroege jeugd en adolescentie de seksualiteit onderduikt — ’latent’ wordt — in het belang van de psychische en fysieke groei.” Hij merkt dan op dat deze latente periode „tot het verleden behoort, en dat onze kinderen uit hun kindsheid direct op de puberteit overgaan als volledig seksuele personen, zonder onderbreking. De erotisering van kinderen vormt in onze moderne maatschappij een gegeven dat niet meer genegeerd kan worden”.
Dr. Janus werkt dit verloren gaan van de onschuld van de kinderjaren nog verder uit: „Verdwenen zijn de vredige dagen dat jongetjes de tijd hadden om lid te zijn van een jongensclub, en een hut te bouwen, en te voetballen. Sommigen doen dat natuurlijk nog steeds, maar het worden er minder. Hetzelfde geldt voor meisjes die vroeger met poppen speelden en hoopten dat eens hun droomprins zou komen en hen zou trouwen om daarna voor altijd gelukkig te zijn.”
Steeds meer kinderen worden beroofd van deze jaren die zij nodig hebben voor hun fysieke, verstandelijke en emotionele groei. Televisiereclame prijst kindercosmetica aan — lipstick, nagellak, poeders, parfums en nog meer van dat soort produkten voor meisjes van drie tot veertien jaar. Advertenties voor spijkerbroeken tonen tienjarigen op de dansvloer van een disco. In reclamespots voor een bepaald merk spijkerbroeken, Calvin jeans, laat men het kindsterretje Brooke Shields in een provocerende houding zeggen: „Wat komt er tussen mij en mijn Calvins? Niets!” en „Als mijn Calvins kon praten, dan was ik geruïneerd.” De deskundigen — psychiaters, kinderartsen, onderwijzers — zijn algemeen van mening dat kinderen van twaalf jaar en jonger proberen eruit te zien en te handelen alsof ze ouder zijn, en dat dit een reactie is op een omgeving die doordrenkt is met seks, materialisme en drugs.
Een psycholoog zei: „Wij kleden onze kinderen in miniatuuruitgaven van volwassen merkkleding, wij stellen hen bloot aan goedkope seks en geweld en wij verwachten dat zij het hoofd weten te bieden aan een steeds verbijsterender sociale omgeving — echtscheiding, één-oudergezinnen, homoseksualiteit. Vele opgroeiende jongeren voelen zich verraden door een maatschappij die hun vertelt dat zij snel moeten opgroeien maar ook kinderlijk moeten blijven.”
Het schrikbarendste bewijs voor het verval van waarden is dat er zedenwetten bestaan tegen datgene wat aanstotelijk is voor de eerbaarheid maar dat de rechtbanken niet kunnen beslissen wat aanstootgevend is. Veel rechters maken zich zo druk om de vrijheid van het geschreven en gesproken woord, dat zij het verschil niet meer kunnen onderscheiden tussen legitieme ideeën en meningen enerzijds en obsceniteit anderzijds. Zij zien niet dat harde pornografie, die zelfs kleine kinderen afbeeldt of beschrijft in het verrichten van seksuele handelingen, niet meer verdedigd kan worden met het argument „dat er toch nog enige maatschappelijke waarde in steekt”. Het lijkt op de redenatie dat strychnine in vlees toegestaan moet zijn omdat het vlees „toch altijd nog voedingswaarde heeft”.
Voordat de nieuwe moraal kwam, waren er beginselen van goed en kwaad. Nu hebben wij het tijdperk van de toegeeflijkheid. Nu is verbieden onbetamelijk. De leus is nu: ’Doe waar je zin in hebt. Vergeet naastenliefde, ook als die naaste een kind van zes jaar is. Nu geldt eigenliefde, zonder beperkingen!’
De nieuwe moraal, door velen opgehemeld als bevrijding, is in werkelijkheid uitbuiting. In The Death of Innocence vraagt Dr. Sam Janus: „Is de bevrijding bandeloos geworden? Heeft de veel geroemde bevrijding van kinderen hen tot offerlammeren op het altaar van de seksuele revolutie gemaakt?”
Er zijn krachtige redenen om beide vragen met JA te beantwoorden!
[Kader op blz. 3]
De beschuldiging die tegen de bijbelse moraal wordt ingebracht, luidt dat ze niet praktisch is; daarom heeft de maatschappij er een nieuwe moraal voor in de plaats gesteld. Blijkt deze wel praktisch te zijn? Jezus zei: ’Elke goede boom brengt voortreffelijke vruchten voort, maar elke rotte boom brengt waardeloze vruchten voort.’ Zijn de vruchten van de nieuwe moraal voortreffelijk of waardeloos? Hij zei ook: ’De wijsheid wordt gerechtvaardigd door al haar kinderen.’ Hebben de „kinderen” van de nieuwe moraal bewezen dat de wijsheid ervan rechtvaardig is? (Matth. 7:17; Luk. 7:35) Deze artikelen beschouwen haar voortbrengselen. U zult misschien schokkende dingen lezen, maar de uitgevers menen u te moeten waarschuwen voor een ontwikkeling die zich in vele delen van de wereld steeds duidelijker aftekent