Ontwerp vereist een ontwerper
’ELK HUIS WORDT DOOR IEMAND GEBOUWD, MAAR HIJ DIE ALLE DINGEN HEEFT GEBOUWD, IS GOD.’ — HEBREEËN 3:4
GEEN evolutionist zal willen beweren dat een huis zichzelf kan construeren. Maar op dogmatische wijze stelt hij dat een levenloos universum dat wel heeft gedaan — een universum met miljoenen sterrenstelsels, elk met miljoenen sterren, in ontzagwekkende grootsheid bewegend met een uiterste precisie.
En veel meer dan dat. Op aarde, zo zeggen evolutionisten, hebben al de myriaden levende organismen zichzelf gevormd uit hun voorouders, in een proces dat helemaal teruggaat op de oorspronkelijke eerste ouder van alles, die zichzelf spontaan vormde uit niet-levende scheikundige verbindingen. En de evolutionist laat zich totaal niet uit het lood slaan door de verbijsterende ingewikkeldheid en het complexe en doelmatige ontwerp die hij in alle levensvormen aantreft.
Bij dit alles is men bijzonder inconsequent. Evolutionisten kunnen rustig aan het toeval de macht toeschrijven om alle complexe levende schepselen te ontwerpen, terwijl zij tegelijkertijd wel heel eenvoudige voorwerpen als bewijs voor het bestaan van een intelligente ontwerper willen gebruiken.
Zo zal een geleerde die een langwerpige steen opgraaft die over het midden een groef heeft lopen, vol vertrouwen aankondigen dat die steen aan een stok vastgebonden heeft gezeten en door een primitieve mens als hamer of wapen gebruikt is. Hij ziet er een intelligente ontwerper achter. Maar dat is niet het geval met de veer van een vogel. Een vliegveer heeft wellicht duizenden baarden aan de schacht zitten, honderdduizenden baardjes aan de baarden en miljoenen haakjes om al deze onderdelen samen te houden om te kunnen vliegen. Als er baarden losraken, kan de vogel ze met z’n snavel weer vastritsen. Ritssluitingen — lang voordat de mens ze „uitvond”!
Het produkt van een intelligente ontwerper? Niet voor de evolutionist, die zegt: „Het vergt niet veel verbeelding om ons een veer als een veranderde schub voor te stellen, in grote trekken als die van een reptiel — een lange, wat lossig bevestigde schub waarvan de uiteinden rafelden en zich uitspreidden totdat die schub zich ontwikkelde tot de zeer complexe structuur die ze heden is.” — Life Nature Library, The Birds, blz. 34.
Een ander voorbeeld van evolutionistische willekeur: De evolutionist vindt een vlak stuk steen met een scherpe rand en hij weet zeker dat dit door een intelligente Steentijdmens was ontworpen als mes of schraper. Maar er is geen ontwerper nodig, zo vertelt de evolutionist ons, voor het kevertje dat „mimosaschorsringer” heet. Het wijfje klimt in de mimosaboom, kruipt naar het eind van een tak, knaagt daar een sleuf in de schors en legt haar eitjes erin. Dan kruipt zij terug naar het midden van de tak en maakt een cirkelvormige inkerving rond de tak, diep genoeg om de cambiumlaag te onderbreken, zodat het eind van de tak sterft en afvalt. De eieren van de kever verspreiden zich en komen uit en de cyclus begint opnieuw. De mimosa op haar beurt vaart er ook wel bij. Ze wordt gesnoeid en leeft daardoor tweemaal zo lang — 40 tot 50 jaar — als anders. De mimosa verspreidt dan ook een geur die de mimosaschorsringer aantrekt, en dit kevertje kan zich in geen enkele andere boom voortplanten. De vlakke scherpe steen vereist een ontwerper; de schorsringer ontstond vanzelf. Tenminste dat wordt ons verteld.
Nog een vergelijking: Een klein stukje scherpgekant vuursteen in de vorm van een pijlpunt overtuigt een evolutionist ervan dat het door een mens is ontworpen om als punt van een pijl of speer te dienen. Zulke doelmatige, ontworpen dingen ontstaan niet vanzelf. Maar met spinnen is het een andere zaak, zo zegt hij. Neem de spin Argiope bruennichi. Ze heeft zes tepels, elk met zo’n 100 openingen die elk door een apart kanaaltje zijn verbonden met een apart kliertje. Ze kan gescheiden draden maken of ze combineren tot een brede zijden band. Spinnen maken zeven verschillende soorten zijde. Geen enkele spinnesoort maakt alle zeven, maar wel ten minste drie soorten, en Argiope bruennichi maakt er vijf. Haar 600 openingen produceren niet allemaal zijde; sommige scheiden lijm af om gedeelten van haar web kleverig te maken. Ze oliet echter haar voeten en komt zelf nooit vast te zitten. De oorsprong van de spintepels? Poten werden spintepels, zeggen evolutionisten.
Sta nu eens hierbij stil: De spin heeft het chemische laboratorium om zijde te maken, het mechanisme om het te spinnen en de instinctieve kennis om het web te maken. Elk hiervan is nutteloos zonder de andere twee. Ze hebben zich alle door toeval moeten ontwikkelen in dezelfde spin op hetzelfde moment. Evolutionisten geloven dit. U ook? Wat maakt nu meer kans vanzelf te gebeuren — het ontstaan van het scherpe stukje vuursteen, of de spin?
Laten wij de ruimtevaarteeuw binnentreden en luisteren naar Dr. Carl Sagan van de Cornell University. „Het is gemakkelijk om een interstellaire radioboodschap op te stellen”, zegt hij, „die herkenbaar is als ondubbelzinnig afkomstig van intelligente wezens.” Hij gelooft dat „verreweg de meestbelovende methode is beelden uit te zenden”. Een voorgesteld beeld zou een man, vrouw, kind, het zonnestelsel en verscheidene atomen te zien geven — dat alles door een reeks punten en strepen uit te zenden, elk een „bit” of eenheidje van informatie genoemd, en in totaal 1271 bits vereisend.
Redeneert u hier alstublieft over. Als 1271 bits informatie in een bepaalde opeenvolging orde en ontwerp suggereren en „ondubbelzinnig” bewijzen afkomstig te zijn „van intelligente wezens”, hoe staat het dan met de ongeveer 10 miljard bits informatie die in de chromosomen van iedere levende cel gecodeerd liggen? Evolutionisten zeggen dat de 1271 bits informatie ’ondubbelzinnig een intelligente ontwerper bewijzen’, maar wijzen de 10 miljard bits informatie af als iets waarvoor geen ontwerper nodig was.
Vindt u niet dat een dergelijke redenering onlogisch, willekeurig, zelfs bevooroordeeld is? Als een eenvoudig ontwerp een ontwerper vereist, vragen extreem complexe ontwerpen dan niet in veel sterkere mate om een zelfs nog grotere ontwerper? De Britse theoretisch natuurkundige Edward Milne maakte in verband met de oorsprong van het heelal de gevolgtrekking: „Ons beeld is onvolledig zonder Hem.”
[Inzet op blz. 14]
Ontwerp vereist een ontwerper? „Ja en Nee”, zegt die evolutionist
[Illustratie op blz. 15]
DE PIJLPUNT VEREIST EEN ONTWERPER, EN DNA NIET?