Wonderen der natuur

Vaderliefde

Over moederliefde is al heel wat geschreven. Maar bij de keizerspinguïn mag vader wel eens in het zonnetje gezet worden. Deze grootste onder de pinguïns is bijna één meter twintig lang. Rond april — het is dan laat in de herfst in hun woongebied Antarctica — komen ze allemaal op een afgesproken plaats bijeen en maken elkaar op het land twee maanden lang het hof. Ze leven van de liefde, want al die tijd eten ze niet. Dan legt het vrouwtje een ei en vertrekt. Het mannetje rolt het ei op zijn voeten, bedekt het met een van zijn buik afhangende huidplooi, en blijft daar dan twee maanden staan. Tegen die tijd is Ma hopelijk terug van haar twee maanden durende eetfestijn met een voorraad voedsel voor haar pas uitgekomen kuiken. Als ze niet komt opdagen, mag Pappie de binnenvoering van zijn strot ophoesten en daar zijn nieuwe nakomeling mee voeren. Tegen deze tijd heeft hij vier maanden gevast en is hij 40 procent afgevallen. Maar kijk eens naar die prachtige baby — die maakt het alleszins de moeite waard!

Het vliegenpapier van een spin

Uit haar spintepels brengt de wielspin het vloeibare proteïnemateriaal te voorschijn dat snel hard wordt terwijl ze het op deskundige wijze verwerkt tot zo’n prachtig web waarin u ’s morgens vroeg dauwdruppeltjes ziet parelen. Deze spintepels kunnen heel wat verschillende soorten draden produceren — dik, dun, kleverig. Lang niet alle draden zijn kleverig, maar enkele strategisch geplaatste draden wel. Dat zijn de draden die blijven vastkleven aan de ongelukkige vliegen — maar nooit de spin verstrikken. Spinnen oliën met de monddelen hun poten en lopen dan ongestraft over de kleverige draden.

Een vis met zaklantaarns

Bent u wel eens ’s nachts even verblind geweest doordat iemand u met een zaklantaarn in de ogen scheen? Dan weet u hoe bepaalde vissen zich moeten voelen als ze op het punt staan een smakelijk maal te verorberen en dan plotseling een flits groen licht in hun ogen krijgen en tijdelijk door hun prooi verblind zijn. Tegen de tijd dat ze weer wat zien, is hun maaltje verdwenen. Lantaarnvisjes, zoals deze lichtdragers gewoonlijk worden genoemd, maken hun licht niet zelf, zoals vuurvliegjes en gloeiwormen en de meeste andere dieren waarbij bioluminescentie optreedt. In holten onder zijn ogen heeft de lantaarnvis bacteriën die het licht voor hem produceren. Hoeveel licht de bacteriën produceren, wordt door de vis geregeld, in hoofdzaak via de beheersing van hun zuurstofvoorziening. De holten met bacteriën hebben hun eigen ooglid met behulp waarvan de vis het groene licht afdekt of laat opflitsen. Men gelooft dat de lantaarnvis deze lichtbundels niet alleen aanwendt om een roofvis tijdelijk te verblinden, maar ze ook nog gebruikt voor communicatie en om zelf voedsel te zoeken.