Deel 3

Het gezin voorbereiden op de dood van een gezinslid

SOMS weet iemand vooruit dat hij of zij spoedig zal sterven. Wat kan men doen om de andere gezinsleden daarop voor te bereiden?

Velen zijn tot de conclusie gekomen dat het nuttig is het onderwerp dood niet als taboe in het gezin te beschouwen, ook al genieten alle gezinsleden op dat ogenblik een goede gezondheid. Dit is vooral zo wanneer men het juiste begrip heeft van wat de dood is en hoe deze overwonnen zal worden.

Er kan dus bij bepaalde passende gelegenheden, wanneer er bijvoorbeeld rampen in het nieuws zijn, of wanneer vrienden of familieleden sterven, over de dood worden gesproken. Op die manier worden de gezinsleden, en vooral de jongeren, geholpen beter voorbereid te zijn op de mogelijke dood van degenen die hun lief zijn.

De in Chicago woonachtige journaliste Jory Graham, die zelf te kampen heeft gehad met kanker, merkte op: „Wanneer een gezin openlijk over de dood kan spreken, gebeurt er iets geweldigs met dat gezin, en dat heb ik steeds weer gezien. Wanneer zij werkelijk open zijn, zich om elkaar bekommeren en elkaar steunen, wordt er een innige verbondenheid gekweekt die op geen enkele andere manier verkregen kan worden.”

Wat een gezin ondervond

Iets overeenkomstigs ondervond een Australisch gezin dat uit vijf personen bestond. De moeder, die aan kanker leed, kreeg te horen dat zij nog maar een paar maanden te leven had. In die korte tijd voordat zij stierf, deed zij al het mogelijke om haar gezin erop voor te bereiden. In het bijzonder wilde zij haar oudste dochter, die 13 jaar was, erop voorbereiden te helpen bij het grootbrengen van haar twee jongere zusjes. En zij deed dat op een heel realistische manier. De oudste dochter bracht hier later verslag over uit:

„Ik denk er met dankbaarheid aan terug dat mijn moeder ons zelf over haar naderende dood vertelde en de zaak niet verzweeg. Zij legde vriendelijk uit wat de situatie was en ondernam toen stappen zodat wij ertegen opgewassen zouden zijn.

Van toen af aan kookte ik onder haar leiding alle maaltijden, ook al moest zij het bed houden. Samen schreven we basisrecepten op. Toen leerde ze me de naaimachine doeltreffender te gebruiken, daar ze wist dat het grootste deel van het naaiwerk voor het gezin op mij zou neerkomen. We stelden een schema op voor het schoonhouden van het huis, verdeelden de taken en bespraken fundamentele eerste-hulp- en veiligheidsbeginselen waaraan we in en om het huis moesten denken.

Zestien jaar na de dood van mijn moeder ontving ik de volgende brief van een van mijn jongere zusters, die getrouwd is en zelf drie kinderen heeft. Zij zegt: ’Het is zo fijn twee geweldige zussen als jij en Bev te hebben. Niets weegt op tegen zusters die van je houden en je begrijpen en die loyaal zijn. Heel veel dank omdat je bent zoals je bent. Ik denk niet dat ik dit ooit eerder heb gezegd, en als dat zo is dan spijt het me, maar dank je wel dat je je best hebt gedaan om Bev en mij groot te brengen en dat je mams plaats hebt ingenomen.’”

Vertrouwen in Gods belofte

De oudste dochter vervolgt haar verslag: „Mijn moeder liet zich nooit door emoties overweldigen, maar toonde ons door haar voorbeeld dat zij het volste vertrouwen en geloof had in de bijbelse opstandingshoop.

Na haar dood overhandigde mijn vader elk van ons een brief van haar. Een deel van de mijne luidt: ’Lynette, m’n lieveling, ik wilde een brief voor je achterlaten omdat je zo’n lieve, dierbare dochter voor me bent geweest. Je zult het moeilijk hebben zonder moeder, lieveling, maar anderen zullen je helpen, en je pappa zal heel goed voor je zorgen. Help je zusjes — ik weet dat je dat zult doen — want ze zullen steeds meer op jou bouwen. Ik wil je bedanken, lieverd, voor alles wat je voor me hebt gedaan en dat je zo’n lief, gehoorzaam meisje bent en me nooit reden tot bezorgdheid hebt gegeven. Ik bid dat Jehovah me mag gedenken en dat we elkaar allemaal zullen weerzien in de Nieuwe Wereld. Heel veel liefs van je liefhebbende Mamma.’”

Net als Anita Brown verliet deze moeder de wereld niet tastend en onzeker over haar toekomst. Zij had het volste vertrouwen dat er in Gods nieuwe ordening een opstanding zou zijn. En door praktische stappen te ondernemen, hielp zij haar dierbaren zich op haar dood voor te bereiden om aldus beter tegen de situatie opgewassen te zijn.