Geld geen waarborg voor geluk

In een artikel over een beter leven in de jaren ’80, zette Dr. Joyce Brothers uiteen dat men geluk alleen maar kan „kopen” in die zin dat men met geld in de noodzakelijke levensbehoeften, zoals voedsel en kleding, kan voorzien. Zij voegde eraan toe:

„Iemand met een inkomen van $100.000 [zo’n ƒ 220.000] per jaar kan zich wellicht wat ruimer bewegen, beter gekleed gaan en een geriefelijker leven leiden dan iemand met een inkomen van $20.000 [ƒ 44.000], maar hij zal niet aanmerkelijk gelukkiger zijn.

De man of vrouw die $20.000 per jaar verdient, zal hier waarschijnlijk vreemd van opkijken, maar de feiten tonen aan dat een bescheiden toereikend inkomen tot iemands geluk bijdraagt en dat dit zelden met grote sommen geld het geval is.

Geld is een misleiding. Het kan ook een strik zijn, een val die u ervan weerhoudt uw dierbaarste doeleinden te bereiken. . . . Geld is een middel om een doel te bereiken, niet het doel zelf.” — „New York Post” van 21 januari 1980.

Als een bevestiging hiervan vermeldde dezelfde krant op 16 maart 1979 het volgende „De laatste statistieken tonen dat bijna 80 procent van de 50.000 tot 70.000 zelfmoorden die elk jaar in dit land plaatsvinden, wordt gepleegd door personen wier inkomen in de hogere klasse ligt. De meesten lijden beslist aan een of andere milde tot zware depressieve ziekte die men al die tijd niet heeft onderkend.”