Aanhalige walvissen

Een prachtverhaal komt uit de Laguna San Ignacio in Mexico, waar Jane E. Brody, een wetenschappelijk schrijfster, een grote groep Californische grijze walvissen in hun winterkwartier observeerde. Zij vertelt van een wijfje, „zo lang als een stadsbus en met een gewicht van ongeveer 32 ton, en haar twee ton wegende kalf, [die] hard op onze vijf meter lange boot kwamen aanzwemmen”. Toen, „juist op het moment dat een botsing onvermijdelijk scheen, dook de moederwalvis en gleed voorzichtig onder de ronddobberende boot, waarbij ze hem met haar spuiten gedeeltelijk uit het water hief en met haar dicht met zeepokken bezette rug wat in het rond duwde”, vertelt Brody. „Het kalf zwom langszij en stak uitnodigend zijn vertederende kop boven water om zich te laten aaien door die in verhouding maar nietige tweebenige zoogdieren.” Zij vervolgt: „Een half uur lang dolden moeder en kalf rond de boot, waarbij ze ons met de nevel uit hun spuitgaten doorweekten, om beurten hun rubberachtige huid lieten aaien en op hun staart gingen staan en op hun zij rolden om ons goed te kunnen zien.” Het schijnen bijna altijd wijfjes met kalveren te zijn die zo vriendelijk zijn.