Medische behandeling met bloed — een emotioneel onderwerp
MENSEN zijn geneigd de algemeen gangbare medische behandelingen van hun tijd te bezien als wetenschappelijk, als de enige manier om een kwaal te behandelen. Er wordt wellicht scherpe kritiek geleverd als een persoon een behandeling verkiest die niet in zwang is, of als hij de gangbare behandeling weigert. Die persoon kan zelfs beschimpt en vervolgd worden.
Een voorbeeld: Eeuwenlang was aderlaten een populaire medische behandeling. Aderlaten, zo geloofde men, tapte slecht bloed af en hielp de zieke persoon te herstellen. Nog tot ver in de negentiende eeuw was dit de aanvaarde medische behandeling. „Aderlating genoot een ongelofelijke populariteit”, schreef Dr. Alonzo Jay Shadman in zijn boek Who Is Your Doctor and Why (wie is uw dokter, en waarom?)
Velen hebben ten gevolge van deze medische behandeling lijden ondergaan en zijn eraan gestorven, met inbegrip van de eerste president van de Verenigde Staten, George Washington. Hij kreeg een infectie aan het bovenste gedeelte van de luchtpijp (klaarblijkelijk streptococcenangina) en stierf in december 1799. „De artsen van George Washington hebben hem door hun aderlatingen laten doodbloeden”, beweert Dr. Shadman.
Toentertijd werden de doktoren van Washington niet bekritiseerd. Evenmin werden zij gedurende het grootste deel van de daaropvolgende eeuw bekritiseerd. Maar wat gebeurde met degenen die in de vorige eeuw de waarde van aderlatingen begonnen te betwijfelen?
Zij werden belasterd en vervolgd. Christoph Wilhelm Hufeland, door The Encyclopædia Britannica „de meest vooraanstaande geneesheer van zijn tijd in Duitsland” genoemd, steunde de toen populaire medische behandeling van het aderlaten. In 1830 zei hij: „Iedereen die verzuimde bloed af te tappen wanneer een man in zijn eigen bloed dreigde te stikken (dit was het denkbeeld met betrekking tot infectieuze koortsen) was een moordenaar door verzuim.”
Maar thans worden artsen van die tijd als ’moordenaars’ gekenmerkt, die ’Washington door hun aderlatingen hebben laten doodbloeden’. In de huidige medische praktijk is het toedienen van bloed, niet het aftappen ervan, een populaire behandeling geworden. Ja, personen die bloedtransfusies voor gezinsleden hebben geweigerd zijn als ’moordenaars’ beschreven. Zo is medische behandeling waarbij bloed is betrokken opnieuw een emotioneel onderwerp.
Vormen bloedtransfusies het antwoord?
De balans is nu naar de andere kant doorgeslagen, zodat bloed stelselmatig via transfusies aan patiënten wordt toegediend, als was het een panacee, een wondermiddel. Maar dat is het niet! Het kan in plaats daarvan iemands toestand verergeren, of hem zelfs doden. „De afgelopen tien jaar zijn er in totaal naar schatting 30.000 mensen aan [door bloedtransfusie overgedragen] serumhepatitis gestorven”, merkt Family Health van maart 1977 op, „en bij nog eens duizenden is de lever onherstelbaar beschadigd door transfusies met besmet bloed.”
Bloedtransfusies zijn bovendien verantwoordelijk voor het overbrengen van vele andere kwalen die elk jaar duizenden ziek maken en doden. Bovendien hebben vele patiënten nadelige transfusiereacties, die soms fataal zijn. „In het gebied rond Miami [Florida]”, merkt Dr. Charles Gilpin op, „brengt ongeveer één op iedere tien transfusies de een of andere reactie teweeg.”
Dus hoe groot zijn de gevaren? De Southern Medical Journal van april 1976 wees erop dat de schatting van „tussen de 3000 en 30.000 doden ten gevolge van transfusies” per jaar waarschijnlijk een voorzichtige schatting is. Maar deze getallen gelden slechts voor één land — de Verenigde Staten! Kunt u daarom goed ingelichte personen verwijten dat zij aarzelen bloedtransfusies te aanvaarden?
Het is echter duidelijk dat een persoon, als hij te veel bloed heeft verloren, zal sterven. Bloedtransfusies, zeggen de meeste doktoren, kunnen redding betekenen voor zulke personen die anders zouden zijn gestorven. Hoewel dit misschien waar is, weigeren Jehovah’s Getuigen bloedtransfusies te aanvaarden. De reden is dat zij het volgende bijbelse gebod ernstig nemen: ’Onthoud u van bloed’ (Hand. 15:28, 29). Gehoorzaamheid aan dit gebod heeft hen nu en dan in conflict gebracht met de populaire medische behandeling, waardoor een emotionele kwestie werd geschapen.
Er zijn echter alternatieve vormen van behandeling, en deze brengen niet de gevaren van bloedtransfusies met zich. Jehovah’s Getuigen aanvaarden zulke medische methoden, die vaak hebben bewezen levenreddend te zijn. Misschien zijn vele medici van mening dat zij volledig geïnformeerd zijn over de kwestie van bloed, maar misschien kennen zij niet alle feiten. Beschouw eens de ervaring van een vroegere chef de clinique van een ziekenhuis in Texas.