Rustplaatsen voor de doden — in verdiepingen

De gewoonte om zich met een ceremonie van de menselijke doden te ontdoen, komt overal voor. Maar de wijze waarop men voor het stoffelijk overschot zorgt, verschilt. Wat in het ene deel van de wereld heel gewoon wordt gevonden, is ongebruikelijk voor mensen die ergens anders wonen.

In Latijns-Amerika is het gebruikelijk om de kist in een lang tunnelachtig gat in een muur te laten glijden, bakstenen voor de kist op te stapelen en het gat dan met metselkalk te verzegelen. Om de overledene te identificeren, plaatst men een gedenkplaat voor de verzegelde opening, waaronder men een blad aantreft om verse bloemen op te zetten. De grafmuren zijn meters lang en breed, genoeg om twee kisten op dezelfde hoogte te kunnen bergen. Boven elkaar kunnen wel acht kisten een plaats vinden.

Op de Algemene Begraafplaats van Barranquilla (Colombia) kent men grafruimten voor drie klassen — voor de rijken één, voor de middenklasse een andere en voor de gewone arbeiders weer een andere. Met uitzondering van de rijke mensen die een eigen graf bezitten, huren de meeste mensen zo’n graf voor een paar jaar. Daarna kopen zij een nis in een ander uit lagen bestaand bouwsel, waarin de stoffelijke resten in een kleine metalen container, zo’n tweemaal de grootte van een schoenendoos worden bijgezet. Ook hier wordt het stoffelijk overschot door een gedenkplaat geïdentificeerd.