Ik leerde mijn gezichtsvermogen waarderen

HET was voor mij een aangrijpende ervaring toen ik enkele maanden geleden bij mij thuis naar alle vrienden keek die op mijn feestje waren gekomen. Ik genoot er zo van dat de avond me niet lang genoeg kon duren. Ik gaf dit feest vanwege het feit dat ik weer kon zien, en terwijl ik tevreden toekeek hoe ze allemaal gelukkig aan het praten en lachen waren, dankte ik Jehovah dat ik elk van hen duidelijk kon zien.

Terwijl ik naar hen keek, gingen mijn gedachten echter meer dan een jaar terug, naar de tijd dat de dokter me vertelde dat mijn zuster aan uremie leed en spoedig zou sterven. Kort daarna stierf mijn vader aan een hartaanval. Misschien was hij gebroken van verdriet wegens de ernstige ziekte van mijn zuster. Een maand later stierf mijn zuster. Vanwege hun dood en aangezien ik problemen met mijn gezondheid had, scheen het verstandig dat ik naar een ziekenhuis in Manila ging voor een uitgebreid onderzoek.

Ik werd om vier uur ’s middags in het ziekenhuis opgenomen. Twee dagen later stond ik op het punt naar huis te gaan, toen ik plotseling een vreselijke pijn in mijn maag en hoofd kreeg. Ik riep de dokter en hij gaf me een kalmerend middel. Maar de pijn hield aan.

Mijn nek voelde heet aan en ik sloot mijn ogen. Toen ik ze weer opendeed, was alles donker. Ik vroeg of iemand het licht wilde aandoen, maar er werd me gezegd dat het licht al aan was. Ik begon te beven toen ik me realiseerde dat ik niet meer kon zien! Opnieuw sloot ik mijn ogen en deed ze weer open. Nu was er een lichte verandering: ik nam een grijze mist waar. Ik kon niets onderscheiden, maar wel zag ik een soort van trilling in de mist als er iets bewoog.

Een tijdje dacht ik dat dit wel weer over zou gaan. Maar het ging niet over! Toen ik besefte dat het niet weg zou gaan, werd ik hysterisch. Ik smeekte om hulp en huilde bitter totdat ze mij zuurstof moesten toedienen. Toen bad ik tot Jehovah om hulp en voelde me veel kalmer.

Aangemoedigd door vrienden

Mijn ogen werden in het ziekenhuis herhaaldelijk onderzocht, maar allen kwamen tot dezelfde conclusie: ik had geen organische ziekte! Ik raakte helemaal in de war en had het gevoel dat ik bezig was mijn greep op de werkelijkheid te verliezen. Mijn man nam contact op met enkelen van onze christelijke vrienden, die me snel kwamen opzoeken. Hun omgang moedigde me geweldig aan. Ik begon me inwendig beter te voelen, en hoewel mijn ogen niet vooruitgingen, dwong ik mezelf om normaal te doen ten einde de situatie voor mijn man, Manny, niet nog zwaarder te maken.

In het ziekenhuis kwam er geen verandering in mijn toestand, en dus kon ik net zo goed naar huis gaan. Daar werd ik opgewacht door enkele vrienden en mijn twee kinderen, King en Ruth. Een tijdlang kwam er uit de verschillende gemeenten een onafgebroken stroom bezoekers. Sommigen kookten, sommigen maakten het huis schoon, en anderen praatten gewoon met me. Dit alles was erg aanmoedigend, maar ik wist dat de broeders en zusters het ook druk hadden. Uiteindelijk bedankte ik hen dus en ik zei dat ik twee grote kinderen had (King was 15 en Ruth 13), en dat die me wel konden helpen.

Leven zonder te zien

Er waren tijden, vooral wanneer ik alleen was, dat ik wel eens een deuntje moest huilen omdat er geen kans op leek te bestaan dat ik mijn gezichtsvermogen ooit zou terugkrijgen. Maar dan ging ik snel in gebed tot Jehovah en voelde me weer gelukkig. Per slot van rekening was mijn situatie lang niet zo ernstig als die van de bijbelse man Job! Bovendien had ik twee fijne kinderen en een geweldige man. Dat op zich was al een reden tot dankbaarheid jegens Jehovah.

Ik raakte er al gauw aan gewend om in en rond het huis mijn normale bezigheden te verrichten. Na een maand kon ik vrijwel alles weer doen wat ik vroeger had gedaan, alleen niet meer zo snel. Ik ging samen met een andere Getuige boodschappen doen, en deed de was en het schoonmaakwerk alleen. Ik maakte ook het eten klaar, hoewel bakken me wel wat problemen gaf. Soms brandde ik me aan het hete vet! Ik wist wanneer het eten gaar was door ervan te proeven.

Manny en de kinderen kwamen met elkaar overeen om me net zo te behandelen als vroeger, en niet als een invalide. Dus bleven ze me vragen: „Mams, heb je een beetje water voor me”, of: „Schat, zou je me mijn sokken willen geven?” En dan verwachtten ze ook dat ik dat deed! Dit deed wonderen voor mijn zelfvertrouwen.

Niettemin had ik hulp nodig, en mijn man en kinderen gaven me die in ruime mate. De kinderen, en vooral Ruth, hadden hier veel profijt van. Ze moesten meer huishoudelijke verantwoordelijkheden op zich nemen, en dit leerde hun hoe ze moesten werken. Vaak vergiste ik me, vooral in het begin. Wanneer de kinderen naar school waren, struikelde ik soms, of ik sneed mezelf, of ik werd door de hond gebeten omdat ik niet kon zien waar hij was. Maar ik probeerde voorzichtig te zijn en er overkwam me niets ernstigs.

Ik leerde de andere zintuigen waarderen die Jehovah ons heeft gegeven. Nu ik niet meer kon zien, werden mijn gehoor, tastzin en smaak veel gevoeliger. En mijn geheugen werd aanzienlijk beter. Ik kon geldstukken op gevoel van elkaar onderscheiden, terwijl ik papiergeld op verschillende manieren, al naar gelang de waarde, opvouwde, zodat ik de biljetten kon herkennen door ze te bevoelen. Zelfs nu ik weer kan zien, heb ik nog steeds een scherp geheugen en is mijn gehoor nog altijd heel gevoelig.

Christelijke activiteit

Manny en onze vrienden in de gemeente waren een grote hulp voor me om normaal aan de christelijke activiteiten te blijven deelnemen. Ik bleef op de hoogte van de nieuwe publikaties omdat Manny me ’s avonds voor het slapengaan eruit voorlas. Op de vergaderingen kon ik commentaar geven, omdat we ons thuis gezamenlijk hadden voorbereid. Ook zong ik de liederen mee. Mijn man las me snel de woorden voor die we moesten zingen. Ik zong dan hardop, terwijl hij me zachtjes de volgende regel voorlas.

Ik kon aan het van-huis-tot-huiswerk deelnemen en bleef een bijbelstudie leiden. Anderen moesten natuurlijk de schriftplaatsen en de vragen uit de publikaties voorlezen. Maar ik stelde aanvullende vragen om belangrijke punten te beklemtonen. Wat was ik dankbaar dat ik voorheen de gelegenheid had benut om de bijbel te bestuderen en nu een parate kennis bezat! De dame bij wie ik een bijbelstudie leidde, had vroeger een beetje onverschillig geleken. Maar nadat ik blind was geworden, maakte zij heel fijne vorderingen.

Mijn gebed was dus verhoord. Ik kon Jehovah blijven dienen en putte vreugde uit mijn succes in zijn dienst.

Mijn gezichtsvermogen keert terug

Ongeveer acht maanden lang zag ik alleen maar die grijze mist. Ik bleef verscheidene artsen bezoeken en de door hen voorgeschreven medicijnen innemen, hoewel er klaarblijkelijk geen verbetering in mijn situatie kwam. Maar ongeveer twee maanden nadat ik ermee was opgehouden de voorgeschreven medicijnen in te nemen, ging ik me een beetje beter voelen. Geleidelijk aan kon ik vage vormen onderscheiden, en de grijze mist verdween. Hoewel alles nog wit was, hielp deze verbetering me bij het wassen en koken.

Er ging een jaar voorbij. Hoewel ik sommige kleuren kon zien, voelde ik me vaak duizelig, alsof ik me onder water bevond. Het was dan alsof alles om me heen rondtolde en vervolgens verdween. Hoewel mijn gezichtsvermogen nog altijd erg zwak was, kon ik mensen herkennen als zij dichtbij kwamen. Maar toen, tijdens de 13de maand van mijn ziekte, keek ik naar een blik koekjes en . . . ik kon de letters erop lezen. Ik had mijn gezichtsvermogen terug!

En daar zat ik nu, op mijn feestje, Jehovah intens dankbaar voor talloze dingen. Ik was natuurlijk dankbaar dat ik weer kon zien, maar ik was ook dankbaar voor alle dingen die ik had geleerd doordat ik een tijdlang blind was geweest. Ik voelde me zoveel hechter met mijn christelijke broeders en zusters verbonden wegens de diepe liefde die zij mij hadden getoond toen ik die het meest nodig had. Ik koesterde een diepe waardering voor de warme liefde die in ons gezin bestond. We waren elkaar vanwege het gebeurde zoveel nader komen te staan. En omdat ik me zo volledig op Jehovah had moeten verlaten, voelde ik me ook veel nauwer met hem verbonden. Ik kon bemerken dat mijn verhouding tot hem zich verdiept had. En ik heb geleerd dat onze dienst voor hem, het kostbaarste voorrecht is dat wij bezitten. — Ingezonden.