„Een uitwisseling van aanmoediging”

OP HET hoofdbureau van Jehovah’s Getuigen in Brooklyn, New York, werd nog niet zo lang geleden de volgende brief ontvangen:

„Ik schrijf jullie deze brief uit Wyndham, een bergstadje in het westen van Australië, gelegen in het woeste Kimberley-gebergte. Moge deze brief jullie in goede welstand bereiken, terwijl jullie druk bezig zijn met het voortreffelijke werk dat jullie verrichten. Wij trekken allen veel voordeel van de ijver waarmee jullie voortgaan de artikelen voor De Wachttoren en Ontwaakt! voor te bereiden, en daarom ook besloot ik door middel van een brief oprechte uiting aan onze dank te geven.

Aangezien onze dichtstbijgelegen buurgemeente zich op 640 kilometer afstand bevindt, zijn we het grootste deel van het jaar geïsoleerd, en omdat onze gemeente hier slechts tien verkondigers telt, kunnen jullie je voorstellen, welk een geweldige aanmoediging en geestelijke verkwikking de tijdschriften voor ons vormen. De vele geloofversterkende ervaringen komen ons goed van pas, en hoewel we de broeders uit deze ervaringen nog nooit hebben ontmoet, kunnen wij hen beslist danken voor het getrouwe standpunt dat zij aan Jehovah’s zijde innemen. Wij kunnen God werkelijk dankbaar zijn voor zulk geestelijk voedsel te rechter tijd. Ik heb feitelijk nooit de belangrijkheid van geregelde studie beseft voordat ik hierheen ging om te pionieren en nu heeft Jehovah volledig mijn ogen geopend voor de betekenis van Jezus’ woorden in Matthéüs 5:3 en Matthéüs 4:4.

Wel, broeders, misschien mag ik jullie ook iets vertellen over het getuigeniswerk hier, opdat dit weer een aanmoediging voor jullie mag zijn. — Rom. 1:12.

Onze gemeente heeft een predikingsgebied toegewezen gekregen van ongeveer 310.000 vierkante kilometer, waarin veel aborigines of oorspronkelijke Australiërs wonen, en op het ogenblik leiden we enkele vruchtbare bijbelstudies, waarvan één met een gevangene. Het is werkelijk een uitdaging om op succesvolle wijze met deze inheemse bewoners in contact te komen, en we zijn blij met de leiding die de engelen ons verschaffen, anders zou het een bijzonder moeilijke taak zijn om te onderscheiden wie werkelijk belangstelling heeft.

Een belangrijk aspect van ons werk bestaat in het bezoeken van de talrijke ranches in ons gebied en daarvoor moeten we grote afstanden afleggen, over slechte en stoffige wegen. Bij één ranch lieten we bij de aborigines honderd boeken achter en we hopen oprechte belangstelling aan te treffen wanneer we er opnieuw heengaan. Om één inboorlingenreservaat te bereiken, maakten vijf van ons een tocht van zo’n 50 kilometer per boot. Op de terugreis zagen we een paar krokodillen en we waren maar al te blij toen we weer op Wyndhamse bodem stonden.

In Wyndham zelf hebben we kortgeleden aan de hoofdstraat een Koninkrijkszaal ingericht; op de Gedachtenisviering die we erin hadden, waren 16 personen aanwezig. Jehovah’s hand is stellig niet te kort geworden, want het gebouw stond eerst geadverteerd voor 13.000 Australische dollars, maar omdat we slechts een kleine groep zijn, deden we een bod van 1000 dollar, en dat werd geaccepteerd!

Zo, broeders, hoewel de ervaringen zeker niet spectaculair zijn, hoop ik toch dat jullie aangemoedigd zijn door de wetenschap dat wij blij zijn met jullie te mogen samenwerken in de volvoering van het werk van onze ’gelukkige God’.”