Wanneer rampspoed toeslaat!
Door Ontwaakt!-correspondent in Australië
HET was donderdag, 18 januari 1977, ’s morgens om 8.40 uur. Mijn vrouw en ik reden naar onze volgende gemeentelijke toewijzing in Sydney, Australië, toen plotseling een reddingsploeg van de politie ons met gillende sirenes inhaalde en voorbijreed. Binnen enkele minuten kwamen uit praktisch alle zijstraten ambulance-wagens en brandweerauto’s om zich bij het aanzwellende koor van sirenes te voegen, dat zich ijlings naar het toneel van de ernstigste spoorwegramp in de Australische geschiedenis spoedde.
De trein, die enkel was voorzien van staanplaatsen en was gevuld met ongeveer 600 forenzen, ontspoorde in een lange bocht, net op het moment dat hij onder een brug bij Granville Station doorreed. Hij reed in volle vaart in op de stalen kolommen van de brug, waarna in enkele seconden een 200 ton wegend weggedeelte op twee van de propvolle wagons beneden neerstortte. Het kwam met een bloedstollend geraas naar beneden en perste de beide wagons met reizigers in een ruimte van slechts 0,6 meter. Het toneel van volslagen verwarring werd nog erger en het bloedbad nog groter doordat drie auto’s met de bovenbrug naar beneden kwamen.
Stad tezamengebracht
De tragedie bracht de stad op een ongeëvenaarde manier tezamen. Ontstelde nieuwscommentators konden, overweldigd door menselijke emotie, niet meer uit hun woorden komen. Sommigen huilden toen zij het toneel aanschouwden. Dr. Louis Kline van het Koninklijke Prince Henry-ziekenhuis van Sydney sprak: ’Het was een chaos . . . volslagen chaos! Iedereen werkte als een bezetene. We gingen regelrecht naar de wrakstukken . . . Eronder stuitte ik op een van de afschuwelijkste taferelen uit mijn leven.’
Passagiers hielpen met blote handen mee om anderen die klem zaten en gewond waren te helpen. Er werden pijnstillende middelen, zuurstof en bloed toegediend en amputaties werden ter plaatse uitgevoerd. Redders kropen moedig onder het gevallen stuk beton om waar mogelijk hulp te bieden en stervenden te troosten. Voor sommigen kwam er redding; voor anderen was ze onmogelijk. Zó snel was hun dood gekomen dat zij de krant nog in hun hand hielden.
De stedelijke rampendienst, juist voor zulk een situatie ontworpen, functioneerde met grote snelheid en precisie. Tal van firma’s gaven voedsel en goederen. Honderden boden familieleden van de slachtoffers die dit nodig hadden onderdak en vervoer aan. Motels, soms 300 kilometer ver, boden familieleden van overlevenden of gewonden vakanties aan. Darwin, een stad die op 25 december 1974 door een orkaan was verwoest en op ruim 4800 kilometer afstand lag, begon een actie voor de slachtoffers en hun families.
In grote steden ontbreekt vaak samenwerking en de bereidheid ergens bij betrokken te raken, maar op deze dag heerste er in Sydney zeker geen geest van apathie. Het afgrijselijke reddingsdrama duurde eenendertig uur lang, totdat de laatste dode uit het wrak was gehaald. Het dodental bedroeg ten slotte tweeëntachtig en er waren meer dan negentig personen gewond, van wie sommigen levensgevaarlijk.
Ons predikingswerk beïnvloed
Als reizende opziener onder Jehovah’s Getuigen verlangde ik ernaar aan onze normale getuigenisactiviteit van deur tot deur deel te nemen. De mensen hadden „vertroosting uit de Schriften” nodig (Rom. 15:4). Daarom sloten mijn vrouw en ik ons aan bij een groepje Getuigen dat die morgen bijeen was ten einde mensen in het gebied te bezoeken. Tot dan waren de bewoners in dat speciale gebied onverschillig geweest voor de bijbelse Koninkrijksboodschap, met haar belofte van betere tijden, het tenietdoen van de dood en het uitbannen van verdriet. Maar nu, tijdens ons bezoek van een week, was het heel anders.
De inwoners van Sydney verkeerden in een shocktoestand vanwege de afgrijselijke gebeurtenis. Hoewel de meesten zichzelf schenen te troosten met de gedachte dat „je gaat als het je tijd is”, was voor velen de realiteit van de dood en de onzekerheid van het leven toch onderwerp van onmiddellijk belang geworden. Vragen met betrekking tot deze kwesties kwamen in de plaats van de vroegere apathie en onverschilligheid.
Bij het delen van de bijbelse boodschap van huis tot huis, verwezen we naar de volgende woorden in Prediker 9:11, 12: „Tijd en onvoorziene gebeurtenissen treffen hen allen. Want de mens weet ook zijn tijd niet. . . . de mensenzonen [worden] verstrikt op een rampspoedig tijd, wanneer die hen plotseling overvalt.” Maar wij legden ook de nadruk op de bijbelse belofte over de nabije tijd waarin „de dood . . . niet meer [zal] zijn, noch rouw, noch geschreeuw, noch pijn . . . er meer [zal] zijn” (Openb. 21:4). Deze schriftuurlijke uitspraken wekten grote belangstelling onder mensen die voorheen weinig blijk van interesse hadden gegeven om over iets geestelijks te spreken.
De meesten van ons die in die gedenkwaardige week het voorrecht hadden van huis tot huis bezoeken te brengen, lieten bij de huisbewoners talloze exemplaren achter van het door het Wachttorengenootschap uitgegeven boek Goed nieuws dat u gelukkig kan maken, waarin wordt verklaard hoe de mensheid in Gods nieuwe ordening, die thans zo nabij is, voor zulke rampen zal worden behoed. Er werden ook veel tot nadenken stemmende bijbelse gesprekken met de mensen gevoerd.
Wat is het uitermate belangrijk niet te wachten op een ramp om ons met geestelijke dingen bezig te houden of ons actief om onze medemensen te bekommeren! De bijbel waarschuwt voor een snel naderende „grote verdrukking” van gigantische omvang. Degenen die nu door middel van bijbelstudie over die ophanden zijnde ramp leren, kunnen stappen ondernemen om aan de vernietiging die er het gevolg van zal zijn, te ontkomen. — Matth. 24:21.