Gevangenschap liep voor mij op een zegen uit
NADAT ik de middelbare school had doorlopen, ging ik werken bij de Nationale Bank van Ethiopië, en werd ik diaken in de Grieks-Orthodoxe (Koptische) Kerk. Ik ging prat op mijn kennis van de bijbel. Toen kwamen in 1972 twee Getuigen van Jehovah mijn erf op om met mijn vrouw en mij te praten en we nodigden ze binnen voor een gesprek over de Schrift. Zij lieten bij mij een exemplaar achter van het boekje De waarheid die tot eeuwig leven leidt, maar ik moet bekennen dat ik het toen niet gelezen heb.
Toen zij terugkwamen stelden ze voor een bijbelstudie met mij en mijn gezin te beginnen. Dat aanbod sloeg ik af omdat ik liever bepaalde onderwerpen besprak die ik zelf interessant vond, zoals de doop en de Drieëenheid. Het was in mijn kerk de gewoonte baby’s te dopen — de jongetjes als ze veertig dagen oud waren, en de meisjes als ze tachtig dagen waren. Ik dacht dat de Getuigen het bij het verkeerde eind hadden door de kinderdoop niet te aanvaarden, maar ik kon het, met alle bijbelkennis die ik had, niet bewijzen.
Toen we bij de Drieëenheidsleer aangeland waren, lieten de Getuigen mij 1 Korinthiërs 15:28 lezen, waar staat dat Jezus de heerschappij aan zijn Vader zou overdragen. Ik kon hier in het licht van de Drieëenheid geen verklaring voor geven. Omdat ik dacht dat ik de leerstelling dan misschien niet goed begreep, ging ik met deze en andere schriftplaatsen naar de priester, die een woordvoerder van de kerk was. Hij vroeg onmiddellijk of ik met Jehovah’s Getuigen gesproken had. „Ja, dat klopt”, zei ik.
Zijn weerwoord was dat de Getuigen alleen maar de leerstellingen van de vroegere Arius die tegen de Drieëenheid was, nieuw leven inbliezen. Toen ik erop aandrong dat hij mij een specifiek antwoord gaf over die schriftplaatsen zei hij dat hij het erg druk had en dat ik later op de dag maar terug moest komen voor een afspraak. Ik ging terug, maar ik kreeg alleen te horen dat de afspraak verzet was naar een andere dag. En zo ging ik keer op keer naar zijn kantoor maar kon hem niet te spreken krijgen.
Nog steeds wachtend op een afspraak met de priester, besloot ik dat het geen kwaad kon de vergaderingen van Jehovah’s Getuigen te bezoeken. Moet u zich voorstellen hoe ik me voelde toen de politie — ik bezocht de vergaderingen nog maar een maand — in augustus 1972 tijdens een vergadering binnenviel en alle aanwezigen arresteerde! De plaatselijke religieuze leiders waren de opstokers achter deze inval.
Tijdens ons verblijf van ongeveer twee weken in de gevangenis kon ik met eigen ogen de echte liefde zien van Christus’ discipelen. Alle Getuigen deelden hun eten met elkaar, en toonden zich werkelijk bezorgd voor elkaar. Ook werden wij kaalgeschoren en dat herinnerde me aan de vernederende behandeling die de Ammonieten de gezanten van koning David lieten ondergaan. — 2 Sam. 10:1-5.
Door die twee weken in de gevangenis was ik in de gelegenheid meer over de voornemens van Jehovah God te weten te komen. Ook dacht ik na over de haat (gelijk aan de haat die men voor Christus en zijn eerste discipelen koesterde) die de plaatselijke religieuze leiders ertoe aangezet had ons gevangen te laten nemen. Dit alles had tot gevolg dat mijn vrouw en ik in maart 1973, enige maanden na mijn vrijlating, als Jehovah’s Getuigen gedoopt werden. Wij blijven ermee voortgaan onze God hier in Ethiopië als gelukkige mensen te dienen. — Ingezonden.