De beste soort van training — Judo? Karate? Of . . .?
IN DEZE gevaarlijke tijd houdt de gedachte aan zelfverdediging veel mensen bezig. Scholen waarop men les kan krijgen in judo of karate hebben een bloeiend bestaan. Maar zal dit soort van training het meeste effect sorteren; zal ze iemand de grootste rust en het grootste geluk schenken?
Bepaalde gebeurtenissen in het leven van een jongeman in het Afrikaanse land Senegal hielpen hem de meest bevredigende opleiding te vinden.
Hij was een liefhebber van sport en blonk in diverse takken ervan uit. Terzelfder tijd was hij een aanvaard lid van de Rooms-Katholieke Kerk. En toen zijn priester les begon te geven in boksen en karate, greep hij de gelegenheid aan om zich in de „kunst van zelfverdediging” te bekwamen. Tevens was dit, zo zei de priester, een kans zijn toewijding voor de Kerk te tonen en aldus Gods gunst te verwerven, en wel doordat zijn training hem in staat zou stellen bij bepaalde religieuze evenementen ’de Kerk te verdedigen’. Mensen werden bij zulke gebeurtenissen wel eens wanordelijk, en een jonge toegewijde zoon van de Kerk die zijn vuisten wist te gebruiken, zou dan goed zijn diensten kunnen bewijzen.
Maar deze jonge sportman beperkte de uitoefening van zijn bekwaamheid niet alleen tot het herstellen van de orde op religieuze bijeenkomsten, hoewel hij ook daar niet stil zat. Hij werd ertoe verleid zijn verworven vaardigheden ook bij andere gelegenheden toe te passen en kwam in de hele omgeving als een ruziezoeker en vechtersbaas bekend te staan.
Op een dag kwam hij echter bij een hoogspringwedstrijd zo ongelukkig ten val dat hij blijvend gehandicapt raakte. Met zijn sportcarrière was het definitief afgelopen, en zijn speciale training in boksen en karate had nu geen enkele waarde meer. De opleiding die hij van zijn priester in deze gewelddadige vecht-„sporten” had ontvangen, had hem erop getraind tijdens religieuze evenementen en andere gelegenheden mensen neer te slaan, maar hem totaal onvoorbereid gelaten op zo’n tegenslag. Wat zou hij gaan doen? Hij raakte verbitterd en begon God de schuld te geven van zijn ellende.
Omstreeks die tijd kwam hij in contact met een van Jehovah’s Getuigen, die hem liet zien dat er een hoop bestaat — dat zijn gehandicapte toestand niet voor altijd zou blijven voortduren. De Getuige vertelde hem over Gods belofte om de gehele mensheid van ziekte te genezen, en wees erop dat toen Jezus op aarde was, hij mensen met allerlei soorten kwalen genas — mensen die ongelukkige handen en voeten hadden, verlamde personen, en zelfs een man die blind was geboren. Bij verscheidene gelegenheden wekte Jezus zelfs mensen uit de dood op. Deze personen zijn natuurlijk later weer, net als ieder ander, gestorven, maar Jezus verrichtte deze genezingen onder andere om te laten zien wat hij tijdens zijn, duizendjarige Koninkrijksbestuur over de gehele aarde tot stand zal brengen.
De jongeman stemde in met een onderzoek van de bijbel, om te zien of deze dingen werkelijk zo waren. Hij kwam tot de ontdekking dat niet God verantwoordelijk was voor zijn lijden, maar dat zijn omstandigheden veeleer het gevolg waren van onvolmaaktheid en zonde, en een gebrek aan kennis van God. Hij ontdekte dat dit samenstel van dingen verkeerde waarden hanteert, en materialistisch en zelfzuchtig is, en dat zelfs de religies van de wereld de mensen ervan hebben weerhouden een begrip van de bijbel te verkrijgen en Gods voornemen te leren kennen. Terwijl hij het beste voor zichzelf zocht, was deze jongeman het pad van werelds denken ingeslagen, en dat had hem in moeilijkheden gebracht.
Bijbelse opleiding verandert persoonlijkheid
Naarmate de jongeman verder studeerde, begon hij in te zien dat de bijbel waarheidsgetrouw en redelijk is, dat er niet alleen in werd uitgelegd wat de reden van zijn moeilijkheden was, maar ook hoe hij ondanks zijn handicaps een gelukkig leven zou kunnen leiden. Hij begon ernstig aan zijn persoonlijkheid te werken, overeenkomstig de bijbelse raad: „[Gij dient] de oude persoonlijkheid, die met uw vroegere levenswandel overeenkomt en die naar haar bedrieglijke begeerten [van de oude persoonlijkheid] wordt verdorven, . . . weg te doen, . . . gij [dient] nieuw gemaakt . . . te worden in de kracht die uw denken aandrijft, en de nieuwe persoonlijkheid . . . aan te doen, die naar Gods wil werd geschapen in ware rechtvaardigheid en loyaliteit” (Ef. 4:22-24). Hij erkende dat zijn persoonlijkheid door de gewelddadige levenswijze die hij had gevolgd, ernstig was ontaard, zodat hij zich niet als een man gedroeg wanneer hij met werkelijke moeilijkheden werd geconfronteerd, maar onmiddellijk verbitterd raakte op God en zijn medemensen. Maar nu, met een doel in het leven, begon hij te veranderen.
Voor de eerste maal sinds lange tijd werd deze voormalige ruziezoeker weer mild en vriendelijk, en begon hij zijn gewelddadige neigingen krachtig in te tomen. Zijn voormalige kameraden konden niet geloven dat deze verandering echt was; een van hen sloeg hem zelfs in het gezicht om hem te testen. De vreedzame reactie van deze nieuwe student van de bijbel maakte zo’n indruk op de man dat hij met zijn gezin later eveneens de bijbel begon te bestuderen — met de jongeman die hij in het gezicht had geslagen.
Ondanks zijn blijvende letsel, zegt deze jonge sportman nu dat hij veel gelukkiger is dan vroeger, toen hij zich op lichamelijke oefening concentreerde. Hij heeft nu een doel in het leven, bezit opbouwende vriendschappen en geniet van hetgeen hij momenteel doet.
Deze voormalige strijder besteedt nu veel tijd aan de bekendmaking van het goede nieuws van vrede aan anderen in de gemeenschap, en door de kennis van God is zowel zijn reputatie als zijn persoonlijkheid radicaal veranderd. Hij is het van harte eens met de woorden van de apostel Paulus: „Lichamelijke oefening is nuttig voor weinig, maar godvruchtige toewijding is nuttig voor alle dingen, daar ze een belofte inhoudt voor het tegenwoordige en het toekomende leven.” — 1 Tim. 4:8.
’Oefen u met godvruchtige toewijding als doel’
De ervaring van deze man levert het overtuigende bewijs dat de raad van de apostel Paulus — ’oefen u met godvruchtige toewijding als doel’ — niet slechts een religieuze zienswijze vertegenwoordigt, maar praktisch, gezond en doeltreffend is, en blijvende zegeningen afwerpt wanneer men hem toepast (1 Tim. 4:7). Hetzelfde geldt met betrekking tot andere bijbelse beginselen en raad. En dat is begrijpelijk, want ze zijn gegeven door de Schepper — Degene die weet wat er in een mens omgaat. Hij weet hoe zijn schepping functioneert en wat er voor vrede, samenwerking en geluk nodig is.
Neem bijvoorbeeld Gods beginselen betreffende het huwelijk en de gezinseenheid. De wereld van vandaag is daarvan afgeweken, en heeft thans de neiging het huwelijk af te doen als iets dat ’uit de tijd’ is of licht kan worden opgevat. Maar heeft deze minachting voor bijbelse beginselen een beter leven, een betere moraal en groter geluk tot gevolg gehad? Het echtscheidingscijfer, het aantal uiteengevallen gezinnen, de reusachtige toename van jeugdmisdaad, en zelfs het toenemende aantal geweldplegingen en berovingen, bendeoorlogen en moorden door jonge kinderen, zijn duidelijke bewijzen dat de zienswijze van de wereld verkeerd is.
Ongetwijfeld verlangt u naar een leven dat zowel nu als in de toekomst gelukkig zal blijken. Wel, door de bijbel te onderzoeken, kunt u nu reeds een grote mate van geluk ervaren en een fantastische hoop op de toekomst verwerven. Het is gemakkelijk te ontdekken welke beginselen de bijbel voorstaat. Ze zijn erg eenvoudig en duidelijk en bovendien niet moeilijk toe te passen, omdat ze in feite een levenswijze aangeven waarvoor de mens oorspronkelijk gemaakt is. De loopbaan die de bijbel adviseert, is de redelijke en praktische weg.
Maar u bent degene die zelf zal moeten beslissen of u de bijbelse beginselen als levensmaatstaf wenst te aanvaarden of niet. Het kan echter zijn dat u niet bekend bent met de bijbel. Zo niet, dan zult u uzelf en uw gezin een grote dienst bewijzen door hem zo te lezen dat allen er onmiddellijk profijt van kunnen trekken. U zult daarin wijsheid aantreffen die een opleiding ten leven verschaft.