Wreedheden gaan onverminderd door in Malawi
EIND 1975, begin 1976, namen mensen over de gehele wereld geschokt kennis van de wreedheden die op massale schaal tegen christenen — Getuigen van Jehovah — in het Oostafrikaanse land Malawi werden bedreven. In plaats na plaats wekten de berichten over barbaarsheden — verkrachtingen, ranselingen, en pijniging van mannen en vrouwen — heftige uitingen van afschuw.
Is er aan deze wreedheden een eind gemaakt? Is de overheid tussenbeide getreden om een eind te maken aan de inbreuk die er wordt gemaakt op de grondwettelijke vrijheden van een kleine minderheid? Hebben de hoge functionarissen in het land zich uitgesproken tegen het gebruik van wreedheden als politiek machtsmiddel?
Het antwoord is Nee.
Beschouw slechts wat er midden-januari gebeurde met veertien christenen, leden van de gemeente Kalilombe van Jehovah’s Getuigen, aan de grens van Malawi en Moçambique. Deze drie mannen en elf vrouwen werden door leden van de Jeugdbond (een tak van Malawi’s dominerende Congrespartij) opgepakt. Een halve dag lang werden zij achter gesloten deuren hevig geslagen. Negen van de vrouwen werden door de politie voor behandeling naar het ziekenhuis gebracht. De resterende Getuigen werden in verzekerde bewaring gesteld. Hoe was hùn lichamelijke toestand? Twee van hen — Josiya A. Chambala en Tennison Joyabe — hadden gebroken armen en benen — werk van de Jeugdbondleden. Ook de armen van de twee vrouwen waren door het slaan gebroken. Hun beulen? Die liepen vrij rond zonder dat iemand eraan dacht hen voor de rechtbank te slepen of zonder dat één tong hun gruweldaden veroordeelde.
Nog erger is echter wat elders met twee christelijke mannen gebeurde, Harry Kampango en Aizeki Zoyaya, uit het dorp Tembenu. Hun dorpshoofd en de voorzitter van de Malawi-Congrespartij, Chintengo, klaagden hen voor het partijkantoor van Jenara aan. Hun misdaad? Zij hadden geen lidmaatschapskaart gekocht van de bewindvoerende Malawi-Congrespartij. De twee christenen die vreedzaam bezig waren hun moestuin te bewerken, werden opgebracht en op het bijkantoor van de partij afgeleverd. De voorzitter van de Jeugdbond, een zekere Kachoka, bond hun armen op de rug en sloot hen op in een badhuis. Drie dagen lang werden zij wreed geslagen en zonder voedsel en water gehouden. Daarna werden zij op 2 januari 1976 door verminking, door afsnijding van hun geslachtsdelen, om het leven gebracht. Hun lichamen werden in een diepe put geworpen.
Na verloop van enige tijd kwam de politie in kennis van deze dubbele moord. Op 7 januari kwamen agenten om de lichamen weg te halen, maar kregen ze niet uit de put. Ze gaven toen de mensen bevel de put vol te storten met zand en de lichamen aldus te begraven. Diezelfde dag arriveerde de heer Makhumula Nkhoma, de minister van het zuiden, uit Zomba in het dorp. Geen enkel woord van veroordeling over de vervolging van Jehovah’s Getuigen kwam over zijn lippen.
De moordenaar, Kachoka, kwam weliswaar in de gevangenis terecht — toen hem werd gevraagd door wie de twee mannen waren gedood, was zijn antwoord: „Ik doodde ze zelf. Ze waren zwak van de honger en bezorgden mij geen enkele moeilijkheid” — maar wat is er gedaan om te voorkomen dat soortgelijke gruweldaden zich nog eens zullen herhalen? Wat te denken van degenen die de weg voor zulke moorden hebben gebaand? Welke veroordeling van officiële zijde, hetzij via de krant, hetzij via de radio, is er gehoord? Welke regerings- of partijfunctionaris heeft er zijn afkeuring over uitgesproken? Opnieuw: niemand.
Zouden deze misdaden tot de uitzonderingen behoren, dan zou de toestand niet zo walgelijk zijn. Maar het zijn slechts incidenten uit een massale terreurcampagne, die nu reeds meer dan tien jaar duurt en bedoeld is om een religieuze minderheid volledig uit te roeien. Kunt u dit nauwelijks geloven? Het volgende verslag spreekt voor zich.