Ik koos voor de wedren om het leven

IN 1947 werd ik in een klein Afrikaans plaatsje in Eritrea geboren. Toen mijn moeder twee jaar later stierf, kwam ik onder de hoede van mijn grootvader, een priester van de Orthodoxe Kerk.

Naarmate ik groter werd, ging religie de belangrijkste plaats in mijn leven innemen. Ik wilde ook priester worden, net als mijn grootvader. Dus schreef mijn grootvader me in op een school waar ik een priesteropleiding kon ontvangen.

Vaak bad ik tot God of hij mij wilde helpen mijn doel om priester te worden, te bereiken. Ik vroeg om een teken dat mijn gebeden werden verhoord. Toen ik niets ontving wat daarop leek, raakte ik teleurgesteld. En na verloop van tijd dacht ik zelfs dat God helemaal niet bestond.

In 1960 besloot ik daarom de school te verlaten. Na een voetreis van vier dagen kwam ik thuis. De reactie van mijn grootvader laat zich raden. Vastbesloten bleef ik echter bij mijn besluit: ik zou mijn priesterstudie niet voortzetten, onder geen beding.

Carrière als wielrenner

Ik vond werk als fietsenreparateur. Dit wekte bij mij belangstelling voor de wielersport. Zou ik een kampioensrenner kunnen worden? Dat werd mijn wens. Maar ik kon niet eens aan een wedstrijd meedoen, want ik had geen fiets, en evenmin geld om er een te kopen. Dus besloot ik er zelf een te bouwen.

Met mijn zelfgebouwde fiets verscheen ik aan de start voor mijn eerste race. Ik won niet, maar ik fietste zo goed dat de trainer van een groepje renners die mij had gadegeslagen, me een fiets aanbood zodat ik ook aan de volgende wedstrijd kon meedoen die op het programma stond. Kort daarna deed ik mee aan een wedstrijd in Asmara, de hoofdstad van Eritrea, en won.

Vier jaar lang reed ik wedstrijden in Eritrea, gesteund door de hulp van een Italiaanse trainer. Ik trok van de ene koers naar de andere, overwinning op overwinning behalend — in totaal won ik veertig cups en tien medailles. Het was toen dat ik de bijnaam „De reus” kreeg, gedeeltelijk vanwege mijn gestalte en gedeeltelijk vanwege mijn overwinningen. Onder deze bijnaam was ik zelfs beter bekend dan onder mijn eigen naam.

Mijn reputatie drong ook tot het buitenland door, en ik kreeg aanbiedingen voor het rijden van wedstrijden in Italië, Spanje, Frankrijk, Joegoslavië, Duitsland en Mexico. Daarbij sleepte ik menige overwinning in de wacht. Alleen in Italië won ik reeds dertig cups en twintig medailles.

Maar al was ik dan ook uitgegroeid tot een van de snelste wielrenners ter wereld, toch ontbrak er iets. Ik voelde me niet tevreden en gelukkig. Er was iets in mij veranderd. Ik verloor mijn belangstelling voor sport. Ik begon te beseffen dat er veel belangrijkere dingen waren dan sport.

Toen brak eindelijk de gelegenheid aan waarop ik jaren had gewacht —de Panafrikaanse Spelen, een soort van Afrikaanse Olympiade. Deze spelen waren gepland voor januari 1973 in Lagos, Nigeria. Het was altijd mijn wensdroom geweest op zo’n hoog internationaal niveau aan sport te kunnen doen. Maar hoe vreemd het ook lijkt, ik had niet eens meer zin om deel te nemen.

De Ethiopische regering stuurde me echter tien uitnodigingstelegrammen waarin mij werd gevraagd Ethiopië op de spelen te vertegenwoordigen. Ten slotte besloot ik dan toch maar te gaan, alleen wel met het vaste besluit onmiddellijk na de spelen met sport te stoppen. Ik was zeer succesvol en won twee gouden medailles, één in een normale wegwedstrijd met individuele tegenstanders, de andere bij een tijdrace. Maar toen maakte ik mijn besluit kenbaar dat ik volledig met de wedstrijdsport wilde ophouden.

Het nieuws van mijn voorgenomen besluit bereikte snel de toenmalige keizer van Ethiopië, Haile Selassie. Bij het horen ervan, gebood hij mij onmiddellijk voor hem te verschijnen zodra ik eind januari uit Lagos was teruggekeerd. Ons gesprek duurde ongeveer een half uur. Hij trachtte mij ervan te overtuigen dat ik met het rijden van wedstrijden moest doorgaan, tot meerdere eer en glorie van Ethiopië. Hij beloofde mij landgoederen en rijkdom, en zelfs de gelegenheid wielertrainer te worden. Ik weigerde.

Waarschijnlijk zult u zich afvragen hoe ik tot die rigoureuze beslissing kwam. Waardoor had ik mijn allesverterende belangstelling voor wielrennen verloren?

Een belangrijkere race

De oorzaak was dat ik met een andere soort van race op de hoogte was geraakt, een race die een grotere voldoening en een grotere beloning met zich zou brengen dan wielerwedstrijden Nadat ik in 1960 met mijn priesteropleiding gebroken had, was er in Asmara voor het eerst een familielid die met mij over de bijbelse beloften van een rechtvaardig nieuw samenstel sprak, dat door God zou worden ingevoerd (2 Petr. 3:13). Toentertijd maakten die inlichtingen niet veel indruk op mij; ik was op school zo in religie teleurgesteld. En bovendien ging ik volledig op in de wielrennerij.

Maar zo’n tien jaar later aanvaardde ik de uitnodiging om met een van Jehovah’s getuigen in Ethiopië de bijbel te gaan bestuderen. Ik bezocht ook enkele van hun christelijke vergaderingen. En later, toen ik in Italië was om aan wedstrijden deel te nemen, nam ik ook daar contact op met een gemeente van Jehovah’s getuigen. En zodoende bleef ik mijn vergaderingbezoeken en bijbelstudie voortzetten.

Ik raakte onder de indruk van het feit dat de Almachtige God werkelijk het voornemen heeft een nieuw samenstel van dingen te scheppen, en dat Hij nu een volk bereidt dat zal blijven leven om zijn zegen te genieten wanneer hij deze oude wereld tot een eind brengt ( 1 Joh. 2:17). Ik ging inzien hoe belangrijk het was, nu reeds voor dat nieuwe samenstel te leven, het tot mijn doel in het leven te maken en anderen erover te vertellen. Gezien mijn intensieve betrokkenheid bij de rennerij, maakten vooral de volgende woorden van Paulus diepe indruk op mij (1 Korinthiërs 9:24-27):

„Weet gij niet dat de hardlopers in een wedloop allen hardlopen, maar dat slechts één de prijs ontvangt? Loopt zo dat gij hem moogt behalen. Bovendien oefent iedereen die aan een wedstrijd deelneemt, zelfbeheersing in alle dingen. Nu doen zij het natuurlijk om een vergankelijke kroon te verkrijgen, maar wij een onvergankelijke. Daarom is de wijze waarop ik hardloop niet onzeker . . . om niet, na tot anderen te hebben gepredikt, zelf op de een of andere wijze afgekeurd te worden.”

In een bepaald opzicht herkende ik mijzelf in deze woorden van Paulus. Maar ik was een deelnemer aan de verkeerde wedren! Ik spande mij in voor een prijs van weinig waarde — wereldse roem en rijkdom. Plotseling besefte ik dat het mogelijk was aan de christelijke wedren deel te nemen voor de prijs van eeuwig leven.

Toen dan ook de Panafrikaanse spelen voorbij waren, begon ik een openbaar aandeel te hebben aan de prediking over Gods voornemen om een nieuw samenstel van rechtvaardigheid te brengen. Ik herinner me nog de exacte datum waarop ik met prediken begon; dat was op 1 februari 1973, ongeveer vijftien dagen na mijn twee overwinningen bij de Panafrikaanse spelen.

Hoe vreugdevol is het nu mijn lichamelijke krachten te mogen aanwenden — niet voor het winnen van een verdwijnende, vergankelijke prijs — maar om de wedren te volbrengen voor de prijs van eeuwig leven, die Jehovah God zal geven aan allen die hem blijven liefhebben (Jak. 1:12). — Ingezonden.