Hoe het verschil van invloed is op onze toekomst

DE WERELDSITUATIE zoals wij die zo juist hebben beschouwd, is met verbijsterende nauwkeurigheid in de bijbel voorzegd. In de periode van slechts een geslacht zouden zich volgens de bijbel ontwikkelingen voordoen die op de aarde zouden leiden tot „radeloze angst der natiën, die . . . geen uitweg weten”, terwijl de mensen „mat” zouden worden „van vrees en verwachting omtrent de dingen die over de bewoonde aarde komen” (Luk. 21:25, 26, 32; zie ook Matthéüs 24:3-8). In een poging om aan de nieuwe wereldproblemen het hoofd te bieden, verlenen de natiën der aarde steeds meer autoriteit aan de Verenigde Naties.

De bijbel heeft die ontwikkeling nauwkeurig voorzien en onthult dat deze internationale organisatie een „achtste koning” is, die voortspruit uit de zeven voorafgaande „koningen” of wereldmachten die successievelijk in de bijbelgeschiedenis een dominerende rol hebben gespeeld (Openb. 17:10, 11, Statenvertaling, NW). De bijbel gebruikt vaak dieren of hun „horens” om regeringen af te beelden (Dan. 7:17, 23, 24; 8:20-22). Ook deze samengestelde politieke macht wordt in de Openbaring voorgesteld als een „beest”, een beest met „zeven koppen” als zinnebeeld van de zeven voorafgaande „koningen” of wereldmachten waaruit hij ontsproten is. Maar het beest heeft ook „tien horens” (Openb. 17:3, 7). Wat zij afbeelden en doen is van groot belang.

De „tien horens”, zo vervolgt de profetie, „betekenen tien koningen, die nog geen koninkrijk hebben ontvangen [namelijk in de tijd dat de profeet dit opschreef], maar wel ontvangen zij voor een uur autoriteit als koningen met het wilde beest” (Openb. 17:12). Het profetisch volledige aantal van „tien koningen” vertegenwoordigt het totale aantal van alle politieke regeringen die thans voor een korte tijd met de V.N. regeren.

Gedurende die korte periode — op de reeds verstreken geschiedenis „een uur” — zouden de omstandigheden zodanig worden dat ze voor de eerste maal — ondanks het feit dat ze het op bijna alle punten met elkaar oneens zijn — uiteindelijk tot „één gedachte” zouden komen; ze geven „hun kracht en autoriteit aan het wilde beest [de V.N.]”, om op menselijke wijze wereldomvattende vrede en zekerheid te brengen. — Openb. 17:13.

In erkenning van het feit dat ze tegenover een crisis staan die volkomen verschilt van enige voorgaande crisis, hebben de natiën ten slotte de handen ineengeslagen om met uiterste krachtsinspanning hun nationale soevereiniteit te redden. Ze hopen vurig dat een dergelijke verenigde actie de uiteenvallende „beschaving” waarop hun heerschappijen zijn gefundeerd, zal redden. Maar ook minister Kissinger geeft toe:

„Als historicus dien je je bewust te zijn van het feit dat elke beschaving die ooit heeft bestaan, uiteindelijk in elkaar is gestort. . . . men moet leven met het idee dat een dergelijke tragedie onvermijdelijk is. Maar als staatsman moet men handelen vanuit het standpunt dat problemen er zijn om opgelost te worden.”

Zullen ze echter worden opgelost? De bijbelprofetieën geven te kennen dat de natiën hun wrakke „beschaving” tijdelijk zullen oplappen, net voldoende om de roep „Vrede en zekerheid!” te doen weerklinken. Maar op dat moment, aldus de bijbel, „zal een plotselinge vernietiging ogenblikkelijk over hen komen zoals het barenswee over een zwangere vrouw” (1 Thess. 5:3). Waarom? Om twee redenen:

Ten eerste is er niets principieels veranderd. Want kunnen allerlei internationale overeenkomsten, hoe groot ook in aantal, iets veranderen aan de fundamenten van de maatschappij die reeds zijn aangevreten door hebzucht, misdaad, geweld, immoraliteit, gezinsonenigheid, raciale en religieuze haat? De situatie vertoont grote overeenkomst met wat de beroemde Noorse ontdekkingsreiziger Thor Heyerdahl over de recent gehouden Zeerechtconferentie van de V.N. zei:

„Ik heb het gevoel dat de afgevaardigden . . . bezig zijn te praten over de eerlijkste en beste verdeling van een reeds rottende appel, die ze laten rotten terwijl ze volhardend een manier proberen te vinden om hem te verdelen.”

Ten tweede verwerpen ze, door hun „kracht en autoriteit” aan het „wilde beest [de V.N.]” te geven, in een bij voorbaat tot mislukking gedoemde poging om hun nationale soevereiniteit te redden, Gods manier om ware vrede en zekerheid te brengen. Ze verachten Zijn beloofde koninkrijk, gegrondvest op blijvende, rechtvaardige beginselen (Dan. 2:44; 7:13, 14; Matth. 6:10). Daarom ook dat de „tien koningen”, na hun „kracht en autoriteit” aan de V.N. te hebben gegeven, volgens de profetie, „oorlog [zullen] voeren tegen het Lam [de Koninkrijksregeerder Jezus Christus], maar het Lam zal hen overwinnen”. — Openb. 17:14, Nieuwe Vertaling van het Nederlandsch Bijbelgenootschap, NW.

Het toneel is dus gereed. Zij die geloven dat menselijke diplomatie en technologie de wereldcrisissen zullen oplossen, zijn gedoemd met een schok te ontwaken. „Willens en wetens ontgaat hun”, zo waarschuwt de bijbel, „dat . . . de toenmalige wereld is vergaan”, namelijk op Gods bevel ten tijde van Noach. De huidige crisissen verschaffen overvloedige bewijzen dat „de tegenwoordige hemelen en de aarde . . . door hetzelfde woord als een schat [zijn] weggelegd, ten vure bewaard tegen den dag van het oordeel en van den ondergang der goddeloze mensen”. — 2 Petr. 3:3-7, NBG.

Als het „anders zijn” van de hedendaagse crisissen (iets wat steeds duidelijker wordt) zulke personen thans niet overtuigt, zullen zij toch spoedig wakker worden geschud door hetgeen er gaat gebeuren. Hun kortstondige roep „Vrede en zekerheid!” zal plotseling onderbroken worden door een „grote verdrukking . . . [zoals] er sedert het begin der wereld tot nu toe niet is voorgekomen, en ook niet meer zal voorkomen” (1 Thess. 5:2, 3; Matth. 24:21). Maar dan is het er stellig niet meer het moment voor om nog eens aandacht te schenken aan het feit dat de hedendaagse crisissen inderdaad anders zijn geweest.

Integendeel, zij die thans met waardering dit laatste feit aanvaarden als bewijs van de nabijheid van Gods beloofde rechtvaardige Koninkrijk, verkeren nu in de positie om wijs te handelen. Aangezien het huidige wereldstelsel vernietigd zal worden, „wat voor soort van mensen behoort gij dan wel te zijn”, zo maant de bijbel, „in heilige gedragingen en daden van godvruchtige toewijding, verwachtende en goed in gedachten houdende de tegenwoordigheid van de dag van Jehovah”. Die „dag” zal worden gevolgd door Gods voorzegde „nieuwe hemelen en een nieuwe aarde”, waarin rechtvaardigheid zal wonen. Wat een waardevolle beloning voor hen die bereid zijn te onderzoeken waarom de huidige crisissen zo anders zijn en die bereid zijn dienovereenkomstig te handelen! — 2 Petr. 3:11-13.