Het tonen van onzelfzuchtige belangstelling voor anderen

Door Ontwaakt!-correspondent in Guatemala

WE BEGONNEN onze reis vanaf de anderhalve kilometer hoog gelegen stad Guatemala. Na enkele uren waren we bij de oevers van het Izabalmeer. Na onze bagage op een al gereedliggende boot te hebben geladen, begonnen we aan een ongewone en zeer voldoeningschenkende reis. Laat mij u er iets over vertellen.

Het Izabalmeer ligt aan de voet van de Sierra de Santa Cruz, een gebergteketen in Guatemala. Het is een wateroppervlak van zo’n vijfhonderd twintig vierkante kilometer, ongeveer driemaal zo groot als het Meer van Galiléa. De Rio Dulce, een zoetwaterrivier, loost het overtollige water van het meer in de Caribische Zee.

Ons doel was om een complete „rondvaart” langs de oevers van het meer te maken en tot iedereen te spreken met wie wij in contact konden komen: vissers, kooplieden, plantage-eigenaars en nederige landarbeiders waren onze toehoorders tijdens onze drie weken durende tocht.

Waarom wij dit hebben gedaan?

Wij, mijn gezin en ik, hebben opgemerkt dat velen in deze tijd weinig of geen belangstelling voor hun medemensen tonen. Als Jehovah’s getuigen hebben wij getracht die geest te vermijden door onze aangelegenheden zodanig te regelen dat wij andere mensen kunnen helpen. En hier in dit Centraalamerikaanse land Guatemala zijn we tijdens de nu vijf jaar van ons verblijf daartoe zeer goed in de gelegenheid geweest. Tijdens een recente vakantie aan het Izabalmeer bemerkten wij hoe vriendelijk de plaatselijke bevolking was die langs de oevers woonde. De meesten zijn nauwelijks op de hoogte van de vertroostende beloften die in de bijbel staan. Wij waren ons welbewust van de behoefte die er onder hen bestond naar het horen van het in de Schrift vervatte „goede nieuws” (Matth. 24:14). Maar, zo dachten wij, wat hebben zij eraan als wij hun behoefte kennen maar er niets aan doen? Derhalve besloten we naar het Izabalmeer terug te gaan, ditmaal niet voor vakantie, maar om de mensen te helpen een beter begrip te krijgen van het Woord van God.

Zorgvuldige voorbereiding noodzakelijk

Onze bedoeling was alle kustbewoners langs het meer te bereiken, en ook diverse rivieren verder landinwaarts af te reizen voor het bezoeken van oerwoudnederzettingen. We zouden een vaartuig nodig hebben waar we met z’n drieën twee à drie weken op zouden kunnen vertoeven. Het zou ons bescherming moeten verschaffen tegen de tropenzon en de tropenregens en daarnaast nog ruimte moeten bieden voor het opbergen van onze kampeerspullen en dozen met bijbelse lectuur. Met het oog op de vele ondiepten die we zouden passeren, hadden we een boot nodig die weinig diep in het water zou steken en waarmee we makkelijk aan de kust zouden kunnen komen.

Met dit in gedachten besloten we een „catamaran”, een boot met twee evenwijdige, dwars verbonden rompen, te bouwen, van lichtgewicht triplex met een dekoppervlak van slechts anderhalf bij vijf meter. We voorzagen dit vaartuig van een kleine canvaskap om wat schaduw te hebben, benevens van een kleine buitenboordmotor en een lange stok plus peddel, waar we veelvuldig gebruik van hebben moeten maken. Voedsel en kleding werd drooggehouden in grote metalen bussen alsmede plastic zakken, terwijl elk artikel een vaste plaats kreeg toebedeeld.

Zoveel mogelijk mensen bereiken

Wij richtten ons schema zo in dat twee van ons elke dag de huizen en dorpen bezochten en het derde lid van onze groep op de boot bleef om op te letten en naar de kust te komen om de anderen weer op te pikken wanneer er te voet geen huizen meer te bereiken waren.

Het kwam wel voor dat grote groepen van soms wel dertig personen zich aan de kust rond onze boot verzamelden om naar de bijbelse boodschap te luisteren. De mensen in deze streek toonden een zeer grote belangstelling en namen heel veel lectuur. Soms kwamen geïnteresseerde personen op ons toe rennen om naar met naam en toenaam genoemde bijbels, boeken of tijdschriften te vragen, welke ze dan in het huis van een buurman hadden gezien.

Deze nederige mensen waren gaarne bereid levensmiddelen en andere verbruiksartikelen voor bijbelse lectuur te ruilen. We leerden snel de plaatselijke waarde van produkten als tortillas (omeletten), eieren, elote (zoete maïs), bananen, kookbananen, kokosnoten, cacaovruchten en gedroogde of verse vis.

Op een dag, toen er in de boot al een flinke berg etenswaren lag, waren we blij een van ons met een grote rieten mand te zien terugkomen die hij in ruil voor bijbelse lectuur had gekregen. Hoewel het voedsel dat we ontvingen, nu niet direct overeenkwam met wat we gewoon waren te eten, verschafte deze grote overvloed een nieuwe en aangename afwisseling op ons menu.

Geconfronteerd met enkele dagen regenweer, waren we enige tijd gedwongen lange plastic regenjassen te dragen of onder grote stukken plastic te schuilen en tijdens het prediken ook onze tas goed met plastic afgedekt te houden. ’s Avonds droogden we dan alles rond een houtskoolvuur.

Hartverwarmende ervaringen

Tijdens onze gesprekken met deze mensen in hun eenvoudige omgeving, doorstroomde ons altijd het voldoeninggevende gevoel dat wij juist hadden gedaan met hier te komen. Een echtpaar in een uitgeholde boomstamkano (cayuco) begroette ons enthousiast. In hun kleine vaartuig lagen manden met heerlijk vers brood, keurig verborgen onder schone witte doeken. Zij accepteerden gretig onze bijbelse lectuur en zeiden dat ze ons graag terug zouden zien om met hen te studeren. Smullend van enkele stukjes van hun heerlijke pan dulce (zoet brood), verzekerden we hen dat we zeker gauw terug zouden komen.

Op een dag trokken we de boot op het strand naast enkele kokospalmen om onze lunch te gebruiken en even in de schaduw te kunnen zitten. Terwijl we daar zaten, zagen we heel wat mensen langs het strand voorbijkomen die op weg waren naar hun ranchitos (met strodaken bedekte rieten huizen). Zouden we zo’n magnifieke gelegenheid om over Gods Woord te spreken voorbij kunnen laten gaan? Niet als we werkelijk in hun welzijn waren geïnteresseerd.

Het gevolg was dat een man, Carlos Enrique, een bijbelse publikatie aannam en er blijk van gaf dat hij haar graag wilde bestuderen. Later diezelfde middag spoorde hij ons weer op en bleef voor een uur studie bij ons zitten. Wij stonden versteld over zijn leergierigheid.

’s Avonds zetten we de tent op maakten een vuur en gingen zitten om ons avondeten klaar te maken en onderling vreugdevolle ervaringen uit te wisselen. Maar plotseling hoorden we iemand ons kamp naderen. Hoe verbaasd en blij verrast waren we Carlos Enrique te zien! Hij had ons weer opgezocht om een ander hoofdstuk uit zijn pasverworven studiehulpmiddel door te nemen. Tegen de tijd dat wij het tweede hoofdstuk uit hadden, was het houtskoolvuur bijna opgebrand. Toen legde Carlos uit dat hij terug moest naar zijn dorp, dat enkele kilometers verderop aan een donker junglepad lag. Wat een waardering! Ook José Morales behoorde tot degenen die ons op vreemde uren een bezoek brachten. Midden in de nacht kwam hij bij onze tent ’aankloppen’ om een bijbel en een publikatie om de bijbel te begrijpen.

Naarmate onze tocht langs het meer zijn voltooiing naderde, dachten we nog eens terug aan al die in de bijbel geïnteresseerde mensen met wie we tijdens onze drie-weekse tocht in contact waren gekomen. We lieten honderden bijbelse publikaties achter en maakten vele nieuwe vrienden. Hoe dankbaar waren wij de Schepper voor de gelegenheid die we hadden gehad om de waarheid uit Zijn Woord te kunnen delen met de vriendelijke bevolking die aan de oevers van het Izabalmeer woont!