Een winstgevende handel de rug toegekeerd
KLINKT een verdienste van $500 tot $700 per dag u aanlokkelijk in de oren? Wat zou iemand ertoe kunnen brengen zulk een winstgevende handel op te geven en een baan als portier aan te nemen? Een man vertelde hoe en waarom hij een dergelijke verandering had aangebracht. Hij legde uit:
„Ik groeide op in een misdadige omgeving. Toen ik ouder werd, gingen twee oudere broers van mij als portier werken. Een van hen kwam in contact met Jehovah’s Getuigen en nadat hij de bijbel had bestudeerd, werd hij zelf een Getuige. En hij hielp mijn andere broer die hetzelfde werk deed, eveneens een Getuige te worden. Mijn derde broer echter, was een afperser en een beroepsmisdadiger. Ik verkoos in zijn voetstappen te treden.
Alletwee raakten we verzeild in de handel in verdovende middelen. Door heroïne te verhandelen, verdiende ik $500 tot $700 per dag, zeven dagen in de week. Soms benaderde ik een van mijn broers die een Getuige was en bood hem geld aan, terwijl ik met briefjes van honderd dollar zwaaide. Hij weigerde standvastig er ook maar iets van aan te nemen, wetend hoe ik eraan gekomen was.
In 1954 werden mijn oudere broer en ik wegens het verhandelen van narcotica tot gevangenisstraf veroordeeld. Hoewel ik nog steeds niet persoonlijk geïnteresseerd was in wat mijn twee broers „de waarheid” noemden, kreeg ik in de gevangenis belangstelling voor de bijbel. Dit kwam doordat het enige waarover de gevangenen graag praatten, politiek en religie was. Ten einde discussies op het gebied van religie te winnen, schreef ik een van mijn broers en vroeg hem om wat lectuur. Hij kwam me persoonlijk opzoeken en bracht een boek met bijbelteksten mee die volgens bepaalde belangrijke onderwerpen gerangschikt waren. Van toen af won ik de discussies met gemak.
Toen ik in 1956 uit de federale gevangenis kwam, ging ik beseffen hoeveel huichelarij en hoe weinig liefde er in de wereld is. Daarom begon ik met Jehovah’s Getuigen de bijbel te bestuderen en vergaderingen in de Koninkrijkszaal te bezoeken. Voor mijn vroegere kennissen, drugverslaafden, vormde mijn gedrag één groot raadsel. Van tijd tot tijd nam ik met Jehovah’s Getuigen aan de velddienst deel en stond dan zelfs met de Wachttoren en Ontwaakt! op de hoeken van de straten. Sommige verslaafden die mij vroeger gekend hadden, reden voorbij en reden dan het blok twee of drie keer rond, om zich ervan te overtuigen dat ik het was. Dat zij nog steeds niet geloofden dat ik was veranderd, bleek wel uit het feit dat zij mij benaderden om drugs van me te kopen, in de veronderstelling dat dit een nieuwe „vermomming” was om nog meer heroïne te verkopen.
Te zijner tijd werd ook ik een van Jehovah’s Getuigen. Ik ging hetzelfde werk doen als mijn twee broers en werd ook portier. Dit werk is bij lange na niet zo winstgevend als mijn vroeger „werk”, maar ik kan mijn gezin onderhouden en heb het voorrecht gehad in de plaatselijke gemeente als presiderend opziener te mogen dienen.”