Bloedtransfusies of zeewater

IN DE maart-uitgave van 1970 van het tijdschrift Let’s Live verscheen een artikel van Dr. Giovanni Boni en Dr. Pierre Lafarge, waarin zij spraken over de „unieke relatie die er bestaat tussen het menselijk lichaam en zijn eigen bloed”. Daarna vervolgden de doktoren met te verklaren dat er een lang proces van hersenspoeling is geweest om de mensen te doen geloven dat zij „veilig deze unieke relatie kunnen negeren en dat een bloedtransfusie van een andere persoon zonder meer mogelijk is”.

Na te hebben toegegeven dat de medische vakliteratuur „volledig de gevaren erkent die bloedtransfusies met zich brengen”, merken deze doktoren op: „Onherroepelijk dringt zich dan bij iemand de vraag op hoe het mogelijk is dat een dergelijke gevaarlijke, irrationele en ’primitieve’ gewoonte tot op onze tijd is blijven bestaan, en in zekere zin wordt doorgedreven.” Zij vragen zich af: „Waarom onnodige risico’s nemen als er een alternatief voorhanden is?” Welk alternatief zij aanbevelen?

Zij verklaarden: „Dit alternatief bestaat uit het verrichten van transfusies met een absoluut onschadelijke vloeistof, die volkomen door het lichaam wordt geaccepteerd, gemakkelijk te verkrijgen en gemakkelijk op te slaan is, en even levend is als het bloed dat door onze aderen stroomt. Wij hebben het over ’zeewater’.” Naar zij uitlegden, doelen zij op natuurlijk zeewater, dat op een speciale manier verzameld en behandeld is. „In Frankrijk vindt dit water tamelijk uitgebreide toepassing (zelfs in legerhospitalen) en wordt daar Plasma de Quinton genoemd.”

De doktoren maakten ook melding van een experiment dat door R. Quinton werd uitgevoerd in de laboratoria van een vermaarde Franse fysioloog. Zij schreven: Een hond „liet men ’leegbloeden’ uit de dijader, dat wil zeggen, de bloeding werd voortgezet totdat ze vanzelf ophield”. Onmiddellijk daarna werd de hond ingespoten met „zeewater”. Hoewel het dier buitengewoon zwak was en niet in staat zich te bewegen, ’liep hij twintig uur later al weer rond’. Na ongeveer een week was het dier weer ’buitengewoon actief en levendig’, als het erop aankwam zelfs meer dan voor het experiment. Vijf jaar later was de hond nog springlevend.

De doktoren geven aan het behandelde, natuurlijke zeewater de voorkeur boven een kunstmatig vervaardigde zoutoplossing. Zij geloven dat er tussen de twee vloeistoffen een verschil bestaat dat „aan onze meetmethoden ontsnapt”. Zij wijzen erop dat de samenstelling van bloed „verbazend veel overeenkomst vertoont met die van ’zeewater’”. Kennelijk bestaan er alternatieve behandelingsmethoden voor de gevaarlijke bloedtransfusie.